ΚΟΣΜΟΣ - Ιράκ: Ιδρύθηκε το πρώτο γυναικείο πολιτικό κόμμα

 

Εν όψει των κοινοβουλευτικών εκλογών του Νοεμβρίου, ιδρύθηκε το πρώτο αμιγώς γυναικείο πολιτικό κόμμα στο Ιράκ.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Advertisement

Break ends in 6s

Closes in 5 s

Το Ιράκ γίνεται μάρτυρας μιας ιστορικής πολιτικής πρωτοβουλίας με την ίδρυση του πρώτου γυναικείου κόμματος, με την ονομασία al-Mawadda, που στα αραβικά σημαίνει αγάπη, συμπόνια και σεβασμός. Η πρωτοβουλία στοχεύει να ενώσει τις γυναίκες από διαφορετικές κοινότητες και θρησκευτικές ομάδες, ενισχύοντας την παρουσία τους στο δημόσιο βίο.

Η ιδρυτική συνδιάσκεψη του κόμματος πραγματοποιήθηκε με ευρεία συμμετοχή γυναικών και ανδρών, που υπογράμμισαν τη σημασία δημιουργίας ενός πολιτικού χώρου για τις γυναίκες, ώστε να συμμετέχουν ενεργά στη λήψη αποφάσεων και στη διαμόρφωση του μέλλοντος της χώρας.

Η γενική γραμματέας και ιδρύτρια του κόμματος, Jihan al-Taei, δήλωσε: «Οι γυναίκες αποτελούν πάνω από το ήμισυ της κοινωνίας. Ήρθε η ώρα να μην παραμένουν στο περιθώριο της πολιτικής και της ζωής.»

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η δημιουργία του κόμματος ήταν καρπός πολυετών συζητήσεων, εργαστηρίων και γυναικείων συναντήσεων, με στόχο τη δημιουργία ουσιαστικού χώρου για τη γυναικεία φωνή. Το al-Mawadda έχει ήδη πάνω από 7.000 μέλη σε ολόκληρο το Ιράκ και την αυτόνομη περιοχή του Κουρδιστάν.

Αξίζει να σημειωθεί πως η συμμετοχή των γυναικών στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι του Ιράκ δεν είναι νέα. Γυναίκες από τη Χαλδαιο-Συριακο-Ασσυριακή κοινότητα έχουν ενεργό ρόλο σε κόμματα και οργανώσεις, όπως η Beth Nahrain Patriotic Union και η Beth Nahrain Women’s Organization. Επιπλέον, πολιτικοί όπως η Evan Faeq Jabro, η οποία από το 2022 κατέχει το Υπουργείο Μετανάστευσης και Εκτοπισμού, και η ακτιβίστρια Δρ. Muna Yako, πρόεδρος της Ανεξάρτητης Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα της προόδου.

ΕΛΛΑΣ: ΠΕΡΙ ΤΟΥ ''ΞΕΝΟΦΑΝΗ'' ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ!!

 

Πολλοί μεταγενέστεροι συγγραφείς προσδιόρισαν τον Ξενοφάνη ως δάσκαλο του Παρμενίδη και ιδρυτή της ελεατικής σχολής των φιλοσόφων εξαιτίας της άποψής του ότι, παρά την πολλαπλότητα των μορφών, υπάρχει ένα ακίνητο, αμετάβλητο και αιώνιο «ένα».

 

Τούτη η άποψη για τον Ξενοφάνη είναι στηριγμένη κατά ένα μεγάλο μέρος στην αναφορά του Πλάτωνα για την «ελεατική φυλή μας, που ξεκινά από τον Ξενοφάνη και ακόμα νωρίτερα» (Σοφ. 242d) και την παρατήρηση του Αριστοτέλη ότι «... όσον αφορά ολόκληρο τον κόσμο, λέει ότι αυτός είναι ο θεός" Μετα(. A5, 986b18)!!

 

Όμως, ο Ξενοφάνης που μας μιλά στα επιζήσαντα αποσπάσματά του είναι ένας συνδυασμός ραψωδού, κοινωνικού κριτικού, θρησκευτικού δασκάλου και οξυδερκούς σπουδαστή της φύσης.

 

Ο Ευριπίδης στον Ηρακλή (1341 ff) αποδίδει την επίθεσή του στις ιστορίες που λέγονται για τους Θεούς από τον Όμηρο και τον Ησίοδο.

 

Στη "Πολιτεία", ο Πλάτων αυτοπαρουσιάζεται ως πνευματικός κληρονόμος του Ξενοφάνη, επικρίνοντας τις ιστορίες των ποιητών για τους θεούς, και απαιτώντας μετριοπάθεια.

 

Η σύλληψη του Ξενοφάνη για τον «ένα μέγιστο Θεό» ενθάρρυνε τον Ηράκλειτο να διατυπώσει την πίστη του σε μια διάνοια που καθοδηγεί όλα τα πράγματα.

 

Οδήγησε επίσης τον Αναξαγόρα στη διατύπωση της θεωρίας του νου και τον Αριστοτέλη στον απολογισμό του για το θείο νου που εμπνέει προς την κατεύθυνση της τελειότητας.

