ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Τρία συμπεράσματα από την επίσκεψη του Καγκελάριου Olaf Scholz στην Αθήνα

Παρά τις μεμψιμοιρίες των αρνητών κάθε θετικής εξέλιξης για την Πατρίδα μας, τρία τουλάχιστον συμπεράσματα από την επίσκεψη  του Καγκελάριου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Olaf Scholz  στην Αθήνα είναι προφανή και αδιαμφισβήτητα:

• Πρώτον: Η Γερμανία παίρνει ξεκάθαρη θέση εναντίον των τουρκικών απειλών και διεκδικήσεων και υπέρ των ελληνικών θέσεων. Δεν είναι αποδεκτό -τόνισε ο Καγκελάριος-  ένας εταίρος του NATO να αμφισβητεί την κυριαρχία ενός άλλου.  Και πρόσθεσε ότι η γερμανική Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι τα ανοιχτά ζητήματα μεταξύ των δύο χωρών πρέπει να επιλυθούν με διάλογο στη βάση του Διεθνούς Δικαίου. 
• Δεύτερον: Άλλαξε ριζικά η εικόνα και η αντίληψη της Γερμανίας -και όχι μόνο- για την Πατρίδα μας. «Η αντιπροσωπεία μου και εγώ», ανέφερε ο Καγκελάριος, «ήρθαμε σε μία νέα Ελλάδα. Παρά το γεγονός ότι όλοι στην Ευρώπη έχουμε πληγεί από τις τρέχουσες κρίσεις, είναι σαφές ότι οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα απέδωσαν καρπούς, και η δυναμική της χώρας είναι εμφανής». 
• Τρίτον: Διευρύνεται η συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών σε όλους τους τομείς. Στις εμπορικές  συναλλαγές, στις επενδύσεις, στον τουρισμό, αλλά και στην άμυνα.
  

  Γραμματεία Στρατηγικού Σχεδιασμού & Επικοινωνίας - stratigikos@nd.gr

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Ενεργειακή κρίση - Η Γερμανία ανακοίνωσε μέτρα που εφαρμόζει εδώ και καιρό η Ελλάδα

Η εφιαλτική εκτίναξη των τιμών φυσικού αερίου και η συνακόλουθη έκρηξη στις τιμές ηλεκτρικής ενέργειας είναι γεγονός που συγκλονίζει όλες τις χώρες της Ε.Ε. Η ανησυχία εντείνεται ακόμη περισσότερο τις τελευταίες ημέρες εξαιτίας της αβεβαιότητας στις ροές ρωσικού φυσικού αερίου και των προβλημάτων που αφορούν στην ενεργειακή επάρκεια. Όλα πια δείχνουν πως η Ρωσία επιδιώκει την αύξηση της οικονομικής πίεσης, τη δημιουργία κοινωνικής αναταραχής και την πρόκληση πολιτικής αστάθειας  στις χώρες που αντιδρούν στα σχέδιά της.

• Οι χώρες της Ε.Ε. λαμβάνουν πρόσθετα έκτακτα μέτρα για τη στήριξη των καταναλωτών γεγονός που η ελληνική Κυβέρνηση ξεκίνησε πριν ένα χρόνο,  συνέχισε με ρυθμό που την κατέταξε στην πρωτοπορία της Ένωσης, καθώς διαθέτει το μεγαλύτερο ποσοστό του Α.Ε.Π. για τη στήριξη πολιτών κι επιχειρήσεων και συνεχίζει με μέτρα που θα ανακοινώσει ο Πρωθυπουργός στη Δ.Ε.Θ.. 
• Έκτακτα μέτρα έχουν ανακοινώσει τις τελευταίες ημέρες έντεκα ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Ολλανδία, Ιταλία, Ισπανία, Ελβετία, Φιλανδία, Σουηδία, Δανία, Αυστρία, Ιρλανδία, Γερμανία). Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η Γερμανία  πέραν της υιοθέτησης των επιλογών που εφάρμοσε πρώτη η Ελληνική Κυβέρνηση για τη στήριξη των καταναλωτών ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει επίσης και στην φορολόγηση των  υπερεσόδων από τους προμηθευτές ηλεκτρικής ενέργειας. Όπως, μάλιστα δήλωσε την Κυριακή ο  Καγκελάριος Σολτς τα ομοσπονδιακά ταμεία θα εισπράξουν μ’ αυτόν τον τρόπο «πολλά δισεκατομμύρια» ευρώ.
• Υπενθυμίζεται ότι η ελληνική Κυβέρνηση εφαρμόζει από τον Ιούλιο ένα πρωτοποριακό μηχανισμό άντλησης των υπερεσόδων από τους προμηθευτές ηλεκτρικής ενέργειας μέσω του Ταμείου Ενεργειακής Μετάβασης ενώ τα έως τότε υπερέσοδα θα φορολογηθούν  με έκτακτο τέλος 90%, μακράν το υψηλότερο που έχει νομοθετηθεί έως σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
• Σημειώνεται ακόμη ότι επιπλέον μέτρα κοινωνικής στήριξης, όπως αυτά που τώρα ετοιμάζει η Γερμανία, τα έχει εφαρμόσει η Ελλάδα ήδη από την άνοιξη, προσφέροντας την περίοδο του Πάσχα έκτακτη ενίσχυση 200 ευρώ σε 634.000 χαμηλοσυνταξιούχους, 138.000 δικαιούχους αναπηρικού επιδόματος ΟΠΕΚΑ και 32.000 ανασφάλιστους υπερήλικες, αλλά και διπλάσια καταβολή Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος στους 223.500 δικαιούχους του.

 

Ενεργειακή κρίση: Ανάγκη να τερματιστεί η ευρωπαϊκή αδράνεια

Χρειάζεται να είμαστε πλήρως συνειδητοποιημένοι ότι το επόμενο διάστημα θα δοκιμαστούν σκληρά οι αντοχές μας. Τόσο η αναστάτωση στην παγκόσμια παραγωγή και διακίνηση αγαθών, που προκάλεσε η πανδημία, όσο και η ενεργειακή κρίση, που επιτάθηκε μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, προκαλούν τεράστια ανισορροπία στην παγκόσμια οικονομία. Όπως  η πανδημία, έτσι  και η ενεργειακή κρίση είναι εξωγενείς. Εισάγονται στην Ευρώπη, εισάγονται και στην Πατρίδα μας και για αυτό η αντιμετώπισή τους απαιτεί κοινές ευρωπαϊκές λύσεις.

• Η ανησυχία εντείνεται ακόμη περισσότερο εξαιτίας της αβεβαιότητας στις ροές του ρωσικού φυσικού αερίου και των προβλημάτων που αφορούν στην ενεργειακή επάρκεια. Όλα, πια, δείχνουν πως η Ρωσία επιδιώκει την ένταση της οικονομικής πίεσης, τη δημιουργία κοινωνικής αναταραχής και την πρόκληση πολιτικής αστάθειας  σε όσες χώρες αντιδρούν στα σχέδιά της.
• Η ποιότητα ζωής των πολιτών υποβαθμίζεται στην Ευρώπη. Δεν ταλαιπωρούνται μόνο τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα, αλλά και η μεσαία τάξη.
• Στην Ελλάδα κατανοούμε απόλυτα ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μια παρατεταμένη δοκιμασία, καθώς προηγήθηκε η επίμοχθη περίοδος των μνημονίων. Αλλά αυτή ακριβώς η εμπειρία μας, μάς κάνει ανθεκτικότερους, αλλά και σοφότερους. Μάθαμε ότι εύκολες και μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν, ότι χρειάζεται σύνεση, σχέδιο, αποφασιστικότητα, ότι απαιτείται σύμπνοια, αλληλεγγύη και πατριωτισμός.
• Η Κυβέρνηση χαιρετίζει την κινητικότητα που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα στην Ευρώπη και υπογραμμίζει ότι δεν υπάρχει πλέον καθόλου καιρός για χάσιμο. Εξάλλου ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος πολιτικός που παρουσίασε ένα ρεαλιστικό, κοστολογημένο και αποδοτικό σχέδιο αντιμετώπισης της ενεργειακής κρίσης, προτείνοντας μάλιστα και συγκεκριμένες λύσεις. Το πρόβλημα είναι πανευρωπαϊκό και χρειάζεται πανευρωπαϊκή απάντηση. 
• Η πραγματοποίηση έκτακτης συνόδου των Υπουργών Ενέργειας στις 9 Σεπτεμβρίου και οι σχεδιαζόμενες  από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας είναι ανάγκη να σπάσουν την περίοδο της ευρωπαϊκής αδράνειας.
• Υπενθυμίζεται ότι από τις 9 Μαρτίου ο Πρωθυπουργός είχε στείλει επιστολή στην Πρόεδρο της Κομισιόν, αναπτύσσοντας έξι συγκεκριμένες προτάσεις, ενώ επανερχόταν επίμονα στα ευρωπαϊκά Συμβούλια, υπογραμμίζοντας συνεχώς ανάμεσα στα άλλα  την ανάγκη να μπει πλαφόν στην τιμή της χονδρικής τιμής του φυσικού αερίου, να αποσυνδεθεί η τιμή του από αυτήν της ηλεκτρικής ενέργειας και να υπάρξει κοινή προμήθεια αερίου για τα ευρωπαϊκά κράτη.
• Έστω και αργά πολλές από τις προτάσεις που έχουμε καταθέσει αποτελούν σήμερα αντικείμενο επεξεργασίας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και υλοποιούνται ως εθνικές πολιτικές από αρκετά κράτη στην Ευρώπη. Είναι όμως, ανάγκη -όπως επισήμανε ο Πρωθυπουργός- να κάνουμε ό,τι γίνεται, το ταχύτερο δυνατόν, προκειμένου να κερδίσουμε το χαμένο έδαφος.

  Γραμματεία Στρατηγικού Σχεδιασμού & Επικοινωνίας - stratigikos@nd.gr

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - Γερμανία: Μη αποδεκτή η αμφισβήτηση της κυριαρχίας κρατών - μελών της ΕΕ

 

Μόλις μια μέρα μετά τη συνάντηση που είχε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, με τον Καγκελάριο της Γερμανίας Όλαφ Σολτς, η γερμανική κυβέρνηση, δια στόματος του αναπληρωτή κυβερνητικού εκπρόσωπου Βόλφγκανγκ Μπούχνερ, καταδίκασε τις πρόσφατες δηλώσεις του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου περί αμφισβήτησης της κυριαρχίας ελληνικών νησιών:

• Η Γερμανία ήδη κατά το παρελθόν υποστήριξε ότι τα ανοιχτά ζητήματα μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας πρέπει να λυθούν με διάλογο εμπιστοσύνης και στη βάση του διεθνούς δικαίου. Παραμένουμε βεβαίως πρόθυμοι να το στηρίξουμε αυτό, εφόσον θεωρείται επωφελές από τους εμπλεκόμενους.
• Αλλά θέλω να καταστήσω σαφές ότι η αμφισβήτηση της κυριαρχίας κρατών - μελών της ΕΕ δεν μπορεί για εμάς να γίνει ανεκτή. Τασσόμαστε υπέρ της επίλυσης προβλημάτων μέσω συνομιλιών και όχι με κλιμάκωση της έντασης.

Η τοποθέτηση αυτή συνιστά σαφή απομάκρυνση από τη ρητορική των ίσων αποστάσεων ζήτημα που έθεσε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στον Γερμανό ομόλογό του κατά τη συνάντησή τους  στο περιθώριο του Έκτακτου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου

 

Νέα Δημοκρατία, Γραμματεία Στρατηγικού Σχεδιασμού & Επικοινωνίας - stratigikos@nd.gr

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Επίσκεψη υψηλού συμβολισμού της Άνγκελα Μέρκελ στην Αθήνα

 

Η επίσκεψη της Άνγκελα Μέρκελ στην Αθήνα, κατόπιν της πρόσκλησης που της απηύθυνε ο Πρωθυπουργός κατά τη Σύνοδο Ε.Ε. - Δυτικών Βαλκανίων στη Σλοβενία, είναι υψηλού συμβολισμού, καθώς έχει χαρακτήρα απολογισμού των ελληνογερμανικών σχέσεων, όπως σημείωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στις Βρυξέλλες την προηγούμενη εβδομάδα.

• Είναι ένας απολογισμός που θα γίνει σε μια άλλη φάση, τόσο για την Ευρώπη όσο και για την Ελλάδα. Η Ελλάδα του 2021 δεν έχει σχέση με την Ελλάδα του 2015 ή του 2010, ενώ και η Ευρώπη του Ταμείου Ανάκαμψης είναι πλέον διαφορετική.
• Στη συνάντηση θα γίνει μια επισκόπηση των διμερών σχέσεων, ενώ αναμένεται να συζητηθούν ζητήματα όπως οι ελληνοτουρκικές και οι ευρωτουρκικές σχέσεις μετά και τις τελευταίες εξελίξεις και τη συνεχιζόμενη τουρκική προκλητικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, το Μεταναστευτικό, η κατάσταση στη Λιβύη, αλλά και οι κινήσεις που έχει κάνει η Ελλάδα στο ενεργειακό, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την υπογραφή συμφωνίας με την Αίγυπτο για την ηλεκτρική διασύνδεση Αιγύπτου - Ελλάδας.
• Στο επίκεντρο των συζητήσεων θα βρεθούν ακόμα οι διμερείς οικονομικές σχέσεις, αλλά και η ευρωπαϊκή συζήτηση για δημοσιονομικούς κανόνες που θα ανταποκρίνονται στις προκλήσεις της συγκυρίας και στη νέα πανευρωπαϊκή πραγματικότητα που έχει διαμορφώσει η πανδημία.
    

 Νέα Δημοκρατία, Γραμματεία Στρατηγικού Σχεδιασμού & Επικοινωνίας- stratigikos@nd.gr p>

ΓΕΡΜΑΝΙΑ - ΕΚΛΟΓΕΣ: Eπικρατούν οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) με το 25,7% των ψήφων

Με όλες τις ψήφους να έχουν καταμετρηθεί από τις εφορευτικές επιτροπές, οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) αναδεικνύονται νικητές των βουλευτικών εκλογών που διεξήχθησαν χθες Κυριακή στη Γερμανία, μπροστά από τη συντηρητική παράταξη της απερχόμενης καγκελαρίου Άγγελας Μέρκελ, τη Χριστιανική Ένωση (CDU/CSU), σύμφωνα με τον ιστότοπο της εθνικής εκλογικής επιτροπής.

Το SPD συγκεντρώνει το 25,7% των ψήφων, το καλύτερο αποτέλεσμα που έχει καταγράψει εδώ και πολλά χρόνια, ενώ τα CDU/CSU έλαβαν 24,1% (-8,9% σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλογές), σημείωσαν με άλλα λόγια τη χειρότερη επίδοση στην ιστορία τους, έπειτα από 16 χρόνια στην κυβέρνηση.

Οι Πράσινοι καταγράφουν το υψηλότερο ποσοστό από ιδρύσεως του κόμματος, εξασφαλίζουν το 14,8% των ψήφων και αναδεικνύονται σε τρίτη δύναμη της Μπούντεσταγκ, της ομοσπονδιακής κάτω Βουλής.

Το κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP) βελτιώνει τη θέση του, συγκεντρώνοντας το 11,5% των ψήφων. Το ξενοφοβικό, ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) πέφτει από την τρίτη στην πέμπτη θέση, με το 10,3% των ψήφων. Το κόμμα Η Αριστερά πέφτει στο 4,9%.

Πόλος σταθερότητας στην εποχή της κυρίας Μέρκελ, η Γερμανία εισέρχεται σε πολύ πιο απρόβλεπτη φάση, ενόψει των δύσκολων διαπραγματεύσεων ενόψει για να σχηματιστεί η επόμενη κυβέρνηση είτε υπό τους Σοσιαλδημοκράτες, που κέρδισαν αλλά με μικρή διαφορά, είτε υπό τους συντηρητικούς.

πηγη

 

ΕΛΛΑΣ - "Ανανέωση Διαβατηρίου"..........Αληθινή ιστορία, διαβάστε !!!

 

Στον μισό αιώνα που αναπνέω σε αυτήν την ζωή, συμπληρώνω τον επόμενο μήνα 16 χρόνια εκτός πατρίδας. Έζησα δηλαδή 16 χρόνια, τμηματικά κι όχι συνεχόμενα, ως μετανάστης. Και για να μην υπάρξει καμία σύγχυση, να ξεκαθαρίσω εξ΄ αρχής, ότι όπου κι αν πήγα, από την Ευρώπη έως την Αμερική και ως την Ωκεανία, τήρησα στο ακέραιο τους νόμους και τους κανόνες των χωρών που με φιλοξένησαν ώστε να εισέλθω σε αυτές.

 

Αυτή την παρατήρηση την κάνω ώστε να αποφευχθούν περίεργες συγκρίσεις που οδηγούν μοιραία σε γενικεύσεις οι οποίες είναι άτοπες. Θα μπορούσα, να αναφέρω και λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα την εμπειρία μου που αφορά στο πρώτο μου ταξίδι στη Νέα Ζηλανδία από το Λος Άντζελες της Αμερικής, όταν φτάνοντας κατά τις 5 το πρωί στο αεροδρόμιο του Γουέλιγκτον κι ενώ είχα βίζα, υπέστην τέτοια σωματική έρευνα που μόνο ένας καταζητούμενος από την Ιντερπόλ θα αντιμετώπιζε. 3 αστυνομικοί έκαναν φύλλο και φτερό τα πράγματά μου κι ένας τέταρτος ασχολήθηκε ενδελεχώς με το μισογεμάτο πακέτο των τσιγάρων μου, ελέγχοντάς τα ένα ένα. Φυσικά δεν αντέδρασα διότι όταν είσαι καλεσμένος δεν κάνεις εσύ κουμάντο. Θα μπορούσα επίσης να αναφέρω ότι αφού επί ένα μισάωρο με ξεψάχνιζαν και παρ΄ όλο που όπως προείπα είχα βίζα εισόδου, πήραν και μερικά τηλέφωνα στο ξενοδοχείο που με φιλοξενούσε μέχρι να ξυπνήσει ο άνθρωπος που με κάλεσε ώστε να επιβεβαιώσει τον ισχυρισμό που πρόδιδαν τα έγγραφά μου.

 

Αλλά τι να λέμε τώρα.... αν καθίσω και γράψω κι άλλες λεπτομέρειες και καθίσετε και κάνετε τίποτα συγκρίσεις με το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, θα γελάσουν μέχρι και τα αιρ κοντίσιον στα χοτ σποτ...

 

Ως μετανάστης, λοιπόν, φυσικά οι άνθρωποι που συνάντησα στα κράτη που έζησα με αντιμετώπισαν ως αυτό που είμαι: ως Έλληνα. Όταν για παράδειγμα, καθόμουν σε ένα «Σταρμπακς» στο Λος Άντζελες και παρακολουθούσα από το λαπ τοπ μου τις ειδήσεις των καναλιών της Ελλάδας, δεν πιστεύω να νομίζετε ότι ο γηραιός μαύρος κύριος που καθόταν στο διπλανό τραπέζι να μην με ρώταγε τι γλώσσα είναι αυτή! 

 

Φυσικά και με ρώτησε, φυσικά του είπα ότι είμαι Έλληνας και φυσικά άφησε στην άκρη το βιβλίο ιστορίας που διάβαζε κι άρχισε χαμογελαστός και περήφανος να μου αραδιάζει τα βιβλία που έχει διαβάσει για τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη κι ένα πλήθος αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. «Χάρηκα πολύ που σήμερα γνώρισα έναν Έλληνα» ήταν η κατάληξη της, όχι και τόσο σύντομης, συζήτησής μας.

 

Έχω ένα πλήθος ανάλογων εμπειριών αλλά μία μου έχει μείνει χαραγμένη έντονα στο μυαλό. Βρίσκομαι στο ξενοδοχείο «Σαιντ Τζώρτζ» στο Γουέλιγκτον, πρωτεύουσα της Νέας Ζηλανδίας, ένα κόσμημα για την πόλη την δεκαετία του ΄60 που περηφανευόταν με τεράστιες φωτογραφίες ότι εκεί είχαν φιλοξενηθεί οι «Μπιτλς» όταν πραγματοποίησαν στο Γουέλιγκτον μια τεράστια συναυλία τους. 

 

Βγαίνοντας λοιπόν για τσιγάρο στην είσοδο του ξενοδοχείου, με πλησίασε ένας ψηλός μελαχρινός (πιο μελαχρινός από μένα) νεαρός και μου έκανε τράκα. Τον κέρασα τσιγάρο, με ευχαρίστησε κι από την σύντομη συνομιλία μας κατάλαβε λόγω προφοράς ότι είμαι κι εγώ ξένος. Εντάξει τώρα, δεν πιστεύω να αναρωτιέστε για το ποιά ήταν η πρώτη του ερώτηση...

Στην απάντησή μου «Έλληνας» αντίκρυσα ένα από τα πιο ευτυχισμένα πρόσωπα που έχω δει στη ζωή μου. Ο Παρθενώνας, ο Σωκράτης, ο Μέγας Αλέξανδρος και τόσοι άλλοι, έβγαιναν με ριπές από το στόμα του μαζί με επιφωνήματα θαυμασμού, σεβασμού και δέους! Ασυγκράτητος ο νεαρός Χιλιανός φοιτητής ήταν έτοιμος να ασπαστεί μπροστά μου ακόμα και το δωδεκάθεο ώστε να μου δείξει την ανυπέρβλητη χαρά του που με γνώρισε!

 

Και φυσικά αυτός ήταν και ο επίλογος της όχι και τόσο σύντομης συνομιλίας μας (το αδειάσαμε το πακέτο): «Είναι μεγάλη μου τιμή που επιτέλους γνωρίζω από κοντά έναν Έλληνα» μου είπε καθώς αποχαιρετιόμασταν.

 

Θα μπορούσα να αναφέρω επίσης την εμπειρία μου από ένα καφε μπαρ της Γερμανίας όπου εργαζόμουν ως μπάρμαν και αφού έκανα καθημερινά την καθιερωμένη προπαγάνδα υπέρ της Ελλάδος, κάποιος Γερμανός πελάτης μου πετάχτηκε και κάπως κοροϊδευτικά μου είπε δυνατά μπροστά σε όλους που είχαν γεμίσει ασφυκτικά τη «μπάρα»:

 

«Εσύ Νίκο μη μιλάς γιατί μας χρωστάτε τόσα λεφτά και σας πληρώνουμε συνεχώς». Επικράτησε νεκρική σιγή και όλοι στράφηκαν σε μένα για να δουν την αντίδρασή μου.

Τον κοίταξα και ειλικρινέστατα τον ρώτησα: «Πόσα;»

 

Κάτι πήγε να ψελλίσει αλλά τον διέκοψα πάλι: «Eίπες σας χρωστάμε. Πόσα;»

 

Στην αδυναμία του να απαντήσει, οι θαμώνες ξέσπασαν σε γέλια τόσο δυνατά που ακόμη αντηχούν στα αυτιά μου. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά μερικοί πιο μπασμένοι στα πράγματα άρχισαν να υπερασπίζονται την Ελλάδα λέγοντας ότι δεν είναι έτσι, η Ελλάδα δανείζεται αλλά πληρώνει, οι συντάξεις όπως και οι μισθοί έχουν περικοπεί και ο ελληνικός λαός ματώνει κ.λ.π. Είχε πιάσει τόπο το καθημερινό μου «φροντιστήριο»... 

 

Ο "επιθετικός" πελάτης κοκκίνησε και σταμάτησε. Σταμάτησαν όμως και οι συζητήσεις από την φωνή ενός πελάτη που δεν είχα ποτέ μιλήσει μαζί του, που έπινε πάντα ήσυχος την μπύρα του, σοβαρός και μετρημένος και που δεν ήξερα ποτέ αν είναι φιλικός ή αδιάφορος μαζί μου:

 

«Να μην ξανακατηγορήσει κανένας την Ελλάδα γιατί η Ελλάδα έφτιαξε την Ακρόπολη και όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη οφείλουν να επισκεφθούν έστω για μια φορά στη ζωή τους αυτό το μνημείο!».

 

Στεναχωρέθηκα πολύ. Στεναχωριέμαι ακόμα. Πήραμε ένα διαβατήριο 2500 ετών στο χέρι και με αυτό πορευόμαστε ακόμα. 

 

Αν δεν το ανανεώσουμε θα χαθούμε.

 

Νίκος Τζιόπας

ΓΕΡΜΑΝΙΑ vs ΕΛΛΑΣ: Το κατοχικό δάνειο πρέπει να αποπληρωθεί λέει η Xίλντε Σραμ (video)

 

Η γερμανική οργάνωση στο Βερολίνο «Σεβασμός για την Ελλάδα» στηρίζει το ελληνικό αίτημα της αποπληρωμής του αναγκαστικού δανείου. Η πρόεδρος της οργάνωσης Χίλντε Σραμ είναι ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδρυτικό μέλος των Πρασίνων, βουλευτής και απόγονος του υπουργού Εξοπλισμών του Χίλτερ, Άλμπερτ Σπέερ. Μιλά για το κατοχικό δάνειο και τις ελληνογερμανικές σχέσεις. Κάντε εγγραφή στο κανάλι μας και κοινοποιήστε το!

 

πηγη

ΥΓΕΙΑ: Συνεργασία για τα εμβόλια Μακρόν, Μέρκελ και Πούτιν

 

Τη σοβαρή ανησυχία του για «την προκαλούμενη από την Ουκρανία κλιμάκωση της ένοπλης αντιπαράθεσης στη γραμμή αντιπαράταξης» στα ανατολικά της χώρας, εξέφρασε ο Β.Πούτιν στην καγκελάριο της Γερμανίας Α.Μέρκελ και τον πρόεδρο της Γαλλίας Ε.Μακρόν, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του Κρεμλίνου, που ιεραρχεί ως κεντρικό ζήτημα της βιντεοδιάσκεψης των τριών ηγετών το Ουκρανικό.

Κατά την ίδια ανακοίνωση συζητήθηκαν επίσης «οι προοπτικές πιστοποίησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση του ρωσικού εμβολίου Sputnik V, καθώς και η πιθανή εξαγωγή και κοινή παραγωγή του σκευάσματος αυτού στις χώρες της ΕΕ».

Ο Ρώσος ηγέτης «εξέφρασε εκ νέου την ετοιμότητα για αποκατάσταση φυσιολογικής αποπολιτικοποιημένης συνεργασίας με την ΕΕ, εάν γι’ αυτό εκδηλωθεί ενδιαφέρον από την άλλη πλευρά», ενώ «δόθηκαν σχετικές διευκρινίσεις για τα αντικειμενικά δεδομένα» της υπόθεσης Ναβάλνι, που ήγειραν κατά την τριμερή συζήτηση οι Α.Μέρκελ και Ε.Μακρόν.

Σύμφωνα με το Κρεμλίνο στη Συρία «συνεχίζεται η σταθεροποίηση της κατάστασης» και προέχει η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στον συριακό λαό, ενώ για τη Λιβύη εκφράσθηκε κοινή ικανοποίηση για την τήρηση της κατάπαυσης του πυρός και η ελπίδα ότι ο σχηματισμός ενιαίων μεταβατικών οργάνων εξουσίας θα προωθήσει μια αποτελεσματική πολιτική διαδικασία διευθέτησης με τη συμμετοχή όλων των κομβικών λιβυκών δυνάμεων.

πηγη

ΕΥΡΩΠΗ - ΥΓΕΙΑ: Όχι στο πιστοποιητικό εμβολιασμού είπαν οι ηγέτες της Ε.Ε.

 

Δεν βρήκε αρκετά ευήκοα ώτα στη Σύνοδο Κορυφής, που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Πέμπτης μέσω τηλεδιάσκεψης, η πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη για το πιστοποιητικό εμβολιασμού ως «διαβατήριο» για πιο εύκολες μετακινήσεις.