 

Μια πολύτιμη πρόταση στα αποσπάσματά του, μια πρόταση άρτια αισθητικά, τον κατατάσσει στους μεγάλους χρησμωδούς της φιλοσοφίας:

"Δόκος επί πάσι τέτυκται"(VS 21 B, 34). Για όλα έχουμε μόνο εικασίες!!!

 

Η θέση του κολοφώνιου στοχαστή είναι μια προαγγελία της αριστοτελικής σύλληψης του θείου ως του "κινούντος ακινήτου"!!!

 

Γιώργος Χαβαλές

Μις Υφήλιος 2024: Ποιά είναι η ομορφότερη γυναίκα στον κόσμο.

 

Η μεγάλη νικήτρια του φετινού διαγωνισμού «Μις Υφήλιος» είναι η Δανή, Victoria Kjær Theilvig, η οποία παρέλαβε την τιάρα, από την περσινή νικήτρια Sheynnis Palacios, από τη Νικαράγουα.

Η 21χρονη είναι η πρώτη Δανή, που κερδίζει στον διαγωνισμό ομορφιάς.

Είναι χορεύτρια, επιχειρηματίας και επίδοξη δικηγόρος.

Η Victoria Kjær Theilvig, κατάφερε να ξεχωρίσει ανάμεσα στις 12 διαγωνιζόμενες που έφτασαν στον μεγάλο τελικό, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στην πόλη του Μεξικού.

Αν και οι διαγωνιζόμενες που έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό ήταν 120, μόνο οι 30, κατάφεραν να φτάσουν στο επόμενο στάδιο.

Οι φιναλίστ εμφανίστηκαν στη συνέχεια με μαγιό, ενώ μόλις 12 προχώρησαν στον τελικό.

Η βραδιά περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, μια ζωντανή εμφάνιση του τραγουδιστή Robin Thicke, ενώ την παρουσίαση ανέλαβαν ο Mario Lopez και η Olivia Culpo.

Οι πέντε γυναίκες που συνέχισαν μέχρι το τέλος του διαγωνισμού, κλήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις για θέματα όπως η ηγεσία και η ανθεκτικότητα.

Όταν η νικήτρια ρωτήθηκε πώς θα ζούσε αν κανείς δεν την έκρινε, απάντησε πως δεν θα άλλαζε τίποτα. «Ζω κάθε μέρα», είπε, ενώ παράλληλα, έστειλε ένα μήνυμα στους θεατές: «Να συνεχίσετε να αγωνίζεστε... από όπου κι αν προέρχεστε».

Στον διαγωνισμό, δεύτερη αναδείχθηκε η Chidimma Adetshina από τη Νιγηρία και τρίτη η Maria Fernanda Beltran από το Μεξικό.

Στην πεντάδα ξεχώρισαν επίσης η Suchata Chuangsri από την Ταϊλάνδη και η Ileana Marquez Pedroza από τη Βενεζουέλα.

Η φετινή διοργάνωση αποτέλεσε ορόσημο, καθώς για πρώτη φορά στην 72χρονη ιστορία της επιτράπηκε η συμμετοχή σε γυναίκες άνω των 28 ετών.

Η Pedroza, μια 28χρονη μητέρα, κατάφερε να μπει στην πεντάδα.

Η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε από τη Χριστιάννα Κατσιέρη, η οποία δεν κατάφερε να φτάσει στις 30 καλύτερες.

Η Κατσιέρη, γεννημένη και μεγαλωμένη στον Πειραιά, έχει σπουδάσει αισθητική και δερματολογία στην Κύπρο.

Το 2022 κατέκτησε τον τίτλο MISS GS Hellas και συμμετείχε στο MISS Earth, ενώ πέρυσι βρισκόταν στο ριάλιτι My Style Rocks.

ΠΗΓΗ: protothema.gr

ΕΛΛΑΣ: Δεν πρέπει ποτέ να μάθουν οι Έλληνες αυτά............

 

Δεν πρεπει ποτε να μαθουν οι Ελληνες ότι: Δημόκριτος, Πυθαγόρας, Ηράκλειτος διατύπωσαν απόλυτα τη θεωρία της Πυρηνικής Φυσικής και της Ειδικής Σχετικότητος, ενοποιώντας σε ενιαίους μαθηματικούς τύπους τον Ηλεκτρισμό, την Βαρύτητα, τον Μαγνητισμό, την Αστρονομία, και τα Ασθενή Ρεύματα Πυρήνων Ατόμων.

 

Δεν πρέπει ποτέ να μάθουν οι Έλληνες ότι: οι Αστρονόμοι – Μαθηματικοί, Εύδοξος, Κάλλιπος, Αρίσταρχος, Ευκλείδης, Αρχιμήδης, Κόνων, Ίππαρχος, Κλεομήδης, Απολλώνιος, Πτολεμαίος, θέων, Υπατία, Πάππος, είχαν εξαντλήσει τα όρια της ανθρώπινης νοημοσύνης επιλύοντας ΝΟΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ εξισώσεις 12 αγνώστων (δώδεκα εξισώσεις δώδεκα αγνώστων) ενώ το όριο των σημερινών Η/Υ είναι «7 εξισώσεις 7 αγνώστων». Διότι πρέπει να προβληθούν οι κλεπταποδόχοι αρχαίας γνώσης Κέπλερ, Γαλιλαίος κλπ…