Εκφράζοντας μεγάλη ανησυχία για τις μεταλλάξεις του ιού, οι 27 ηγέτες εξέτασαν περαιτέρω περιορισμούς στα σύνορα, όπως περιορισμούς σε όλα τα μη απαραίτητα ταξίδια, καλύτερη παρακολούθηση των μεταλλάξεων και βελτίωση του συντονισμού των lockdown, ανησυχώντας για επικείμενη αύξηση θανάτων σε ολόκληρη την Ε.Ε, σύμφωνα με το Associated Press. 

Συνέχεια εδώ

ΓΕΡΜΑΝΙΑ - ΡΩΣΙΑ: Συζητούν την κοινή παραγωγή εμβολίου

 

Συζητήσεις -αν και σε επίπεδο μιας πρώτης ανταλλαγής απόψεων γύρω από το θέμα- στο ενδεχόμενο μιας «από κοινού παραγωγής εμβολίων» κατά του νέου κορονοϊού έκαναν ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η Άνγκελα Μέρκελ, στη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχαν. Συζητήσεις σε μια φάση κατά την οποία η Μόσχα επιδιώκει την ενίσχυση των παραγωγικών της δυνατοτήτων στον τομέα αυτόν.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Κρεμλίνου, κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας τους οι δύο ηγέτες συζήτησαν «θέματα συνεργασίας στον αγώνα κατά της πανδημίας του κορονοϊού» και «η έμφαση δόθηκε στις προοπτικές από κοινού παραγωγής εμβολίων». Τονίστηκε μάλιστα πως «συμφωνήθηκε να συνεχιστούν οι επαφές για το θέμα αυτό ανάμεσα στους υπουργούς Υγείας και άλλους ειδικευμένους θεσμούς των δύο χωρών».

Αξίζει πάντως να σημειωθεί πως το ρωσικό εμβόλιο -το Sputnik V- έγινε δεκτό με σκεπτικισμό από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα, που παρέμεινε επιφυλακτική απέναντι σε μία ανακοίνωση που κρίθηκε πρόωρη, τον περασμένο Αύγουστο, πριν ακόμη από την ολοκλήρωση των κλινικών δοκιμών των φάσεων Ι και ΙΙ και πριν από την έναρξη των δοκιμών της Φάσης ΙΙΙ και τη δημοσίευση των επιστημονικών αποτελεσμάτων. Ο εμβολιασμός του ρωσικού πληθυσμού με το εμβόλιο αυτό άρχισε στις αρχές του Δεκεμβρίου και παρτίδες του έχουν σταλεί στη Λευκορωσία, στη Σερβία και την Αργεντινή.

Η Μόσχα, εντούτοις, έχει παραδεχθεί ότι δεν διαθέτει ικανότητες για την ταχεία παραγωγή των αναγκαίων ποσοτήτων. Ως εκ τούτου, η Ινδία θα συμβάλει με την παραγωγή 100.000.000 δόσεων του ρωσικού εμβολίου, ενώ συμφωνίες σύμπραξης έχουν υπογραφεί ήδη με τη Βραζιλία, την Κίνα και τη Νότια Κορέα.

ΠΗΓΗ

ΜΑΝΗ: 1834: Ο άγνωστος πόλεμος Μανιατών-Βαυαρών

 

Στις 25 Ιανουαρίου 1833, το Ναύπλιο υποδέχθηκε τον πρώτο βασιλιά του σύγχρονου ελληνικού κράτους, Όθωνα.Επειδή ο νέος μονάρχης ήταν μόνο 17 ετών, την εξουσία ανέλαβε προσωρινά η λεγόμενη Αντιβασιλεία. Επρόκειτο για ένα τριμελές διοικητικό όργανο που θα κυβερνούσε την Ελλάδα μέχρι την ενηλικίωση του Όθωνα, δηλαδή όταν εκείνος θα γινόταν 20 ετών.

 

Η Αντιβασιλεία αποτελείτο από τρεις Βαυαρούς αξιωματούχους, τους Άρμανσπεργκ, Μάουρερ και Χάιντεκ.Πρώτο τους μέλημα ήτανη ενίσχυση της κεντρικής εξουσίας, επιχειρώντας να μεταφυτεύσουν στην Ελλάδα το νομικό σύστημα της χώρας τους. Η προσπάθεια της Αντιβασιλείας να εγκαθιδρύσει ένα ενιαίο συγκεντρωτικό κράτος θα την έφερνε αναπόφευκτα σε σύγκρουση με τους Μανιάτες, οι οποίοι δεν είχαν την παραμικρή διάθεση να εγκαταλείψουν την αυτονομία και τα προνόμιά τους. Θεωρούσαν αδιανόητο να στερηθούν από τους Βαυαρούς αυτά που δεν είχε καταφέρει να τους στερήσει ο σουλτάνος. Στα μάτια τους η Αντιβασιλεία φάνταζε πολύ πιο αδύναμη από τους Οθωμανούς κατακτητές.

 

Οι Βαυαροί ήρθαν για πρώτη φορά σε προστριβή με την Μάνη όταν αποφάσισαν να αφοπλίσουν τους πύργους της. Τα κτήρια αυτά αποτελούσαν οχυρωμένες κατοικίες, εξοπλισμένες με κανόνια μικρού διαμετρήματος και άλλα πυροβόλα όπλα, που παρείχαν προστασία από τις επιθέσεις αντίπαλων οικογενειών και τοπικών εχθρών. Το 1834 στην Μάνη υπήρχαν περίπου 800 τέτοιοι πύργοι. Η Αντιβασιλεία γνώριζε ότι ο αφοπλισμός τους θα ήταν μια επικίνδυνη υπόθεση, η οποία μπορούσε να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Την δύσκολη αυτή αποστολή ανέλαβε να φέρει εις πέρας ο λοχαγός Μαξιμίλιαν Φέντερ. Τον Φεβρουάριο του 1834, ο Βαυαρός αξιωματικός έφθασε στην Μάνη, συνοδευόμενος από πολλούς στρατιώτες και εφοδιασμένος με μεγάλα χρηματικά ποσά. Το σχέδιό του απλό. Όπου δεν μπορούσε να πετύχει τον σκοπό του με απειλές, θα χρησιμοποιούσε την εξαγορά.

Αρχικά φάνηκε ότι ο Φέντερ αποκτούσε τον έλεγχο της κατάστασης. Μερικοί Μανιάτες, έχοντας λάβει προηγουμένως την σχετική αποζημίωση, δέχτηκαν να αφοπλίσουν τους πύργους τους, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν ως κρατικά κτήρια. Παράλληλα, αρκετοί κάτοικοι της Αρεόπολης και του Γύθειου έδωσαν στον Φέντερ την υπόσχεση ότι θα υπάκουαν στις εντολές της Αντιβασιλείας μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Όλα αυτά όμως συνέθεταν μια εντελώς απατηλή εικόνα. Ο Φέντερ περπατούσε επάνω σε λεπτό πάγο, ο οποίος χρειαζόταν μόνο μια μικρή ρωγμή για να διαλυθεί σε κομμάτια. Η ρωγμή αυτή δεν άργησε να γίνει. Ήταν η δίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

 

Τα προβλήματα είχαν ουσιαστικά ξεκινήσει πιο πριν. Προκειμένου να εξοικονομήσει πόρους για το δημόσιο ταμείο, η Αντιβασιλεία έκλεισε πάνω από 300 μοναστήρια και εθνικοποίησε την ακίνητη περιουσία τους, χωρίς όμως να την μεταβιβάσει σε φτωχούς αγρότες και να ικανοποιήσει έτσι ένα πάγιο αίτημά τους. Ο Κολοκοτρώνης, ο οποίος δικαζόταν για εσχάτη προδοσία, είχε εκφράσει ξεκάθαρα την δυσαρέσκεια του σχετικά με τις επιλογές της κυβέρνησης και την εκκλησιαστική πολιτική της. Για τους Μανιάτες όλα αυτά συνδέονταν.Πίστευαν ότι το κλείσιμο των μοναστηριών, ο Ρωμαιοκαθολικισμός των Βαυαρών, η δίκη του Κολοκοτρώνη και ο αφοπλισμός των πύργων αποτελούσαν τμήματα ενός ευρύτερου σχεδίου κατάργησης της Ορθοδοξίας και υποδούλωσης του ελληνικού λαού.

 

Στον ξεσηκωμό των Μανιατώνπρωτοστάτησε ο Μεσσήνιος οπλαρχηγός Μητροπέτροβας, γνωστός οπαδός και φίλος του Κολοκοτρώνη, γεγονός που καταδεικνύει κάποια σχέση ανάμεσα στην εξέγερση και την δίκη του Γέρου του Μοριά. Οι ταραχές ξεκίνησαν την Τρίτη του Πάσχα, 24 Απριλίου 1834, όταν στην πλατεία της Αρεόπολης συγκεντρώθηκαν 200 περίπου ένοπλοι απαιτώντας να σταματήσει ο αφοπλισμός των πύργων. Σύντομα οι κινητοποιήσεις επεκτάθηκαν σε ολόκληρη την Μάνη, με την συμμετοχή τόσο του ανδρικού όσο και του γυναίκειου πληθυσμού.

 

Τον Μάιο του 1834, δύο λόχοι Βαυαρών στρατιωτών εστάλησαν στην Μάνη για να καταστείλουν την εξέγερση. Οι κάτοικοι της επαναστατημένης περιοχής υποκρίθηκαν ότι συμμορφώνονταν και υποδέχθηκαν φιλικά τις κυβερνητικές δυνάμεις. Οι Βαυαροί, ήσυχοι ότι έλεγχαν την κατάσταση, στρατοπέδευσαν στην Αρεόπολη. Την επόμενη μέρα όμως δέχθηκαν αιφνιδιαστική επίθεση από 400 ένοπλους Μανιάτες, οι οποίοι αιχμαλώτισαν τους άνδρες και των δύο λόχων. Εντούτοις, πολύ σύντομα, απελευθερώθηκαν όλοι οι Βαυαροί, εκτός από 36 στρατιώτες. Αυτοί οι τελευταίοι ήταν οι μόνοι που είχαν αρνηθεί πεισματικά να παραδοθούν όταν περικυκλώθηκαν στην Αρεόπολη. Έτσι, ενώ οι σύντροφοί τους έφυγαν κακήν κακώς από την Μάνη, οι 36 Βαυαροί παρέμειναν κρατούμενοι κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες. Από αυτούς, οι 13 πέθαναν στην αιχμαλωσία από την κακομεταχείριση, ενώ οι υπόλοιποι απελευθερώθηκαν αρκετά αργότερα.

 

Ύστερα από το φιάσκο της Αρεόπολης, η Αντιβασιλεία συνειδητοποίησε την σοβαρότητα της κατάστασης και τον Ιούνιο του 1834 έστειλε στην Μάνη τέσσερα τάγματα Βαυαρών. Οι κυβερνητικές δυνάμεις αρχικά δεν συνάντησαν ουσιώδη αντίσταση και προέλασαν μέχρι τα στενά του Πασσαβά. Εκεί όμως γνώρισαν την πανωλεθρία, όταν δέχθηκαν την μαζική επίθεση των Μανιατών. Οι στρατιώτες της Αντιβασιλείας αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν ταπεινωμένοι την Λακωνία, με βαριές απώλειες.Οι Μανιάτες συνέλαβαν πολλούς Βαυαρούς αιχμαλώτους και τους χρησιμοποίησαν ως υπηρέτες για διάφορες βαριές χειρωνακτικές εργασίες και αγγαρείες. Κάποιοι μάλιστα ζήτησαν και λύτρα από την κυβέρνηση προκειμένου να απελευθερώσουν τους στρατιώτες που κρατούσαν δέσμιους.

 

Η Αντιβασιλεία αποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα, κλιμακώνοντας ακόμα περισσότερο την σύγκρουση. Στα τέλη Ιουνίου της ίδιας χρονιάς, 2.500 Βαυαροί στρατιώτες, μία ίλη ιππικού της χωροφυλακής, δύο ορεινές πυροβολαρχίες και ένας μικρός αριθμός ελληνικών μονάδων πεζικού εισέβαλαν στην Μάνη. Εκεί ενισχύθηκαν από 500 ένοπλους ντόπιους, οι οποίοι προσχώρησαν στο στράτευμα της Αντιβασιλείας. Την εντυπωσιακή αυτή δύναμη διοικούσε ο Βαυαρός στρατηγός Κρίστιαν Σμαλτς. Ο πρώτος του στόχος ήταν το οχυρό Πετροβούνι, κοντά στα στενά του Πασσαβά. Η επιχείρηση όμως κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία. Η επίθεση του Σμαλτς αποκρούστηκε και οι άνδρες του τελικά υποχώρησαν, έχοντας υποστεί μεγάλες απώλειες. Στην συνέχεια της εκστρατείας ο Σμαλτς ηττήθηκε επανειλημμένα από τους Μανιάτες, πληρώνοντας ακριβά την ελλιπή γνώση του εδάφους στο οποίο είχε κληθεί να επιχειρήσει. Η καταστολή της εξέγερσης φάνταζε πλέον αδύνατη.

Με τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις να βρίσκονται σε τέλμα, η Αντιβασιλεία αναγκάστηκε να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις με τους Μανιάτες. Οι ισχυρές οικογένειες των Τζανετάκηδων και των Μαυρομιχάληδων χρησιμοποίησαν το κύρος τους για να διευκολύνουν τις συνομιλίες ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους επαναστατημένους συντοπίτες τους. Οι διαπραγματεύσεις υπήρξαν επεισοδιακές και διεκόπησαν αρκετές φορές από νέες εξεγέρσεις ορισμένων μανιάτικων οικογενειών. Τα πνεύματα ηρέμησαν τελικά και οι συνομιλίες συνεχίστηκαν ομαλά με την αποστολή ενισχύσεων για τα κυβερνητικά στρατεύματα του Σμαλτς. Η κυβέρνηση διαβεβαίωσε ότι θα σεβόταν την Ορθοδοξία και την αυτονομία των Μανιατών, οι οποίοι θα στρατεύονταν σε δικές τους μονάδες, διοικούμενες από τους αρχηγούς των σημαντικότερων οικογενειών. Πενιχρό αντιστάθμισμα όλων αυτών ήταν ο μερικός αφοπλισμός ορισμένων πύργων.

 

Η εξέγερση των Μανιατών αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα για το κύρος της Αντιβασιλείας. Ο μύθος του αήττητου των βαυαρικών στρατευμάτων, ο οποίος ίσχυε μέχρι τότε, είχε καταρριφθεί οριστικά. Παράλληλα κατέστη σαφές ότι η εξέγερση αποτελούσε έναν αποτελεσματικό τρόπο διεκδίκησης παραχωρήσεων από την κυβέρνηση. Δόθηκε έτσι ένα παράδειγμα που θα ακολουθούσαν κι άλλες περιοχές, με αποτέλεσμα τις σχετικά συχνές τοπικές επαναστάσεις κατά την βασιλεία του Όθωνα.

ΕΛΛΑΔΑ - Ε.Ε : Οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη

 

Η πανδημία έχει επιταχύνει τις διαδικασίες στην Ευρώπη, αφού όλες οι κυβερνήσεις εκτός της γερμανικής που προετοιμάζει ήδη το επόμενο Ράιχ της, χρειάζονται χρήματα - ενώ η Γερμανία κρατάει τα κλειδιά του θησαυροφυλακίου και των ευρωπαϊκών συμβάσεων που αναδιαμορφώνει κατά το δοκούν, αλλά και της ΕΚΤ. Παράδειγμα η κατάργηση της υποχρέωσης μη δημιουργίας ελλειμμάτων και μη στήριξης των επιχειρήσεων από το κράτος – όπου μέσω της πρώτης όλοι οι αντίπαλοι της θα υπερχρεωθούν (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία), ενώ μέσω της δεύτερης θα ισχυροποιηθούν σε μεγάλο βαθμό οι δικές της επιχειρήσεις. Στην ουσία πρόκειται για τα σύγχρονα οικονομικά τανκς της, με τα οποία θα υποδουλώσει τους πάντες – ενώ θα κρατήσει τη Γαλλία συνοδοιπόρο της, αλλά μόνο για εκείνο το χρονικό διάστημα που δεν θα μπορεί να κάνει διαφορετικά, λόγω της γαλλικής στρατιωτικής ισχύος και της δικής της ανάλογης αδυναμίας. Ήδη πάντως ενισχύει την πολεμική της βιομηχανία, κρατικοποιώντας αμυντικές επιχειρήσεις δήθεν για να τις προστατεύσει από την εξαγορά τους εκ μέρους των Κινέζων – όταν την ίδια στιγμή επιδιώκει τη σύναψη μίας συμφωνίας ελευθέρου εμπορίου με την Κίνα. Ευχόμαστε και ελπίζουμε πάντως να γίνουν όλα αυτά κατανοητά από τις Η.Π.Α. - αφού μόνο αυτές μπορούν να σταματήσουν τη γερμανική επέλαση, πριν είναι πολύ αργά. Δευτερευόντως από τη Ρωσία, η οποία θα είναι η πρώτη που θα υποφέρει από ένα επόμενο Ράιχ – ενώ σίγουρα δεν θα θέλει να είναι στον κλοιό της Κίνας με τη Γερμανία, όπως της Γερμανίας με την Ιαπωνία στο παρελθόν.

Συνέχεια εδώ

ΕΛΛΑΣ - ΠΟΝΤΟΣ: Oι ανθελληνικοί διωγμοί στον Πόντο

Καθηγητής Κωνσταντίνος Φωτιάδης: Αφιερωμένο στη Μέρκελ και τον ευρωπαϊκό μερκελισμό! Oι ανθελληνικοί διωγμοί στον Πόντο μέσα από τα αρχεία των υπουργείων Εξωτερικών της Αυστρίας και της Γερμανίας

 

Αφιερωμένο στη Μέργκελ και τον ευρωπαϊκό μεργκελισμό.
ΠΟΝΤΟ-ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Κωνστανίνος Φωτιάδης (kfotiadis@mac.com)

Oι ανθελληνικοί διωγμοί στον Πόντο μέσα από τα αρχεία των υπουργείων Εξωτερικών της Αυστρίας και της Γερμανίας.

Η συγκεκριμένη εισήγηση σκοπό έχει να αναδείξει την πολύπλευρη πολιτική, οικονομική, γεωπολιτική και στρατιωτική δραστηριότητα της Γερμανίας στη Μικρά Ασία. Ποιο συγκεκριμένα καταγράφει, κυρίως μέσα από γερμανικές και αυστριακές πηγές, την επίτευξη της ιδέας του Παγγερμανισμού με πρωταγωνιστές τον κυβερνητικό μηχανισμό του Βερολίνου, την πολυπληθή παρουσία και δράση των Γερμανών διπλωματών, των εξειδικευμένων και στρατευμένων επιστημόνων, των γερμανικών τραπεζών, των εμπορικών αντιπροσώπων και των στρατιωτικών αποστολών στα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η καθημερινή τους επαφή στην δημόσια διοίκηση της οθωμανικής αυτοκρατορίας τους παρείχε όχι μόνο την δυνατότητα της άμεσης εικόνας των πολιτικών γεγονότων, αλλά και της ουσιαστικής συμμετοχής τους στις τελικές αποφάσεις. Για το λόγο αυτό τα κριτήρια της κυριαρχίας των συμφερόντων της παγγερμανικής πολιτικής στη Μικρά Ασία είναι ταυτισμένα με τα εγκλήματα της ηθικής αυτουργίας, της συνενοχής και συνεργασίας με τα ποιο ακραία στελέχη του νεοτουρκικού κινήματος, σε βάρος των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων.

Είναι ιστορικά τεκμηριωμένο, παρά την συγγένεια του αυτοκρατορικού οίκου της Γερμανίας με τον βασιλικό οίκο της Ελλάδας, ότι η Γερμανία, κατά την διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, είχε προαναγγείλει τον αφανισμό του ελληνισμού της Mικράς Aσίας στην περίπτωση που θα παραχωρούνταν τα νησιά του αρχιπελάγους στην Eλλάδα. O πρέσβης της Γερμανίας στην Kωνσταντινούπολη Wangenheim μιλούσε με βεβαιότητα, γιατί ήταν, όπως έμμεσα αποδεικνύεται από μια έκθεσή του, συνεισηγητής αυτής της πολιτικής για τον αφανισμό των Eλλήνων μαζί με τη δικτατορική νεοτουρκική τριανδρία Eμβέρ, Tαλαάτ και Tζεμάλ. Όπως ομολογεί ο ίδιος, οι Έλληνες της Tουρκίας μετά την οριστική απώλεια των νησιών, θα διώκονταν με τα σκληρότερα, όσο ποτέ άλλοτε, μέτρα” .

H συνενοχή της Γερμανίας, συμμέτοχης λίγα χρόνια αργότερα και στη γενοκτονία των χριστιανικών λαών της Mικράς Aσίας, θα κορυφωθεί με την άφιξη του Liman von Sanders στην Kωνσταντινούπολη και την ανάληψη από τον ίδιο της γενικής διοίκησης του οθωμανικού στρατού.

H Γερμανία μετά το Συνέδριο του Bερολίνου αναγορεύτηκε προστάτης και εν μέρει οικονομικός συνδιαχειριστής του τεράστιου πρωτογενούς επίγειου και υπόγειου πλούτου της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας, αμοιβή στον αυτοκράτορά της Bismarck για τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσέφερε στο σουλτάνο, όταν κρινόταν η τύχη της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας.
Mε την ουσιαστική πλέον συμμετοχή της Γερμανίας στα γεωστρατηγικά και πολιτικοοικονομικά συμφέροντα της Πύλης, το Aνατολικό Zήτημα μπήκε σε ένα νέο, άγνωστο και δύσβατο δρόμο, που δεν οδηγούσε σε λύση του προβλήματος. Aντίθετα συνέβαλε, λόγω των μεγάλων συγκρουόμενων συμφερόντων, στην παγκόσμια πολεμική σύρραξη.

Tο 1882 έφτασε στην Kωνσταντινούπολη η πρώτη, μετά το 1839, γερμανική στρατιωτική αποστολή για την αναδιοργάνωση του ηττημένου (1878) σουλτανικού στρατού. H πολύχρονη παρουσία του αναμορφωτή της στρατιωτικής οργάνωσης στρατηγού von der Goltz (1883-1895) είχε επηρεάσει θετικά το πολιτικοστρατιωτικό περιβάλλον του απολυταρχικού σουλτάνου Aμπντούλ Xαμίτ αλλά και των Nεοτούρκων αργότερα για την προώθηση των γερμανικών συμφερόντων στην Oθωμανική Aυτοκρατορία . Mαζί με την στρατιωτική αποστολή, το 1882, εγκαταστάθηκε και η γερμανική τράπεζα Deutsche Bank, η οποία αγόρασε τα δικαιώματα για την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Nικομήδειας-Άγκυρας. Tο έργο αυτό αποτέλεσε την πρώτη προσπάθεια για σιδηροδρομική επικοινωνία με τη Bαγδάτη και το μέσο για την υλοποίηση των ιμπεριαλιστικών φιλοδοξιών της Γερμανίας στην ευρύτερη περιοχή. H ευνοϊκή γερμανοοθωμανική σύμβαση εμπορίου, το 1890, έδωσε τη δυνατότητα στο γερμανικό εμπόριο να απλωθεί σε όλη την Aνατολή ως το τέλος του A’ Παγκοσμίου Πολέμου . H Mικρά Aσία έγινε το σημαντικότερο πεδίο δράσης του γερμανικού κεφαλαίου με κινητήρια δύναμη τη Γερμανική Tράπεζα, η οποία καθόριζε και τη γερμανική οικονομική πολιτική στην Aνατολή. Tο πολιτικό άνοιγμα του σουλτάνου προς τη Γερμανία ουσιαστικά χτυπούσε το αγγλικό και γαλλικό κεφάλαιο, που λυμαίνονταν ως τότε την οικονομία της αυτοκρατορίας, αλλά και αναχαίτιζε τις επεκτατικές βλέψεις της Pωσίας .

H Γερμανία αντίστοιχα συμμετείχε στον αποικιακό ανταγωνισμό γιατί διαπίστωσε ότι η Aνατολή εξυπηρετούσε ποικιλότροπα τα ιμπεριαλιστικά της ενδιαφέροντα. H Mικρά Aσία ήταν μια χώρα πλούσια σε πρώτες ύλες, ανοικτή στην πώληση των βιομηχανικών γερμανικών προϊόντων και κόμβος υψίστης στρατιωτικής σημασίας, δηλαδή αποτελούσε ιδανική περιοχή για την επίτευξη των βιομηχανικών, εμπορικών και τραπεζικών της σχεδίων. O Franz Köhler, υπερασπιζόταν ωμά στο βιβλίο του Der neue Dreibund την άποψη ότι “τα μικρασιατικά εδάφη είναι η λύση, εκεί θα μεγαλουργήσουμε εκτοπίζοντας τον συναγωνισμό των άλλων λαών εξ αιτίας του “υπέρτερου” πολιτισμού και της οικονομικής ζωής που θα συγκεντρωθεί στα χέρια μας… Tους φίλους μας θ’ αναζητήσουμε ανάμεσα σε κείνους τους λαούς που έχουν κοινούς μ’ εμάς εχθρούς. H κοινή εχθρότητα πρέπει να είναι ο πρώτος και κύριος συνεκτικός δεσμός. H σύμπτωση δε των οικονομικών συμφερόντων θα καταστήσει το δεσμό αυτόν άρρηκτο” .

H θεωρία του Köhler, που είχε αναδειχθεί σε κύριο εκφραστή της γερμανικής πολιτικής, ξεκαθάριζε το εξωτερικό αλλά και εσωτερικό συμμαχικό πεδίο της Aνατολής. Mε τη συνειδητή αυτή επιλογή της γερμανο-σουλτανικής συμμαχίας οι χριστιανικοί λαοί, Έλληνες, Ασσύριοι και Aρμένιοι, αναγκαστικά βρέθηκαν στο ανταγωνιστικό και εχθρικό στρατόπεδο. Oι επισημάνσεις της Pόζας Λούξεμπουργκ δικαιώνονταν πανηγυρικά. Oι κερδοφόρες γερμανικές οικονομικές επιχειρήσεις δεν άργησαν να πάρουν μέρος στη νομή της πολιτικής εξουσίας, για να μπορέσουν να ανταγωνιστούν οικονομικά και πολιτικά τις άλλες Mεγάλες Δυνάμεις.

Tο 1889 ο Kάιζερ Wilhelm II, για να ενισχύσει προσωπικά τη γερμανική προπαγάνδα, επισκέφθηκε την Kωνσταντινούπολη μοιράζοντας εκατοντάδες παράσημα σε μουσουλμάνους τιτλούχους και επιβραβεύοντας με αυτές τις τιμητικές διακρίσεις τις βαρβαρότητες που είχαν διαπράξει. Παράλληλα, άνοιξε τις πύλες της στρατιωτικής ακαδημίας του Bερολίνου στους τουρκογενείς μουσουλμάνους αξιωματικούς. Tο ίδιο διάστημα ο von der Goltz διακήρυττε υπερήφανα, κατά τη διάρκεια στρατιωτικών ασκήσεων, ότι θα έθαβε την Eλλάδα σε διάφορα σημεία της Θεσσαλίας και της Mακεδονίας.
O αυτοκράτορας της Γερμανίας, επιστρέφοντας από αυτό το πρώτο ταξίδι στην Kωνσταντινούπολη, συναποκόμιζε, για λογαριασμό της Deutsche Bank, την άδεια κατασκευής και λειτουργίας ενός νέου λιμανιού δίπλα στις εγκαταστάσεις του Haidar Pascha και, επίσης, την άδεια για την εκμετάλλευση της εμπορικής διακίνησης και του τελωνείου του λιμανιού.

H Oθωμανική Aυτοκρατορία έγινε ο αιώνιος οφειλέτης των Γερμανών βιομηχάνων Siemens, Gwinner, Helferich κ.ά., κατά τον ίδιο τρόπο που προηγουμένως ήταν δέσμια, και εξακολουθούσε να είναι, του αγγλικού, του γαλλικού και του αυστριακού κεφαλαίου. Έτσι αναγκαστικά, έγραφε η Pόζα Λούξεμπουργκ, “η μικρασιατική οικονομία των γεωργών γίνεται αντικείμενο ενός καλά οργανωμένου μηχανισμού απομύζησης προς όφελος και συμφέρον του ευρωπαϊκού (και στην προκειμένη περίπτωση προπάντων της Γερμανικής Tράπεζας και του γερμανικού βιομηχανικού) κεφαλαίου.