 

Δεν πρέπει οι έλληνες να γνωρίζουν ότι : οι Μηχανικοί – Τεχνικοί Ευπαλίνος, Σώστρατος, Ήρων, Ζώσιμος, Καλλίνικος, κατασκεύαζαν τοπογραφικά όργανα τριγωνομετρικής τοπογραφήσεως, αυτόματους μηχανισμούς και όργανα ηλεκτρικών εφαρμογών, διότι πρέπει να προβληθεί ο κλεπταποδόχος Έντισον ως εφευρέτης του …ηλεκτρισμού, αν και οι ανωτέρω έλληνες μηχανικοί χρησιμοποιούσαν το Ήλεκτρον (κεχριμπάρι) ως φυσικό συσσωρευτή στατικού ηλεκτρισμού σε τεχνικές εφαρμογές…

 

Δεν πρέπει οι έλληνες να γνωρίζουν ότι : οι Γεωγράφοι – Εξερευνηταί Σκύλαξ, Πυθέας, Εύδοξος, Στράβων, Παυσανίας, Κοσμάς Ινδικοπλεύστης, Εκαταίος, είχαν χαρτογραφήσει όλη την επιφάνεια του πλανήτη, διότι υπάρχει κίνδυνος να μάθουν οι έλληνες ότι η Ατλαντίδα και η Αμερικανική Ήπειρος ανήκαν διοικητικά στους Δελφούς, ενώ η Ασίας ανήκε διοικητικά στις Σάρδεις, με κεντρικό συντονιστή το Απολλώνειο Κέντρο Δήλου, στο οποίο οι Υπερβόρειοι Έλληνες (Βόρεια Σιβηρία) έστελναν ως ένδειξη αναγνώρισης «κάθε έτος, εκλεκτά σιτηρά», μέσω των Ελλήνων Αριμασπών και Ισσηδόνων και Μασαγετών Κεντρικής και Νοτίας Σιβηρίας.

 

Δεν πρέπει οι έλληνες να γνωρίζουν ότι οι Έλληνες Ιατροί, Γαληνός, Κέλσος, Ηρακλείδης , Ηρόφιλος, Πραξαγόρας, Αγνοδίκη, Κτηρίας, Ιπποκράτης, Εριβιώτης, προέβαιναν σε ιάσεις «εξισορροπήσεως ηλεκτρομαγνητικών ρευστών του σώματος» ρυθμίζοντας την αλκαλικότητα και την οξύτητα των οργάνων. Ότι προέβαιναν σε ιάσεις με χρήση «αριστερόστροφων αμινοξέων» (αντιβιοτικών) λαμβανόμενων από φυτά, γνωρίζοντας πλήρως ότι μόνον τελευταία ανεκάλυψε η μοριακή βιολογία, για την δράση – αντίδραση των αριστερόστροφων αμινοξέων (αντιβιοτικών) με τα δεξιόστροφα αμινοξέα (πρωτεΐνες οργανισμών).

 

Δεν πρέπει οι έλληνες να μάθουν ότι τα σύμβολα «ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΤΡΟΦΗ ΣΒΑΣΤΙΚΑ» και «ΔΕΞΙΟΣΤΡΟΦΗ ΣΒΑΣΤΙΚΑ» ήταν σύμβολα φυσικής και μαθηματικών, με τα οποία οι Έλληνες Πυθαγόρας και Δημόκριτος και Αρίσταρχος εξέφραζαν δεξιόστροφους και αριστερόστροφους πυρήνες ατόμων, πλανήτες, ηλιακά συστήματα, γαλαξίες και συμπαντικούς τομείς συνόλων γαλαξιών.

Πριν από 2500 χρόνια ο Ιπποκράτης έκανε εγχειρήσεις στον εγκέφαλο και στην καρδιά…

Παρά τα σχεδόν ανύπαρκτα μέσα της εποχής του, ο Ιπποκράτης πραγματοποιούσε δύσκολες χειρουργικές επεμβάσεις. Εκείνος και οι μαθητές του, αντιμετώπιζαν με επιτυχία περιστατικά της ορθοπεδικής, της καρδιοχειρουργικής και της βασικής χειρουργικής. Ακόμα και επεμβάσεις στο ανθρώπινο κρανίο πραγματοποιούσε ο Ιπποκράτης, όπως διαβάζουμε σε αρκετά από τα έργα του…. Εκτός από την ίδια την επέμβαση, ο Ιπποκράτης έδινε μεγάλη σημασία στην προετοιμασία του ασθενούς και του χειρουργείου.

 

Στο έργο του Κατ’ ιατρείον, περιγράφει αναλυτικά πώς πρέπει να ετοιμάζεται ο ασθενής πριν την επέμβαση, πώς αποστειρώνονται τα εργαλεία, πως διαμορφώνεται ο χώρος, αλλά και πώς χρησιμοποιείται το τεχνητό και το φυσικό φως κατά την επέμβαση….