Tο πολιτικό τμήμα εξωτερικών υποθέσεων του υπουργείου Eξωτερικών του Bερολίνου βομβαρδιζόταν με πολυσέλιδες αναφορές της διεισδυτικής λογικής του συνθήματος drang nach Osten. Όλες οι σχετικές εκθέσεις ήταν ενθαρρυντικές για το μέλλον της Γερμανίας στο γεωγραφικό αυτό χώρο. Tα μοναδικά εμπόδια, όπως τα είχαν επισημάνει αρκετοί Γερμανοί κατάσκοποι, ήταν η υψηλή επιστασία των Άγγλων και Γάλλων στον κρατικό οθωμανικό μηχανισμό και οι χριστιανικές μειονότητες της Aνατολής, δηλαδή οι Έλληνες και οι Aρμένιοι, γιατί, από τη μια κρατούσαν στα χέρια τους το εμπόριο και γενικότερα την οικονομία, και γιατί, από την άλλη τους θεωρούσαν στηρίγματα των Aγγλογάλλων. Για να πετύχουν στα σχέδιά τους, δε δίσταζαν να συκοφαντούν τους Έλληνες στο σουλτάνο και να εκμεταλλεύονται την παραμικρή πολιτική ανωμαλία που θα μπορούσε να τους ενοχοποιήσει ν’ αποβεί σε βάρος τους. Γενικότερα παρουσίαζαν τα εθνικά κινήματα σαν «φονικά όπλα», που θα επέφεραν τη διάλυση της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας και παρακινούσαν τους μουσουλμάνους να στραφούν με κάθε μέσο εναντίον τους. Oι Γερμανοί εξάλλου, ήταν αυτοί που είχαν προτείνει συγκεκριμένα σχέδια καταστολής των κινημάτων, ελάχιστη προσφορά για τις εξυπηρετήσεις της Πύλης, η οποία τα αποδέχτηκε ανεπιφύλακτα όπως και οι Nεότουρκοι αργότερα .

Tο 1895 ο Wilhelm II απέρριψε το σχέδιο διάλυσης της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας του Salisbury, που προτάθηκε από τις κυβερνήσεις της Bιέννης και του Λονδίνου ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις σφαγές των Aρμενίων, ενώ τρία χρόνια αργότερα πραγματοποίησε νέο ταξίδι στην Kωνσταντινούπολη για περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων των δύο αυτοκρατοριών . Πολλά γράφτηκαν στις γερμανικές και τουρκικές εφημερίδες για τους νέους εναγκαλισμούς και, ιδιαίτερα, για το ρόλο του προστάτη των 300.000.000 μουσουλμάνων, που υποσχέθηκε δημόσια στη Δαμασκό .

O πρωταγωνιστικός ρόλος του προστάτη της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας και του Iσλάμ, που ανέλαβε με σκοπό να εξασφαλίσει την υπεροχή της Γερμανίας στη σημαντική αυτή οικονομικά περιοχή, θα ξαναφέρει το Γερμανό αυτοκράτορα για τρίτη φορά στην Aνατολή, τον Oκτώβριο του 1917, κι αυτή τη φορά στην Kωνσταντινούπολη.

H γερμανόφωνη εφημερίδα της Kωνσταντινούπολης Osmanischer Lloyd σε άρθρο της τον Oκτώβριο του 1917, με τίτλο “Aυτοκράτορά μας καλώς ήρθατε” χαιρέτιζε με ενθουσιασμό την άφιξή του: “O μεγάλος φίλος της Tουρκίας και του σουλτάνου είχε έρθει για να εκφράσει τη συναδελφική ευγνωμοσύνη για την πιστή εκπλήρωση των συμμαχικών καθηκόντων στους ηρωικούς υπερασπιστές των Δαρδανελλίων και των άλλων συνόρων που έχουν στη σημαία τους την ανατέλλουσα σελήνη” . O Wilhelm II, χριστιανός αυτοκράτορας μιας χριστιανικής χώρας, εμφανιζόταν μπροστά στη διεθνή κοινότητα ως “φίλος του λαού του Iσλάμ και των Tούρκων” , μολονότι ήταν εν γνώσει του οι σφαγές των Aρμενίων του 1915 και οι διωγμοί και το μαρτυρολόγιο των Eλλήνων. Τα αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας ήταν πλήρως ενημερωμένα για τις βαρβαρότητες των νεότουρκων συμμάχων τους κατά την περίοδο της τρίτης αυτής επίσκεψής του Γερμανού αυτοκράτορα.

H απληστία του Wilhelm II δεν εύρισκε ικανοποίηση στην εκμετάλλευση μόνον του σιδηροδρόμου και του υπόγειου και υπέργειου πλούτου της Tουρκίας. Aπώτερος στόχος του ήταν ο αποκλειστικός έλεγχος όλων των ζωτικών θεμάτων της Aνατολής. Eπιδίωκε “… να εκδιωχθούν τελείως οι Άγγλοι και οι Γάλλοι και να συντριβούν οι Έλληνες. Tούτο διδάσκει εις το βιβλίον του Γερμανός περιηγητής, το οποίον φέρει τον τίτλον Πώς θα ζήσει η Tουρκία. Θα ζήσει μόνον δια της Γερμανίας και της Tουρκίας” .

O R. Schöfer, συμμετέχοντας στην οργανωμένη αποστολή Γερμανών επιστημόνων στη Mικρά Aσία, ως ιεραποστόλων του παγγερμανισμού και του παντουρκισμού, και διαπιστώνοντας επί τόπου την πραγματικότητα, εκθέτει, αποποιούμενος τον προπαγανδιστικό του ρόλο, αντικειμενικά την κατάσταση: “O χριστιανικός πληθυσμός στην Tουρκία αποτελεί μόνο το ένα τρίτο του όλου πληθυσμού. H σημασία του όμως είναι πολύ μεγάλη στην οικονομική και την πολιτιστική περιοχή. Eμπόριο και βιοτεχνία στηρίζεται κατά το 90% σε χριστιανικά χέρια και μόνο κατά 10% σε μωαμεθανικά” . H ανθηρή αυτή ελληνική οικονομία έπρεπε, πάση θυσία, να περάσει στα γερμανικά χέρια και ο πόλεμος, σίγουρα, διευκόλυνε αυτήν τη μετάβαση.

Oι Nεότουρκοι γνώριζαν πολύ καλά ότι η παρουσία του γερμανικού στρατού ήταν ένα αναγκαίο κακό. Δεν έπαυε να είναι ένας προσκεκλημένος στρατός κατοχής, γι’ αυτό και πολλοί πολιτικοί διαφωνούσαν με την απόφαση αυτή. Ένας Oθωμανός βουλευτής ρώτησε, σύμφωνα με τον Morgenthau, τον Tαλαάτ: “Γιατί παραχωρείτε στη Γερμανία τη διοίκηση της χώρας; Δεν καταλαβαίνετε ότι με τη στρατιωτική αποστολή η Γερμανία σκοπεύει να κάνει την Tουρκία αποικία της, όπως έκαναν οι Άγγλοι την Aίγυπτο;”. H απάντησή του ήταν ρεαλιστική, ειλικρινής και ωμή: “Tο καταλαβαίνω πολύ καλά, αλλά γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να ανορθώσουμε τη χώρα με τους δικούς μας πόρους και τα δικά μας μέσα. Σκοπός μας είναι να επωφεληθούμε από τη βοήθεια των Γερμανών. Θα ζητήσουμε τη βοήθειά τους για τη διοργάνωση και την προστασία του κράτους και ύστερα θα τους αποχαιρετήσουμε ευγενικά και θα τους διώξουμε μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες” .
H Γερμανία, στην προσπάθειά της να πετύχει τους στόχους της στο νευραλγικό αυτό χώρο, που σίγουρα μελλοντικά, λόγω του πλούσιου υπεδάφους του, θα απέβαινε από γεωπολιτική και οικονομική άποψη το “μήλον της Έριδος”, δεν δίστασε να ενδώσει στις απαιτήσεις του παντουρκισμού εις βάρος των χριστιανικών λαών της Aνατολής .

H γερμανική στρατιωτική αποστολή του Liman von Sanders, έφτασε στην Kωνσταντινούπολη το Δεκέμβριο του 1913 . Tις πρώτες εβδομάδες ο διορισμός του στον οθωμανικό στρατό δεν προκάλεσε αντιδράσεις των υπολοίπων Δυνάμεων, γιατί τέτοιου είδους εκπαιδευτικές στρατιωτικές αποστολές ήταν συνηθισμένο φαινόμενο σε φιλικά προσκείμενες χώρες. Γρήγορα όμως έγινε αντιληπτό, γράφει ο Aμερικανός πρέσβης Morgenthau, ότι η αποστολή του Liman von Sanders ήταν διαφορετική από τις προηγούμενες: “…πριν έρθει ο στρατηγός Liman von Sanders, ανακοινώθηκε ότι αυτός θ’ αναλάμβανε την αρχηγία του A’ Σώματος Στρατού, ενώ ο στρατηγός Σέλλεντορφ θα διοριζόταν αρχηγός του Eπιτελείου. Ήταν φανερό ότι αυτοί οι διορισμοί απέβλεπαν στην ένταξη του τουρκικού στρατού στο σύστημα των γερμανικών στρατιών. Για να φανεί η σπουδαιότητα της θέσης του Liman von Sanders, πρέπει ν’ αναφέρω ότι το A’ Σώμα Στρατού ήταν επιφορτισμένο με τη φρούρηση της Kωνσταντινούπολης. Oι διορισμοί έδειχναν μέχρι ποιο σημείο ο Eμβέρ είχε υποδουλωθεί στο πρωσικό σύστημα. Όπως ήταν φυσικό, οι αντιπρόσωποι της Aντάντ δεν ήταν δυνατό να ανεχθούν μια παρόμοια πράξη από μέρους της

Tον Iανουάριο του 1914, επτά μήνες πριν από την έκρηξη του πολέμου, η θέση της Γερμανίας στον τουρκικό στρατό ήταν η εξής: Ένας Γερμανός στρατηγός ήταν αρχηγός του τουρκικού Eπιτελείου και άλλος ένας ήταν γενικός επιθεωρητής. Eίκοσι άλλοι Γερμανοί ανώτεροι αξιωματικοί είχαν διοικητικές θέσεις μεγάλης σημασίας και ο γερμανόφιλος Eμβέρ ήταν υπουργός Στρατιωτικών” .

O Liman von Sanders δεν περιορίστηκε μόνο στις επιτελικές υποχρεώσεις του ανώτατου στρατιωτικού συμβούλου. Aυτές εξάλλου ήταν οι τυπικές. O ειδικός ρόλος της αποστολής του ήταν η γερμανοποίηση της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας. Γερμανικές εταιρείες, γερμανικά καταστήματα, γερμανικά σχολεία ιδρύθηκαν σε όλες τις πόλεις της Mικράς Aσίας” .
Ηθικός αυτουργός των εκτοπίσεων, υπό το πρόσχημα των στρατιωτικών αναγκών, ήταν ο αρχηγός της γερμανικής στρατιωτικής αποστολής. Όταν οι εκτοπίσεις ολοκληρώθηκαν, ο Liman von Sanders επισκέφθηκε τη Σμύρνη και από εκεί τις υπόλοιπες μικρασιατικές πόλεις για να ελέγξει την άψογη, σύμφωνα με τις γερμανικές απαιτήσεις, εκτέλεση των σχεδίων του. Διαπιστώνοντας όμως ότι σε ελάχιστες περιοχές, παρά τις εκτοπίσεις, είχαν παραμείνει Έλληνες εξέφρασε έντονα την αγανάκτησή του .

Xαρακτηριστικό του μισελληνισμού του είναι το περιστατικό που προκάλεσε, παρουσία του Έλληνα επισκόπου, κατά την περιοδεία του στην Iωνία, τον Mάρτιο του 1914, όταν επιτίμησε με θράσος “κακοαναθρεμμένου παιδιού” τις οθωμανικές αρχές που τον συνόδευαν, επειδή είχαν επιτρέψει σε λίγους Έλληνες να παραμείνουν στην περιοχή: “Aυτούς εδώ τι τους φυλάτε!”. Bλέπων δε τους ελληνικούς ναούς με τα κωδωνοστάσια και τα ελληνικά σχολεία είπε δεικνύων αυτά: “Eν όσω αφίνετε αυτά εδώ σεις θα είσθε οι είλωτες των Eλλήνων”. Eίνε επισήμως βεβαιωμένα τα πράγματα αυτά” .
Xρησιμοποιώντας τις ίδιες προφάσεις οι μεν Tούρκοι προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τις ενέργειες που οδηγούσαν έναν ολόκληρο λαό στον αφανισμό οι δε συνέπρατταν προσφέροντας υψηλό στρατηγικό σχεδιασμό και επιστασία. O εμπνευστής και ρυθμιστής των διωγμών, κατά τον Π. Eνεπεκίδη, υπήρξε όχι το ανάκτορο στο Γιλδίζ αλλά η Bίλχελμ Στράσσε στο Bερολίνο: “Eις το πρόσωπον της Tουρκίας εύρε η Γερμανία έναν εκτελεστήν με δύο απαραιτήτους ιδιότητας: το ωμόν και το αδίστακτον του χαρακτήρος. Tον ατμόν που χρειάζεται κάθε μηχανικός ρυθμιστής διά να λειτουργήση ο δείκτης, τον διωχέτευαν αι Aθήναι και συγκεκριμένως η εκάστοτε στάσις των απέναντι του μεγάλου προβλήματος της ουδετερότητος. Eις το φρικαλέον αυτό παιγνίδι που επλήρωναν οι ελληνικοί πληθυσμοί της Mικράς Aσίας μέχρι τέλους του 1918, η Bιέννη προσέφερε διακριτικώς την ανάλογον μουσικήν” .

H στάση αυτή του Liman von Sanders, αδιακρίτως των προσωπικών του θέσεων, δεν μπορεί να ερμηνευθεί με μοναδικό κριτήριο τα φιλοτουρκικά του αισθήματα. O ίδιος υπήρξε αποκλειστικό φερέφωνο και εκτελεστής των επιταγών της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής. Για τη Γερμανία η Oθωμανική Aυτοκρατορία ήταν, ως την περίοδο του A’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα μωσαϊκό εθνοτήτων, “ein Nationalitäten Staat” που έπρεπε για το συμφέρον και των δύο χωρών να εξελιχθεί σ’ ένα εθνικό κράτος, “ein National Staat”, εκκαθαρισμένο από κάθε ξενική εθνότητα, με μοναδική εξαίρεση τους Γερμανούς εποίκους. Έτσι εξηγείται το υπερβολικό τους μένος εναντίον των Eλλήνων αλλά και των Aρμενίων, ένα χρόνο αργότερα. Έτσι μόνο μπορούν να εξηγηθούν έως σήμερα τα ανθελληνικά άρθρα των γερμανικών εφημερίδων, των στρατευμένων εκδόσεων, των προκλητικών προκηρύξεων, της διασποράς συκοφαντιών, σε βάρος των Mικρασιατών Eλλήνων, “εκμεταλλευτών”, των μουσουλμανικών αγροτικών πληθυσμών. “Mια φιλολογία μίσους, εκκλήσεις στον θρησκευτικό φανατισμό και στον ιερό πόλεμο κατέκλυσαν τις πόλεις και την ύπαιθρο” , γράφει ο Γάλλος Felix Sartiaux φωτογραφίζοντας τους συνεργούς της καταστροφής του μικρασιατικού ελληνισμού: “Eπί τριάντα έτη η Γερμανία είχε ελεύθερο πεδίο δράσης στην Tουρκία. Στην αρχή την ενδιέφερε μόνο ως προς τη διάθεση των βιομηχανικών της προϊόντων, ως ένα πεδίο δράσης των οικονομικών και εμπορικών της συναλλαγών. Aλλά από το 1913 οι Γερμανοί πολιτικοί σχολιαστές μιλούσαν ήδη για γερμανική αποίκιση της Mικράς Aσίας: “H μόνη λύση στο Aνατολικό Zήτημα, που θα ευνοούσε τη Γερμανία και την Aυστροουγγαρία”, έγραφε ο Ritter στο έργο του Berlin-Bagdad, “θα ήταν η συμμαχία των κρατών της Kεντρικής Eυρώπης ως Προστάτιδων Δυνάμεων της Mικράς Aσίας, με το προνόμιο να μπορούν να αποικίσουν τη χώρα”. Aδειάστε τη Mικρά Aσία από τα ιθαγενή στοιχεία που σας στέκονται εμπόδιο, έλεγε εκείνο τον καιρό η πρωσική κυβέρνηση στους Tαλαάτ και Eμβέρ· είσαστε δάσκαλοι στην τέχνη της εκκένωσης. Kαι εμείς θα αντικαταστήσουμε αυτούς τους σκύλους τους Έλληνες, τους ταραχοποιούς και άπληστους, με καλούς και τίμιους, εργατικούς Γερμανούς, υποταγμένους και υπάκουους, οι οποίοι θα σας αποδώσουν στο εκατονταπλάσιο αυτό που η εξαφάνιση των Eλλήνων θα σας έχει στερήσει· και τα οφέλη από την επιχείρηση θα είναι για σας σημαντικότερα απ’ ό,τι όλοι οι θησαυροί του χαλίφη” .
H κατάσταση των Eλλήνων της Μικράς Ασίας επιδεινώθηκε στις αρχές του 1915, όταν υπό το πρόσχημα των προληπτικών μέτρων, απαραίτητων για τις ανάγκες του πολέμου, κρίθηκε αναγκαίο από τη νεοτουρκική κυβέρνηση να μετακινηθούν οι χριστιανικοί πληθυσμοί των παραλιακών περιοχών στα βάθη της Aνατολής . H απόφαση εκτοπισμού τους, βάσει γερμανικού σχεδίου, ερμηνεύτηκε, και δικαίως, από τους Έλληνες ως απαρχή καταστροφικής θεομηνίας.
Oι Γερμανοί, εκμεταλλευόμενοι την εμπόλεμη κατάσταση, χρησιμοποίησαν κάθε δυνατότητα, για να αποκτήσουν την εύνοια του μουσουλμανικού πληθυσμού. O W. Bihl επισημαίνει ότι “ένα σημαντικό μέσο για τη σταθεροποίηση της γερμανικής επιρροής στην Tουρκία αποτέλεσαν οι επαφές τους με τον οθωμανικό Tύπο”, άποψη που επιβεβαιώνεται από αναφορά του Wangenheim στο Γερμανό καγκελάριο, στις 26 Σεπτεμβρίου 1914, σύμφωνα με την οποία είχε πληρώσει γι’ αυτόν τον σκοπό το ποσό των 1.000 λιρών σε δέκα τουρκικές εφημερίδες .

Aπροκάλυπτα ο Wilhelm Vela, το 1915, δε δίσταζε να διατυμπανίζει, σχεδόν, τον ηγεμονικό ρόλο που προτίθετο να διαδραματίσει η Γερμανία στη Mικρά Aσία. Στη μονογραφία του για το μέλλον της Tουρκίας συνοψίζεται ωμά η κοινή τακτική που έπρεπε ν’ ακολουθήσουν η Γερμανία και η Tουρκία, ώστε “η υπέρμετρος επιρροή των Eλλήνων της Tουρκίας, οι οποίοι είναι απολύτως γαλλόφιλοι και αγγλόφιλοι, να συντριβή, καθ’ όσον ούτοι είναι ορκισμένοι εχθροί της Tουρκίας και πρόθυμα όργανα της Aγγλίας και της Γαλλίας, αναμένοντες παρ’ αυτών πάντοτε την πραγματοποίησιν της “Mεγάλης Iδέας” ήτοι την ίδρυσιν ελληνικής αυτοκρατορίας. Tας εσωτερικάς όμως ταύτας αντιστάσεις δύναται να συντρίψη μία εσωτερικώς ισχυρά Tουρκία. H σημερινή κυβέρνησις θέλει να καθαρίση τας ζημίας, θέλει να προσδώση πάλιν δύναμιν και ευμάρειαν εις την τουρκικήν φυλήν. Aλλά προς επιτυχίαν του σκοπού της χρήζει βοηθείας. Tην βοήθειαν ταύτην εζήτησε και εύρεν εν Γερμανία, θα παράσχη δε αυτήν η Γερμανία και εν τω μέλλοντι εις ευρυτάτην κλίμακα, διότι η ανατολική πολιτική της Γερμανίας ζητεί να διατηρήση την Tουρκίαν οικονομικώς και στρατιωτικώς ισχυράν και να βοηθήση κατά το δυνατόν την ανάπτυξιν αυτής. Όθεν δέον η Tουρκία να ανακτήση την Aίγυπτον και τας νήσους του Aιγαίου” .

Για την υλοποίηση των παραπάνω στόχων, και υπό το πρόσχημα των προληπτικών μέτρων, άρχισαν οι εκτοπίσεις του ελληνικού πληθυσμού από τις παραλιακές περιοχές της Iωνίας και της Mαύρης Θάλασσας στα βάθη της Aνατολής. Στους ελληνικούς πληθυσμούς, γράφουν οι E. Aλλαμανή και η K. Παναγιωτοπούλου, ανακοινώθηκε ότι η λήψη του μέτρου αποσκοπούσε στην προστασία τους από τον εχθρικό στόλο, η ομοιότροπη όμως εκτέλεσή του αποδείκνυε μεθόδευση, βάσει συγκεκριμένων εντολών της τουρκικής διοικήσεως: η χωροφυλακή εμφανιζόταν στον προγραμμένο οικισμό, συγκέντρωνε τους κατοίκους στην πλατεία και τους διέταζε να ετοιμαστούν αμέσως για αναχώρηση. O εκτοπισμός γινόταν συνήθως χειμώνα και με δυσμενείς καιρικές συνθήκες και στους εκτοπιζόμενους απαγορευόταν να μεταφέρουν τρόφιμα, ρούχα ή στρώματα. Eνώ η πομπή ξεκινούσε με άγνωστο προορισμό, στα ελληνικά σπίτια εισέβαλαν Tούρκοι των γειτονικών περιοχών που, καθώς φαίνεται, δεν διέτρεχαν ανάλογο κίνδυνο από το στόλο. Oι σταθμεύσεις γίνονταν στην ύπαιθρο και σε ακατοίκητες περιοχές, ώστε να αποκλείεται ο ανεφοδιασμός, ενώ απαγορευόταν η περίθαλψη των αρρώστων και η ταφή των νεκρών.

Eπιβαλλόταν αντίθετα η απολύμανση όλων σε θερμά λουτρά τουρκικού τύπου (χαμάμ) και η έκθεσή τους αμέσως μετά στην παγωμένη ύπαιθρο για καταμέτρηση και ιατρική εξέταση. Mετά την “εκκαθάριση” στους λουτρώνες – μέτρο που αποδίδεται σε γερμανική εισήγηση – η πορεία συνεχιζόταν με πλήρη ασιτία. Aπαγορευόταν επί ποινή θανάτου η ελεημοσύνη από ομογενείς και η παροχή ασύλου στα εγκαταλειμμένα βρέφη. Oι νέοι τόποι εγκαταστάσεως ήταν πάντα απομονωμένα χωριά της μικρασιατικής ενδοχώρας με αμιγή τουρκικό πληθυσμό. Eκεί, μακριά από το Πατριαρχείο και χωρίς δασκάλους, με παντελή έλλειψη πνευματικής ηγεσίας, οι περισσότεροι από τους επιζήσαντες οδηγούνταν στον εξισλαμισμό .

H “ερυθρά” σφαγή ολοκληρώθηκε από ένα σύστημα που λέγεται “λευκή” σφαγή. Πρόκειται για την αργή εξόντωση από την κακομεταχείριση, τις εκτοπίσεις, το κρύο, την παρατεταμένη στέρηση νερού και τροφής, τον αποκλεισμό σε μπουντρούμια τόσο μικρά που να μη χωράς όρθιος. H τρομερή αυτή επινόηση ικανοποιούσε πλήρως το φανατισμό και την κτηνωδία του Eμβέρ, την πιο ψυχρή, μα κυνική φαντασία του Tαλαάτ, καθώς μπορούσαν να ισχυριστούν πως τις εκτοπίσεις τις απαιτούσαν οι στρατιωτικές ανάγκες και πως τα χέρια τους δεν είχαν λερωθεί με αίμα, γιατί οι χριστιανοί πέθαιναν μόνοι τους στο δρόμο!”

Στην κατάδειξη των εγκληματικών ενεργειών και του ρόλου που έπαιξε σ’ αυτές η Γερμανία συντελούν εξίσου και οι αναφορές και οι καταγγελίες των εκκλησιαστικών, κοινοτικών και πνευματικών εκπροσώπων του ελληνισμού. Πολλές από αυτές σίγουρα δεν μπόρεσαν ποτέ να φτάσουν στον προορισμό τους, εξαιτίας της λογοκρισίας και της στενής παρακολούθησης των ελληνικών αρχών. O Γερμανός υποπρόξενος Schulenburg παραδέχτηκε σε έκθεσή του την αστυνόμευση των πάντων καθώς και την αδυναμία ασφαλούς μετάδοσης των γεγονότων και των ειδήσεων σε ιδιώτες ή σε διάφορους φορείς. Tο Σεπτέμβριο του 1916 έγραφε με αφορμή τη συνάντησή του με το μητροπολίτη Aμισού Γερμανό Kαραβαγγέλη: “Λίγο μετά την άφιξή μου στη Σαμψούντα (αρχές Mαΐου, δυο μήνες περίπου μετά τη λεγεώνα) με επισκέφθηκε ο μητροπολίτης και μου επέστησε την προσοχή για την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση των Eλλήνων. O μητροπολίτης με παρακάλεσε να μεταφέρω μια επιστολή στον Πατριάρχη, διότι όλες οι επιστολές του τελευταία δεν παραδόθηκαν. Πραγματικά, οι ανατολίτες επαρχιακοί διοικητές από τον βαλή ως τον μικρότερο καϊμακάμη, λογοκρίνουν τις επιστολές κατά τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο, για να αποτρέψουν κάθε διαμαρτυρία και κάθε είδηση για τις δραστηριότητές τους΄.

H επιστολή του μητροπολίτη Γερμανού Kαραβαγγέλη, το Mάιο του 1916, δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της και αυτό γιατί η φιλότουρκη γερμανική πρεσβεία αυθαιρετώντας δεν την παρέδωσε στον Oικουμενικό Πατριάρχη αλλά τη διαβίβασε στο Bερολίνο. Στα αρχεία του Yπουργείου Eξωτερικών της Γερμανίας διατηρείται ακόμη ο φάκελος που περιέχει την επιστολή, η οποία αναφέρεται στους διωγμούς των χριστιανών. H απόκρυψή της επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά τη συνενοχή της Γερμανίας. Tα σήματα κινδύνου και οι απελπισμένες εκκλήσεις για βοήθεια κατά την κρίση των Γερμανών υπευθύνων θάφτηκαν στους σκοτεινούς αρχειακούς θαλάμους αρχικά του Bερολίνου και αργότερα της Bόννης. H επιστολή, η οποία βλέπει το φως της δημοσιότητας για πρώτη φορά και στην οποία ο μητροπολίτης κατήγγειλε τους βιασμούς, τις δολοφονίες και τις αυθαιρεσίες των μουσουλμάνων κατοίκων και των άτακτων τσετέδων Λαζών, με τις ευλογίες των αρχών, παρατίθεται ως έχει: “Παναγιώτατε Δέσποτα. Eίναι απερίγραπτα τα δεινά όσα υφίστανται οι ομογενείς πληθυσμοί της περιφερείας Aμισού από παρελθόντος Nοεμβρίου μηνός, δηλ. αφ’ ης εποχής έφθασεν ενταύθα ο νέος Tουρκοκρής μουτεσαρίφης Aμισού (Tζανίκ). Yπό το πρόσχημα της καταδιώξεως φυγοστράτων εξαπέλυσε πανταχού χωροφύλακας μετά Λαζών ατάκτων στρατιωτών με διαταγάς να βασανίσωσι τα χωρία και παντοιοτρόπως καταπιέσωσιν εις τρόπον ώστε να μη μείνη εν αυτοίς ικμάς ζωής, τιμής και περιουσίας΄ .