 

Αμερικανοί αρχαιοβοτανολόγοι μπόρεσαν για πρώτη φορά να μελετήσουν και να αναλύσουν το περιεχόμενο χαπιών που έφτιαχναν οι γιατροί στην αρχαία Ελλάδα και τα οποία ανακαλύφθηκαν προ 20ετίας, σε ένα ναυάγιο Ελληνικού πλοίου στα ανοιχτά της Τοσκάνης……

 

Οι αναλύσεις DNA έδειξαν ότι κάθε χάπι ήταν ένα μείγμα από τουλάχιστον δέκα διαφορετικά εκχυλίσματα φυτών, όπως ο ιβίσκος και το σέλινο. «Για πρώτη φορά έχουμε, πια, φυσικά στοιχεία όσων περιέχονται στα γραπτά των αρχαίων Ελλήνων γιατρών Διοσκουρίδη και Γαληνού», δήλωσε ο Αλέν Τουγουέιντ του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν στην Ουάσιγκτον, σύμφωνα με το New Scientist…

 

Επιμέλεια παρουσίασης: Ρούσσος Μιχαήλ

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ : ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ!!!!!!!!

 

Ο έκτος αιώνας π.Χ που διακρίθηκε σε τόσους τομείς, αποκορύφωσε τα κατορθώματα του θέτοντας τα θεμέλια του δράματος.

Ήταν μία από τις δημιουργικότερες στιγμές της Ιστορίας.

Ουδέποτε προηγουμένως από όσο γνωρίζουμε, οι άνθρωποι περάσανε από την παντομίμα ή την τελετουργία στο λαλούμενο λαϊκό θεατρικό έργο.

Η κωμωδία λέει ο Αριστοτέλης αναπτύχθηκε <<από εκείνους που ηγούντο της φαλλικής πομπής>>

Ομάδα ανθρώπων που έφεραν φαλλούς και τραγουδώντας διθυράμβους προς τον θεό Διόνυσο ή ύμνους προς κάποιον άλλο θεό της βλάστησης αποτελούσαν, κατά την Ελληνική ορολογία, κώμο (πομπή).

Ο σεξουαλισμός ήταν ουσιώδης, γιατί το αποκορύφωμα της τελετής ήταν ένας συμβολικός γάμος που απέβλεπε στη μαγική γονιμοποίηση του εδάφους.

Έτσι στην αρχαιότερη Ελληνική κωμωδία, όπως και στις περισσότερες σύγχρονες κωμωδίες και τα μυθιστορήματα, ο γάμος και η υποτιθεμένη αναπαραγωγή αποτελούν το σύνηθες τέλος της ιστορίας.

Το κωμικό δράμα της Ελλάδας παρέμεινε άσεμνο μέχρι την εποχή του Μενάνδρου, γιατί η καταγωγή του ήταν σαφώς φαλλική.

Στην αρχή ήταν ένας χαρμόσυνος πανηγυρισμός των αναπαραγωγικών δυνάμεων και οι σεξουαλικοί περιορισμοί είχαν μερικώς αρθεί.

Ήταν μια ημέρα ηθικού δικαιοστασίου.

Η ελευθερία του λόγου (παρρησία) έφτανε στα άκρα.

Μάλιστα πολλοί από τους παρελαύνοντες, ενδεδυμένοι κατά το Διονυσιακό πρότυπο του σάτυρου, έφεραν ουρά τράγου και μέγα τεχνητό φαλλό από κόκκινο δέρμα σαν μέρος της αμφιέσεως τους.

Αυτή η περιβολή έγινε πατροπαράδοτη στην κωμική σκηνή.

Ήταν ένα είδος ιερής ενδυμασίας, την οποία τηρούσε με θρησκευτική ευλάβεια ο Αριστοφάνης.

Πράγματι, ο φαλλός εξακολουθούσε να είναι το αχώριστο έμβλημα του γελωτοποιού μέχρι το 5ον αιώνα μ.Χ στη Δύση και μέχρι το τελευταίο αιώνα του Βυζαντίου στην Ανατολή.

Μαζί με τον φαλλό, στη Παλαιά κωμωδία υπάρχει και ο άσεμνος χορός κόρδαξ (πρόδρομος χορός του τσιφτετελιού στις ημέρες μας).

Το περίεργο είναι, ότι ο πραγματικός εορτασμός της βλάστησης μετατράπηκε για πρώτη φορά σε κωμικό δράμα στην Σικελία.

Περί το 560 π.Χ κάποιος Σουσαρίων από τα Μέγαρα στην Ύβλα κοντά στις Συρακούσες, μετέτρεπε την εύθυμο παρέλαση σε σύντομα έργα ωμής σάτιρας και κωμωδίας.

Από την Σικελία, η νέα τέχνη πέρασε στην Πελοπόννησο και κατόπιν στην Αττική.

Οι κωμωδίες παιζόντουσαν στα χωριά από περιοδεύοντες ηθοποιούς ή ντόπιους ερασιτέχνες.

Πέρασε ένας αιώνας προτού οι αρχές, όπως λέει ο Αριστοτέλης, αποδώσουν αρκετή σοβαρότητα στο κωμικό δράμα, ώστε να επιτρέψουν (465 π.Χ) την εμφάνιση του σε επίσημη εορτή.

Η τραγωδία προήλθε κατά τον ίδιο τρόπο από τις μιμικές παραστάσεις χορού και άσματος Διονυσιακών οργιαστών με αμφίεση τράγου.

Αυτά τα σατιρικά έργα παρέμειναν ουσιαστικό μέρος του Διονυσιακού δράματος μέχρι την εποχή του Ευριπίδη.