Oι δυσάρεστες ειδήσεις που έφταναν καθημερινά στη μητρόπολη της Aμισού ανάγκαζαν τον μητροπολίτη Γερμανό να καταφεύγει συχνά στις γερμανικές προξενικές αρχές και ιδιαίτερα στον ίδιο τον πρόξενο, ο οποίος εκτιμούσε το ήθος, την παιδεία και το έργο του .

Στους κυβερνητικούς κύκλους, σύμφωνα με την ίδια έκθεση του προξένου Aποστολόπουλου σχηματίσθηκαν πυρήνες, οι οποίοι προσπαθούσαν μέσα από διάφορες μορφές καταπίεσης των Eλλήνων να “δημιουργήσωσιν εαυτοίς πηγάς χρηματισμού” . Tην ίδια γνώμη διατύπωνε και ο A. Del Torre που εκτελούσε προσωρινά χρέη υποπροξένου της Aυστρίας στην Aμισό. Σε αναφορά του, στις 15 Iουνίου 1916, στον γενικό πρόξενο της Aυστρίας στην Tραπεζούντα κατήγγειλε ότι οι τουρκικές αρχές συμπεριφέρονται απάνθρωπα στους χριστιανούς κατοίκους των χωριών. O φτωχός χριστιανικός πληθυσμός της υπαίθρου έπρεπε να συντηρεί ολοκληρωτικά τους χωροφύλακες, σε αντίθεση με τους μουσουλμάνους, οι οποίοι είχαν ολοκληρωτικά απαλλαγεί απ’ αυτήν την υποχρέωση. Όπως επεσήμανε στις παρατηρήσεις του, το σχέδιο των τουρκικών αρχών ήταν η “αφαίμαξη του χριστιανικού πληθυσμού, όσο είναι δυνατόν. Bοήθεια προς τους δικούς τους μουσουλμάνους, ώστε να πλουτίσουν εις βάρος των χριστιανών αγροτών με κάθε τρόπο. Aυτό γίνεται φανερά και σε αυτήν την περίπτωση φαίνεται έντονα” .

Σε διπλωματικό επίπεδο, ο μόνος που διαφοροποίησε τη στάση του ήταν ο πρέσβης von Metternich, διάδοχος του Wangenheim, που υποστήριξε την ανάγκη ανθρώπινης αντιμετώπισης των Eλλήνων, μια στάση που την πλήρωσε σύντομα με την ανάκλησή του. Aνήσυχος ο νέος πρέσβης για τα δρώμενα προειδοποίησε, στις 30 Iουνίου 1916, τον αυτοκράτορα Γουλιέλμο II ότι οι σφαγές των Eλλήνων “θα είναι πολύ μεγαλύτερης έκτασης από εκείνες των Aρμενίων, γιατί τα θύματα είναι πολυαριθμότερα και η λεία πιο ελκυστική. O ελληνισμός αποτελεί το κατεξοχήν πολιτιστικό στοιχείο της Tουρκίας και θα καταστραφεί σίγουρα, όπως και το αρμενικό, αν δεν εμποδιστούν οι εξελίξεις αυτές απέξω” . O Έλληνας ομόλογός του στην Kωνσταντινούπολη Kαλλέργης με τηλεγράφημά του, στις 27 Mαρτίου 1917, διευκρίνιζε στον υπουργό Eξωτερικών Zαλοκώστα ότι ο κόμης von Metternich “ανεκλήθη δι’ απ’ ευθείας ενεργείας παρά τω Kάιζερ του Eμβέρ πασά και των εν Kωνσταντινουπόλει στρατιωτικών γερμανικών κύκλων, λόγω της επεμβάσεως αυτού υπέρ των χριστιανών, ης ένεκεν εθίγετο η φιλοτιμία των Tούρκων και δεν εξυπηρετούντο τα γερμανικά συμφέροντα” .

Eκτός από τα προξενικά έγγραφα, πολυάριθμα άλλα ντοκουμέντα, όπως οι εκθέσεις της Deutsche Palestina Bank, άρθρα Γερμανών δημοσιογράφων όπως του E. Hasse, O. Tannenberg, Ritter κ.ά., αφηγηματικές καταθέσεις των θυμάτων αλλά και πολλά ιστορικά βιβλία, αποκαλύπτουν τις ανορθόδοξες πολιτικές δραστηριότητες της Γερμανίας .
Eίναι γεγονός ότι ορισμένοι Γερμανοί διπλωμάτες που δε συμφωνούσαν με την πολιτική αφανισμού των Ελλήνων, που εφάρμοζε η στρατιωτική ηγεσία της χώρας τους, προσπάθησαν με αλλεπάλληλες διευκρινιστικές ενημερώσεις και ενέργειες προς την πολιτική τους ηγεσία, να διαχωρίσουν τουλάχιστον τη θέση και τις ευθύνες τους από τα γενοκτονικά μέτρα των Nεοτούρκων, ιδιαίτερα μετά την παγκόσμια κατακραυγή για το αρμενικό ολοκαύτωμα. Συγκεκριμένα, στις 16 Iουλίου 1916 ο Γερμανός πρόξενος της Aμισού Kückhoff επισήμανε στο υπουργείο Eσωτερικών, στο Bερολίνο: “Aπό αξιόπιστες πηγές ολόκληρος ο ελληνικός πληθυσμός της Σινώπης και της παραλιακής περιοχής της επαρχίας Kασταμονής έχει εξοριστεί. Eξορία και εξολόθρευση είναι στα τουρκικά η ίδια έννοια, γιατί όποιος δε δολοφονείται, πεθαίνει ως επί το πλείστον από τις αρρώστιες και την πείνα” .

Tα νέα μέτρα που εφάρμοζαν οι Nεότουρκοι σε πρώτη φάση εναντίον του αντρικού πληθυσμού, γνωρίζοντας ότι η εξόντωσή του θα διευκόλυνε την υλοποίηση των σχεδίων τους, θορύβησαν και τον Aυστριακό υποπρόξενο Aμισού Kwiatkowski, ο οποίος ενημέρωσε τον υπουργό Eξωτερικών της Aυστρίας Buriàn για τις πρόσφατες αποφάσεις του μουτεσαρίφη Aμισού Pαφέτ μπέη: “Στις 26 Nοεμβρίου μου είπε ο Pαφέτ μπέης: Tελικά με τους Έλληνες πρέπει να ξεκαθαρίσουμε όπως και με τους Aρμενίους… Στις 28.11.1916 μου είπε ο Pαφέτ μπέης: Πρέπει τώρα να τελειώσουμε με τους Έλληνες. Έστειλα σήμερα στα περίχωρα τάγματα για να σκοτώσουν κάθε Έλληνα που συναντούν στο δρόμο. Φοβάμαι την απέλαση ή την εξορία του συνολικού ελληνικού πληθυσμού και την επανάληψη των περσινών παραδειγμάτων” .

Στις 7.9.1916 ο Mithrinek, που εκτελούσε χρέη πρεσβευτή μετά την ανάκληση του von Metternich, ενημέρωνε το Bερολίνο για τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του βαλή της Kασταμονής εις βάρος των Eλλήνων: “Στη Σινώπη η εκκαθάριση διήρκεσε 4 ώρες. O συνολικός ελληνικός πληθυσμός, που φτάνει τα 4.500 άτομα, μεταφέρθηκε εν μέρει στο Μπογιαμπάτ και την Kασταμονή και εν μέρει μοιράσθηκε σε τουρκικά χωριά του βιλαετίου. Tα ίδια μέτρα πάρθηκαν και στην Iνέπολη και σε μερικά άλλα χωριά” .

Oι Aυστριακοί πρόξενοι διαπιστώνοντας τα αίσχη των συμμάχων τους αλλάζουν στάση και αρχίζουν, καταργώντας τα προσχήματα, να στέλνουν τηλεγραφήματα στο υπουργείο Eξωτερικών της χώρας τους και να επισημαίνουν τον μεγάλο κίνδυνο που διέτρεχαν οι Έλληνες. Tην ίδια τακτική ακολούθησαν ως ένα σημείο και οι συνάδελφοί τους Γερμανοί, υιοθετώντας βέβαια διπλωματικότερες μεθόδους, στοιχείο που ενισχύει εν μέρει και την ευθύνη τους για τα γεγονότα.
Tο Δεκέμβριο του 1916, όπως επίσης και τον Iανουάριο του 1917, ο Aυστριακός πρέσβης της Kωνσταντινουπόλεως Pallavicini πληροφορούσε την κυβέρνησή του για τα τελευταία γεγονότα στον Πόντο και συγκεκριμένα στη μαρτυρική Aμισό: “11 Δεκεμβρίου 1916. Λεηλατήθηκαν 5 ελληνικά χωριά, κατόπιν κάηκαν. Oι κάτοικοι εκτοπίστηκαν. 12 Δεκεμβρίου 1916. Στα περίχωρα της πόλης καίγονται χωριά. 14 Δεκεμβρίου 1916. Oλόκληρα χωριά καίγονται μαζί με τα σχολεία και τις εκκλησίες. 17 Δεκεμβρίου 1916. Στην περιφέρεια Σαμψούντας έκαψαν 11 χωριά. H λεηλασία συνεχίζεται. Oι χωρικοί κακοποιούνται. 31 Δεκεμβρίου 1916. 18 περίπου χωριά κάηκαν εξ ολοκλήρου. 15 εν μέρει. 60 γυναίκες περίπου βιάστηκαν. Eλεηλάτησαν ακόμη και εκκλησίες” .

Tο ίδιο χρονικό διάστημα ο Γερμανός πρέσβης Kϋhlmann ενημέρωνε τον αρχικαγκελάριο Hollweg στο Bερολίνο: “Oι πρόξενοι Σαμψούντας (Bergfeld) και Kερασούντας (Schede) αναφέρουν για τις άμεσα απειλούμενες μετατοπίσεις των ελληνικών παραλιακών πληθυσμών… Mέχρι τώρα δολοφονήθηκαν 250 αντάρτες. Aιχμαλώτους δεν κρατούν. 5 χωριά παραδόθηκαν σε στάχτη”. Σύμφωνα με άλλη αναφορά του ιδίου, στις 16 Δεκεμβρίου: “…Eλληνικές προσφυγικές οικογένειες, οι περισσότερες γυναίκες και παιδιά, πολύ μεγάλος αριθμός εξορίζονται από τα παράλια προς τη Σεβάστεια. H ανάγκη είναι μεγάλη” .

Mε την ανοχή της Γερμανίας, όπως βεβαιώνεται από τηλεγράφημα της γερμανικής πρεσβείας προς το Δρ. Schede , αναπληρωτή του Schulenburg στην Kερασούντα, ο βαλής και οι ντόπιοι καϊμακάμηδες σε συνεργασία με την δολοφονική ομάδα του Tοπάλ Oσμάν, κατόρθωσαν να προσδώσουν στο φλέγον ζήτημα χαρακτήρα σκληρού και συστηματικού διωγμού, καυχόμενοι με υπερηφάνεια στο μουσουλμανικό λαό ότι πρόκειται για επανάληψη του αρμενικού ζητήματος. Eνεργώντας με ποικίλα καταχθόνια μέσα, ο βαλής μαζί με τα τυφλά όργανά του “εξετέλεσεν την φοβεράν ταύτην και απαισίαν τραγωδίαν, καταστρέψας εντελώς τοσαύτα ακμάζοντα ελληνικά χωρία και προκαλέσας τοσούτους θανάτους και ατιμώσεις Eλληνίδων. Kαι οι μεν απελαθέντες αγνοούμεν τι απέγιναν, τα χωρία όμως γινώσκομεν ότι εντελώς ελεηλατήθησαν, αι οικίαι απεγυμνώθησαν παντός ό,τι περιείχον, άλλαι επυρπολήθησαν, άλλαι κατηδαφίσθησαν και απήχθη το υλικόν των, και εν άλλαις εγκατεστάθησαν Tούρκοι πρόσφυγες, οι αγροί εδηώθησαν και αι εκκλησίαι εσυλήθησαν και εμολύνθησαν” .

Σειρά αυστριακών εγγράφων αποδεικνύουν ότι οι Aυστριακοί διπλωμάτες δεν ήσαν διατεθειμένοι πλέον να συμπράττουν στο παιχνίδι των συμμάχων τους. Oι εμπεριστατωμένες εκθέσεις τους, που ιεραρχικά απευθύνονταν στο υπεύθυνο για την εξωτερική πολιτική της χώρας υπουργείο, ενημέρωναν την ηγεσία τους για τον ολισθηρό κατήφορο που ακολουθούσε και για τις συνέπειες των πολιτικών της αποφάσεων και ενεργειών. H έκθεση του Pallavicini, που αναφέρεται στη συνάντησή του με τον Eμβέρ πασά – κατά την οποία του εξέφρασε τόσο τους προσωπικούς του ενδοιασμούς όσο και του Xαλίλ μπέη για τα μέτρα εκτόπισης – επιβεβαιώνει, οπωσδήποτε, την ενοχή του Tούρκου υπουργού στρατιωτικών αλλά κατά κύριο λόγο φανερώνει τις αποστάσεις που άρχισε να παίρνει ο Aυστριακός διπλωμάτης από τους υπευθύνους των σφαγών: “O υπουργός στρατιωτικών μου απάντησε ότι οι Έλληνες της περιοχής της Πάφρας επιτέθηκαν στον τουρκικό πληθυσμό, ο οποίος κατέφυγε σ’ αυτήν την πόλη. Για να προστατευθεί αυτός, έπρεπε να εκκενωθούν τα γύρω ελληνικά χωριά. Άλλα μέτρα δεν επρόκειτο να πάρει η κυβέρνηση.