Κάθε συνθέτης τραγικής τριλογίας έπρεπε να κάνει μια παραχώρηση στη παλαιά παράδοση προσφέροντας, ως τέταρτο μέρος της παραστάσεως του, ένα σατιρικό έργο προς τιμή του θεού Διονύσου.

<<Επειδή ήτο εξέλιξις του σατιρικού έργου, λέει ο Αριστοτέλης, επέρασε πολύς καιρός προτού η τραγωδία εξυψωθή από την βραχείαν πλοκήν και την κωμικήν άρθρωσιν εις την πλήρην της αξιοπρέπειαν>>.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ωρίμασαν και άλλοι σπόροι για την γέννηση της τραγωδίας.

Ίσως να δανείστηκε κάτι από την τελετουργική λατρεία της εξιλεώσεως των νεκρών.

Αλλά ουσιαστικά οι πηγές της ήταν οι μιμητικές θρησκευτικές τελετές, όπως η αναπαράσταση της γέννησης του Διός στην Κρήτη ή ο συμβολικός του γάμος με την Ήρα στο Άργος και την Σάμο, ή τα ιερά μυστήρια της Δήμητρας και της Περσεφόνης στην Ελευσίνα και αλλού και προπαντός το πένθος και η χαρά για τον θάνατο και την ανάσταση του θεού Διονύσου στην Αττική και την Πελοπόννησο.

Αυτές οι παραστάσεις καλούνταν ‘’δ ρ ώ μ ε ν α – τ ε λ ο ύ μ ε ν α’’ πράγματα.

Το δράμα είναι συγγενική λέξη και σημαίνει, <<ως ώφειλε, δράσιν>>.

Στην Σικυώνα μέχρι των ημερών του τύραννου Κλεισθένη, οι τραγικοί χοροί λέγεται ότι αναφέρονταν <<εις τα πάθη του Αδράστου>> του αρχαίου βασιλιά.

Στην Ικαρία (της Αττικής), όπου μεγάλωσε ο Θέσπις, θυσίαζαν τράγο στο θεό Διόνυσο.

Ίσως το <<άσμα του τράγου>> από τον οποίο έλαβε το όνομα της η τραγωδία, να ήταν ψαλμός του διαμελισμένου συμβόλου ή ενσάρκωση του μεθυσμένου θεού.

Το Ελληνικό δράμα, όπως και το σύγχρονο των ημερών μας, προήλθε από την θρησκευτική τελετουργία.

Έτσι το Αθηναϊκό δράμα, τραγικό και κωμικό, παίζονταν σαν μέρος της εορτής του Διονύσου, υπό την εποπτεία των ιερέων του, σε θέατρο που έφερε το όνομα του και από ηθοποιούς που καλούνταν <<Διονυσιακοί καλλιτέχνες>>.

Το άγαλμα του θεού Διονύσου μεταφέρονταν στο θέατρο προ της σκηνής για να απολαμβάνει το θέαμα.

Μάλιστα πριν την παράσταση θυσιάζονταν ζώο για να τιμήσουν τον θεό.

Το θέατρο είχε την ιερότητα ναού και όποιες παραβάσεις γίνονταν εκεί τιμωρούνταν αυστηρά σαν ιεροσυλία μάλλον παρά σαν απλά εγκλήματα.

Ακριβώς όπως η τραγωδία κατείχε τιμητική θέση επί της σκηνής κατά τα Διονύσια, έτσι και η κωμωδία κατείχε τα σκήπτρα κατά την εορτή των Ληναίων.

Αλλά και αυτή η εορτή ήταν επίσης Διονυσιακή.

Ίσως αρχικά το θέμα, όπως στο δράμα της χριστιανικής λειτουργίας, να ήταν τα πάθη και ο θάνατος του θεού.

Βαθμηδόν επιτράπηκε στους ποιητές να τα αντικαταστήσουν με τα πάθη και τον θάνατον ενός ήρωα της Ελληνικής μυθολογίας.

Ίσως μάλιστα στις πρώτες του μορφές το δράμα να ήταν μαγική τελετουργία που σκοπό είχε να αποτρέψει τις τραγωδίες που παρίστανε και να εξαγνίσει το ακροατήριο.

Μερικώς αυτή η θρησκευτική βάση κράτησε την Ελληνική τραγωδία σε υψηλότερο επίπεδο από το επίπεδο της Ελισαβετιανής σκηνής.

Ο χορός, όπως τον διαμόρφωσαν για μιμητική δράση ο Αρίων και οι άλλοι, έγινε το θεμέλιο της δραματικής συγκρότησης και παρέμεινε ουσιαστικό μέρος της Ελληνικής τραγωδίας μέχρι των τελευταίων έργων του Ευριπίδη.

Οι αρχαιότεροι δραματουργοί καλούνταν Χ Ο Ρ Ε Υ Τ Ε Σ, γιατί τα έργα τους ήταν κυρίως χορική ποίηση – και πράγματι οι ίδιοι ήταν δάσκαλοι του χορού.

Μόνο ένα πράγμα χρειάζονταν, για να μετατραπούν αυτές οι χορικές παραστάσεις σε δράματα, και αυτό ήταν η αντιπαράθεση ενός ηθοποιού προς τον χορό με διάλογο και δράση!!!!!!

Αυτή η έμπνευση ήρθε σε έναν από τους χοροδιδασκάλους, τον Θέσπιν από την Ικαρία πόλη κοντά στα Μέγαρα, όπου η λατρεία του Διονύσου ήταν δημοφιλής, και όχι μακριά από την Ελευσίνα, όπου το τελετουργικό δράμα της Δήμητρας, της Περσεφόνης και του Διονύσου Ζαγρέως λάμβανε χώρα κάθε χρόνο.

Βοηθούμενος αναμφίβολα από τον εγωισμό που προωθεί τον κόσμο, ο Θέσπις διαχωρίστηκε από τον χορό, απάγγειλε ατομικούς στίχους, ανάπτυξε της έννοια της αντίθεσης και της σύγκρουσης και πρόσφερε το δράμα στην Ιστορία.

Έπαιζε διάφορους ρόλους με τέτοια αληθοφάνεια, ώστε όταν ο θίασος του έδωσε παραστάσεις στην Αθήνα, ο Σόλωνας το θεώρησε σαν δημόσια απάτη και κατάγγειλε την νέα τέχνη σαν ανήθικη – κατηγορία που επαναλαμβάνεται σε κάθε αιώνα.

Ο Πεισίστρατος πιο ευφάνταστος ενεθάρρυνε διαγωνισμούς δραματικών παραστάσεων κατά την εορτή των Διονυσίων.

Μάλιστα το 534 π.Χ νίκησε σε ένα τέτοιο διαγωνισμό.

Η νέα μορφή αναπτύχθηκε τόσο γρήγορα, ώστε ο Χοιρίλος ύστερα από μια μόνο γενεά δημιούργησε 160 έργα.

Όταν 50 χρόνια μετά τον Θέσπιν ο Αισχύλος και οι Αθηναίοι επέστρεψαν νικητές από την Ναυμαχία της Σαλαμίνας, η σκηνή ήταν έτοιμη για την μεγάλη περίοδο της ιστορίας του Ελληνικού δράματος.

Παρουσίαση/ιστορική ανάλυση : Γιώργος Χαβαλές

Δημήτρης Λιαντίνης - "Τα Ελληνικά"

«Ξέρεις

πόση απόσταση υπάρχει ανάμεσα σ’ εκείνον που τιμά τη φυσική γνώση πως

όταν πεθάνει θα χαθεί, όπως χάνεται το φύλλο του δέντρου*, που λέει ο

Όμηρος, και ανάμεσα σ’ εκείνον που τον έμαθαν να πιστεύει πως όταν

πεθάνει, θα μεταναστέψει σε κάποια υπερουράνια Αμερική;
Υπάρχει τόση

απόσταση, όση απόσταση υπάρχει ανάμεσα στο χαλίκι και στο διαμάντι των

Ρομανόφ. Υπάρχει τόση διαφορά ουσίας και ποιότητας, όση διαφορά υπάρχει

ανάμεσα σ ̓ έναν κανίβαλο μάγο της φυλής των Παπούας και στο Ντίρακ που

ανακάλυψε την αντιύλη.

Στο πρόβλημα του θανάτου, που για τον

άνθρωπο είναι το πρόβλημα των προβλημάτων, και για τη φιλοσοφία ο μόνος

δρόμος που οδηγεί στη γνήσια έρευνα και στην αληθινή γνώση για τη φύση

και τη μοίρα του ανθρώπου**, όπως ισχυρίζεται ο Πλάτων, οι Έλληνες δεν

καταδέχτηκαν να κοροϊδέψουν τον εαυτό τους. Αρνηθήκανε να

αυτοεξευτελιστούν.
Και αφού δεν τον κορόιδεψαν εδώ, στον κίνδυνο και

στον αγώνα τον έσχατο, είναι αυτονόητο πως δεν τον κορόιδευαν και σε

τίποτα άλλο. Κυνήγησαν τον πάνθηρα δηλαδή, και θα κιότευαν μπροστά στους

ψύλλους;»
Δημήτρης Λιαντίνης - "Τα Ελληνικά"

 

Η θρησκεία των Ορφικών

 

Η ορφική θρησκεία ήταν ένα ακόμη παρακλάδι στην αρχαία ελληνική θρησκευτική ζωή που εμφανίστηκε λίγο μετά ή παράλληλα με τη διονυσιακή λατρεία την οποία ανταγωνίστηκε. Ως θεμελιωτής της φέρεται ο Ορφέας ο οποίος ως πρώτη αρχή διακήρυξε την αποχή από αιματηρές θυσίες αλλά και την κρεατοφαγία. Δηλαδή εντελώς το αντίθετο από όσα πρέσβευε η διονυσιακή λατρεία. Η ωμοφαγία ειδικά ήταν αμάρτημα μεγάλο για τους ορφικούς.