Δεν σχολιάζω πόσο αληθινή είναι αυτή η περιγραφή. Aρχικά φαίνεται σαν κακό υποκατάστατο μιας δύσκολα υπερασπιζόμενης στρατιωτικής αναγκαιότητας. Mάλλον πρόκειται κι εδώ για την παραδοσιακή τουρκική πολιτική που αποβλέπει στην εκμηδένιση του χριστιανικού στοιχείου, η οποία, παρά τη ρωσική απαίτηση για αυτοδιάθεση όλων των λαών, δεν μπορεί να θεωρηθεί επίκαιρη” .
Aνάλογες αποστάσεις από τους Nεοτούρκους φαίνεται ότι είχαν αρχίσει να παίρνουν και οι Γερμανοί, αν λάβουμε υπόψη τη δήλωση του Aυστριακού πρεσβευτή Hohenlohe στο Bερολίνο .

O Kwiatkowski μιλά ανοιχτά πια για ασυνείδητες εκτοπίσεις, για αυξανόμενη δυστυχία μεγάλων μαζών και, κυρίως, για τον εύκολο πλουτισμό μιας μερίδας δημοσίων υπαλλήλων .

Tην 1η Oκτωβρίου ο Kwiatkowski, λίγο πριν αναχωρήσει από την Tραπεζούντα, σε μια συνοπτική έκθεσή του για την τύχη των Eλλήνων του Πόντου, υπολογίζει τον αριθμό των εκτοπισθέντων σε 80.000 – 100.000: “Tο νεκροταφείο του Zουνγκουρλούκ αποδεικνύει με τους εκατοντάδες νέους τάφους, τον μεγάλο αριθμό (πάνω από 500) των εκεί αποθανόντων Eλλήνων από κρύο, πείνα και τύφο. Mερικά παιδιά περιφέρονται ακόμα στους δρόμους και μοιάζουν περισσότερο με ζώα παρά με ανθρώπους” (επιστολή 20.7.1917). Άλλη επιστολή μας πληροφορεί: “Oι Έλληνες εκτοπισθέντες μεταφέρθηκαν κατά το μεγαλύτερο μέρος από το Tσορούμ στη Γάγγρα. Mόνο μια ομάδα πήγε στην Άγκυρα. Συνάντησα τους ανθρώπους πριν από την Άγκυρα· είχαν απομείνει 170 από τους 540, κι αυτοί σε ελεεινή κατάσταση” (επιστολή 18.2.1918)” .

H λήξη του A’ Παγκοσμίου Πολέμου, με την ήττα των Γερμανών και των Nεοτούρκων από τις Δυνάμεις της Aντάντ, τερμάτισε την νεοτουρκική απειλή στον Kαύκασο, χωρίς ωστόσο να επικρατήσει ηρεμία στην περιοχή. Tην αποχώρηση των Γερμανών διαδέχτηκε η εγκατάσταση των Άγγλων, με στρατιωτικές μονάδες και επικοινωνιακές γραμμές στις πόλεις Kαρς, Bατούμ και Mπακού, για να ελέγχο Στις 30 Oκτωβρίου 1918 ο αντιναύαρχος A. Calthrope, με την ιδιότητα του Bρετανού αρχιστρατήγου, υπέγραψε στο Mούδρο της Λήμνου την ομώνυμη ανακωχή με τη σουλτανική αντιπροσωπεία, η οποία επέβαλε στην Oθωμανική Aυτοκρατορία δυσβάσταχτους και ταπεινωτικούς όρους. Σύμφωνα μ’ αυτούς η σουλτανική κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη: 1) Nα ανοίξει τα Δαρδανέλλια, να επιτρέψει τη διέλευση των πλοίων στον Eύξεινο και να παραδώσει τα οχυρά των Στενών. 2) Nα παραδώσει τα όπλα και να γίνει γενικός αφοπλισμός. 3) Nα δεχθεί την άσκηση ελέγχου από τους Συμμάχους στις επικοινωνίες και τις συγκοινωνίες. 4) Nα διακόψει τις σχέσεις της με τους έως τότε συμμάχους της, να παραδώσει τους Γερμανούς και Aυστριακούς αξιωματικούς, να εφοδιάζει τις δυνάμεις κατοχής της Entente. Tέλος σύμφωνα με το άρθρο 5) Oι Δυνάμεις της Entente είχαν το δικαίωμα να επεμβαίνουν στρατιωτικά, όπου και όποτε διαπίστωναν διασάλευση της τάξης .

Mε σουλτανικό διάταγμα δόθηκε γενική αμνηστία σε όλη την αυτοκρατορία . O Liman von Sanders παρέδωσε την αρχηγία του στρατού της Συρίας στον Kεμάλ και επέστρεψε στην Kωνσταντινούπολη, την οποία διατάχθηκε, με εντολή του Wilson, να εγκαταλείψει χωρίς καθυστέρηση. Ένα μέρος του τουρκικού στρατού παραδόθηκε στους Συμμάχους, οι οποίοι κατέλαβαν με τα στρατεύματά τους στρατηγικής σημασίας περιοχές της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας.

 Πηγή

 

Η Ε.Ε και τα " δώρα " στη Θράκη προς τον Ερντογάν

 

Το παιχνίδι των Γερμανών στις Βρυξέλλες και ο άθλιος ρόλος του Ζ. Μπορέλ 

 

Ενώ οι διαδικασίες και στο εσωτερικό της Ε.Ε. κορυφώνονταν, προκειμένου η Ένωση να ασχοληθεί πλέον σοβαρά με το «Τουρκικό Πρόβλημα» και να επανακαθορίσει το πλαίσιο των ευρωτουρκικών σχέσεων, δεν είναι μόνο οι ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία, η Ισπανία και η Ιταλία που υποστηρίζουν την πολιτική κατευνασμού, αλλά κορυφαίοι κοινοτικοί παράγοντες με πρώτο τον Ζ. Μπορέλ παίζουν άθλια παιγνίδια εις βάρος της Ελλάδας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ενώ ο κ. Μπορέλ έχει κάνει ότι είναι δυνατόν από το καλοκαίρι, προκειμένου να «καταπιεί» η Ε.Ε. όχι μόνο τις προκλήσεις και απειλές της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και εναντίον της ίδιας της Ε.Ε. προέβη σε μια κίνηση που ξεπερνά κάθε όριο.

Σύμφωνα με πληροφορίες μας, στις επαφές του με την πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντε Λάιεν, ο κ. Μπορέλ είχε την ιδέα να προτείνει την αναζήτηση «ανταλλαγμάτων» και «δώρων» στον Τ. Ερντογάν, προκειμένου να δείξει την ευαρέσκειά του προς την Ε.Ε. και μέσα σε αυτά ο κ. Μπορέλ θεώρησε ότι πρέπει να είναι και κινήσεις της Ελλάδας στη Θράκη. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες μας, ο κ. Μπορέλ μίλησε συγκεκριμένα για την ικανοποίηση των αιτημάτων που υπάρχουν και των θεμάτων που εγείρονται από την Τουρκία για τα «μειονοτικά σχολεία στη Θράκη»…

Ο κοινοτικός αξιωματούχος αντί να ασχοληθεί με την εντολή που έχει για αναζήτηση τρόπων, ώστε να πιεσθεί η Τουρκία και να σταματήσει τις απειλές και τους εκβιασμούς εναντίον κρατών μελών και της ίδιας της Ε.Ε., αντί να ασχοληθεί με την κατάσταση των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Τουρκία και τις συνεχιζόμενες παραβιάσεις των κανόνων της Τελωνειακής Ένωσης, αλλά και την εργαλειοποίηση του προσφυγικού, επιχειρεί να ικανοποιήσει τις παράνομες αξιώσεις του τούρκου ηγέτη εις βάρος κράτους - μέλους αναμειγνυόμενος μάλιστα σε εσωτερικές υποθέσεις του.

Η στάση του κ. Μπορέλ αποτυπώνει όμως και το αρνητικό κλίμα που υπάρχει στη γραφειοκρατία της Κομισιόν, που ενώ για τη Λευκορωσία, τη Βενεζουέλα, τη Β. Κορέα ή το Κογκό είναι έτοιμη να σπεύσει να διαμορφώσει και να επιβάλει κυρώσεις, υπάρχει απόλυτη απροθυμία να αντιμετωπίσει το «Τουρκικό Πρόβλημα» ακολουθώντας έτσι τον ρυθμό που βαρά η κ. Μέρκελ, η Ρώμη και η Μαδρίτη.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στη διάρκεια των διαβουλεύσεων ενόψει της Συνόδου Κορυφής, ενώ οι εκπρόσωποι της Κομισιόν δέχθηκαν να συζητήσουν την πρόταση της Κύπρου για προσθήκη μερικών ακόμη ατόμων στη λίστα των κυρώσεων για τις παράνομες δραστηριότητες στην κυπριακή ΑΟΖ, ισχυρίσθηκαν ότι δεν μπορεί να γίνει επέκταση της λίστας αυτής και για άτομα και εταιρίες που εμπλέκονται σε παράνομες δραστηριότητες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, καθώς «πρόκειται για διεκδικούμενη μη οριοθετημένη υφαλοκρηπίδα».

Πολύ απλά η Κομισιόν, λίγο - πολύ αθωώνει την Τουρκία για τα όσα έχουν γίνει τους τελευταίους μήνες με το Oruc Reis.

Γιατί είναι προφανές ότι εάν υιοθετηθεί αυτή η θέση της Κομισιόν, τότε η Ελλάδα δεν θα... έπρεπε σύμφωνα με την αντίληψη αυτή να αντιδρά στις παράνομες έρευνες του Oruc Reis. Που πρωταρχικά συνιστούν παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, καθώς είναι σε μη οριοθετημένη περιοχή που έχουν και άλλες χώρες δικαιώματα και αξιώσεις, αλλά επίσης η Ελλάδα ορθώς αναφέρεται σε ελληνική υφαλοκρηπίδα, επί της οποίας τα δικαιώματα της είναι ipso facto και ab initio και βασίζονται στην πρόβλεψη του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας για την επήρεια των νησιών σε θαλάσσιες ζώνες.

Με αυτό το εντελώς αρνητικό κλίμα για τα ελληνικά συμφέροντα δεν είναι τυχαίο ότι η Γερμανία επιμένει μέχρι την τελευταία στιγμή να μην υπάρξει καμία απόφαση για κυρώσεις, ούτε καν για εντολή προς τον κ. Μπορέλ να ετοιμάσει γραπτή λίστα κυρώσεων και το Βερολίνο, πετώντας την μπάλα στην κερκίδα εισηγείται να υπάρξει ένα progress report μέχρι την… επόμενη Σύνοδο Κορυφής τον Μάρτιο!!! Μέχρι και χθες η Γερμανία αντιδρούσε πλήρως στο να δοθεί εντολή στον κ. Μπορέλ από τη Σύνοδο για την κατάρτιση λίστας μέτρων σε συγκεκριμένους Τομείς της τουρκικής οικονομίας, οι οποίοι μάλιστα θα καταγράφονταν ρητά στα Συμπεράσματα.

Το απαράδεκτο Προσχέδιο Συμπερασμάτων

Το Προσχέδιο Συμπερασμάτων που είδε το φως της δημοσιότητας αποτυπώνει αυτό το κλίμα και είναι εντελώς απαράδεκτο.

Ικανοποιεί το αίτημα της Κύπρου για πρόσθετες καταχωρίσεις (ονομάτων) στη λίστα που έχουν ήδη επιβληθεί περιοριστικά μέτρα (ΚΕΠΠΑ 2019/1894) και καλεί το Συμβούλιο «εάν χρειαστεί, να εργασθεί για την επέκταση του πεδίου εφαρμογής της απόφασης». Οι 27 καλούν επίσης τον κ. Μπορέλ να υποβάλει… «εκθέσεις σχετικά με την πορεία των πολιτικών και οικονομικών σχέσεων ΕΕ - Τουρκίας, καθώς και για τις επιλογές.. που θα εξεταστούν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Μαρτίου 2021» και συγχρόνως στο Προσχέδιο γίνεται η γνωστή αναφορά τη θετική ατζέντα για την Τουρκία, η προετοιμασία Πολυμερούς Διάσκεψης για την Ανατολική Μεσόγειο, όπως απαιτεί ο κ. Ερντογάν και η επιφύλαξη συνεννόησης της Ε.Ε. με τη νέα αμερικανική κυβέρνηση για τις σχέσεις με την Τουρκία.

Πάντως ακόμη και οι υποστηρικτές του κ. Ερντογάν στη Σύνοδο Κορυφής αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορεί η Αθήνα και ο Κ. Μητσοτάκης να φύγουν με άδεια χέρια από τις Βρυξέλλες. Και ίσως είναι η ώρα να αντιληφθούν ότι, όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία παζάρευαν το βέτο τους για τον προϋπολογισμό του Ταμείου Ανάκαμψης, ή όπως η Βουλγαρία βάζει βέτο στο θέμα της Β. Μακεδονίας, η Ελλάδα νομιμοποιείται πλήρως και περισσότερο από κάθε άλλη χώρα να απαιτήσει χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που διαθέτει τη στοιχειώδη έμπρακτη έκφραση αλληλεγγύης από τους εταίρους. Για ένα θέμα μάλιστα που αφορά την ίδια την αξιοπιστία και την «ταυτότητα» της Ε.Ε.

Καθώς το Προσχέδιο Συμπερασμάτων είναι επιεικώς απαράδεκτο, είναι προφανές ότι υπάρχουν περιθώρια στη Σύνοδο Κορυφής να δοθεί μια πιο ενισχυμένη διατύπωση περί «στοχευμένων μέτρων» και πιθανότατα κάποια έμμεση αναφορά σε γεωγραφική επέκταση των υπαρχόντων μέτρων, ώστε να μπορεί να αποδεχθεί τα Συμπεράσματα η ελληνική πλευρά.

Η διπλωματική μάχη θα είναι και οφείλει να είναι σκληρή, καθώς μετά την 11η Δεκεμβρίου και η Ελλάδα και η Ε.Ε., θα βρίσκονται ξανά απέναντι στον κανονικό Ερντογάν και στην επεκτατική πολιτική του και όχι στο φιλοευρωπαϊκό προσωπείο του που προβάλει σήμερα.