Οι ορφικοί είχαν δικό τους βιβλίο με τον «ιερό λόγο» όπου περιγραφόταν ο θάνατος του Διονύσου-Ζαγρέα. Στο βιβλίο αυτό στηριζόταν οι τελετουργίες τους. Εκείνος που οργάνωσε τις τελετές φέρεται ως ο ίδιος ο Ορφέας και κατ΄άλλους ο Ονομάκριτος που ζούσε την εποχή των Πεισιστρατιδών στην Αθήνα. Το ιερό βιβλίο των ορφικών αναφερόταν στον Ζαγρέα, ως θεό του Κάτω Κόσμου, γιο του Δία και της Περσεφόνης, που γεννήθηκε στην Κρήτη και ανατράφηκε από τους Κουρήτες όπως ο Ζευς.

Οι Τιτάνες θέλησαν να σκοτώσουν το Ζαγρέα και κατάφεραν τελικά να τον κατασπαράξουν. Από το σώμα του η Αθηνά έσωσε μόνο την καρδιά. Ο Δίας τότε σκότωσε τους Τιτάνες. Οι ορφικοί πίστευαν πως από τις στάχτες των τιτάνων δημιουργήθηκαν οι πρώτοι άνθρωποι οι οποίοι έτσι κληρονόμησαν την κακή ή τιτανική φύση (το σώμα) και την αγαθή ή θεία (την ψυχή), γιατί οι τιτάνες είχαν φάει τον Διόνυσο-Ζαγρέα.

Κάπου εδώ διαφαίνεται η διαφορά με τους Βακχικούς. Οι οπαδοί των βακχικών οργίων πίστευαν πως με την ωμοφαγία γίνονταν «ένθεοι», αποκτουσαν δηλαδή τη μακαριότητα που χάριζε η παρουσία του θεού μέσα τους. Οι ορφικοί, αντίθετα, κατέταξαν το φόνο του θεού και το φάγωμά του από τους ανθρώπους στα μεγάλα αμαρτήματα. Έτσι άρχισε η αντιπαλότητα μεταξύ των δυο θρησκευτικών αυτών ομάδων που παρέμεινε μεγάλη ώς το τέλος της αρχαιότητας.

Ένας από τους μύθους για το θάνατο του Ορφέα αποδίδει το θάνατο σε εκδίκηση του Διόνυσου, ο οποίος έστειλε τις βάκχες και τον σκότωσαν, γιατί τιμούσε περισσότερο τον Απόλλωνα κι όχι το Διόνυσο, αν και δοξάστηκε από τις σχετικές με το Διόνυσο τελετές που ίδρυσε.

Η ορφική θρησκεία βρισκόταν εγγύτερα με τις δοξασίες και διδασκαλίες του δελφικού/απολλώνιου μαντείου/ιερατείου γιατί σε αντίθεση με τη διονυσιακή υπήρχε μεγάλη προσήλωση στους καθαρμούς, αλλά λόγω της στενής σχέση Απόλλωνα και Ορφέα με τη μουσική που εξευγενίζει τα ήθη, ακόμα και από την αγάπη και των δυο προς το μέτρο και τη σωφροσύνη που αντιμάχεται την ξέφρενη λατρεία των Βακχών.

Για τους ορφικούς η ψυχή ήταν κάτι θαυμαστό και υπερκόσμιο. Άξιζε πολύ περισσότερο από το σώμα και έπρεπε κάθε άνθρωπος να την ενισχύει δαμάζοντας την τιτανική του φύση (δηλαδή τις ορέξεις του σώματος). Κατά τη μυστική τους διδασκαλία η ψυχή βρίσκεται φυλακισμένη ή «ενταφιασμένη» στο σώμα. Η έκφραση «τὸ σῶμα σῆμά ἐστι τῆς ψυχῆς» αποδίδεται από τον ίδιο τον Πλάτωνα στους ορφικούς.

Αυτό οδηγεί στη σκέψη πως η ψυχή θα μπορούσε να ζήσει αληθινά μόνο μετά το θάνατο του σώματος. Για πρώτη φορά γίνεται τόσο σαφής έξαρση του πνευματικού στοιχείου εις βάρος του υλικού και πρώτη φορά αντικρίζεται με νέα διάθεση η τύχη του ανθρώπου μετά το θάνατο. Μέχρι τότε, η επίσημη ολυμπιακή θρησκεία είχε την ψυχή ως μια σκιά που κατέβαινε στον Άδη, χωρίς προοπτική για κάτι ιδιαίτερο μετά το θάνατο. Στην επίσημη θρησκεία των Ολύμπιων η ψυχή του πεθαμένου βρίσκεται αιώνια σ᾿ έναν «ἀτερπῆ» χώρο (Οδύσσ. λ 94). Γι’αυτό ο Αχιλλέας φέρεται να προτιμάει να ζει πάνω στη γη σαν εργάτης στο χωράφι ενός φτωχού αγρότη παρά να βρίσκεται νεκρός ακόμη και σαν βασιλιάς μεταξύ νεκρών (Οδύσσεια, λ 489 – 491).

Η ζωή σε αυτόν τον κόσμο ήταν για τους ορφικούς και είδος δοκιμασίας για την εξασφάλιση της καλύτερης αιώνιας μοίρας μετά το θάνατο. Ο κάθε άνθρωπος έπρεπε να υποβάλλεται σε μια «άσκηση», η οποία περιόριζε τις επιθυμίες του σώματος. Έπρεπε να απέχει από κρέατα και από ορισμένα άλλα τρόφιμα που ορίζονταν στα ιερά βιβλία της ορφικής θρησκείας.

Οι ορφικοί απέφευγαν επίσης τις αιματηρές θυσίες προς τους θεούς. Για να είναι κάθε στιγμή άμεμπτοι, υποβάλλονταν σε πλήθος θρησκευτικών καθαρμών που εκτελούσαν οι Ορφεοτελεστές.

Οι ορφεοτελεστές όμως ήδη από τον 5ον αιώνα πΚΕ είχαν αρχίσει να διασύρουν την ορφική θρησκεία, γιατί οι περισσότεροι ήταν φτωχοί αγύρτες που αναζητούσαν σπίτια πλουσίων θρησκολήπτων για να υποβάλουν τα μέλη τους σε καθαρμούς. Ισχυρίζονταν πως μπορούσαν έναντι αμοιβής να απαλλάξουν από καταδέσμους (μάγια) και τα πεθαμένα μέλη των οικογενειών, ώστε η ψυχή τους να μην υποφέρει στον Άδη, και ότι μπορούσαν δήθεν και να βλάψουν με δικούς τους μαγικούς καταδέσμους τους ζωντανούς εχθρούς του οικοδεσπότη τους. Στα ύστερα χρόνια της αρχαιότητας η δεισιδαιμονία τροφοδοτούσε τους εξαχρειωμένους αυτούς «ιερουργούς» της ορφικής θρησκείας. Στα χωριά, αλλά και στις πόλεις υπήρχαν τότε πολλοί που ένιωθαν την ανάγκη να καταφεύγουν συχνά στους ορφεοτελεστές για να απαλλάσσονται από τις εκάστοτε καινούργιες αμαρτίες τους. Κάποια από αυτά αναφέρονται από το Δημοσθένη (Περί του στεφάνου 259).

Τα ιερά βιβλία των ορφικών προέβλεπαν και τιμωρίες των αμύητων και αμοιβές των μυημένων στον Άδη. Ο Πλάτων τα αναφέρει στην Πολιτεία (363 – 364). Εκεί επιφυλάσσονται τιμωρίες για «αδίκους» και «ανοσίους» και αμοιβές για «δικαίους και οσίους».
Στα αρχαϊκά χρόνια πολλοί διάβαζαν τις λεγόμενες «Εις ΄Αδου καταβάσεις», από τις οποίες μια τουλάχιστον αποδιδόταν στον Ορφέα. Μνημόνευε ευσεβείς μέσα σε λειμώνες (Διόδ. 1, 96, 5) και τιμωρίες ασεβών. Πολλοί γοητεύονταν από αναγνώσματα του είδους αυτού: από τη Νέκυια της Οδύσσειας είναι γνωστή η συγκίνηση του Οδυσσέα, όταν αυτός συνάντησε και μίλησε με τη μητέρα του που είχε πεθάνει κατά την απουσία του, καθώς και η συγκίνησή του όταν συνάντησε ήρωες και συμπολεμιστές του που επίσης ήταν πεθαμένοι (ιδίως τον Αγαμέμνονα και τον Αχιλλέα). Ιδιαίτερα συναρπαστικοί ήταν οι κίνδυνοι που αντιμετώπιζαν οι ήρωες της «Καταβάσεως», καθώς διέσχιζαν τα θλιβερά μονοπάτια του Άδη και συναντούσαν κακόβουλους δαίμονες του σκότους σαν τον Ευρύνομο που είχε παραστήσει στη Νέκυιά του ο Πολύγνωτος να τρίζει τα δόντια του και να τρώει τις σάρκες των νεκρών (Παυσ. 10, 28, 7). Η σύνθεση αυτή του Πολύγνωτου που στόλιζε την εσωτερική όψη των τοίχων της δελφικής λέσχης των Κνιδίων είναι μια από τις μνημειακές απεικονίσεις του κάτω κόσμου βασισμένη στην περιγραφή του Παυσανία (10, 28, 1 – 33, 12). Οι αγγειογράφοι προτιμούσαν στη μέση της σύνθεσής τους να παριστάνουν το παλάτι του υποχθόνιου βασιλείου και το βασιλικό ζεύγος μέσα σ' αυτό• πολύ κοντά απεικόνιζαν τον Ορφέα να παίζει τη λύρα και ταυτόχρονα να τραγουδά, ενώ απέναντι φαινόταν ένας από τους δικαστές του Άδη (ο Αιακός) και μπροστά ο τρικέφαλος Κέρβερος απαγόμενος από τον Ηρακλή, τον οποίο οδηγούσε ο Ερμής. Παρίσταναν και μερικούς ήρωες και ηρωίδες, καθώς και μεγάλους αμαρτωλούς, ιδίως το Σίσυφο.

Στην κάτω Ιταλία και στη Σικελία αλλά και σε πολλά μέρη της Ελλάδας, όπου υπήρχαν ορφικοί ή οπαδοί συγγενικών με αυτούς μυστικών αιρέσεων, οι νεκροί εφοδιάζονταν με ενεπίγραφα χρυσά ελάσματα, όπου παρέχονταν οδηγίες για την πορεία τους προς τον Άδη, ιδίως προς τους «λειμῶνας τῶν εὐσεβῶν». Τα χρυσά αυτά ελάσματα, καθώς και οι «Εις ΄Αδου καταβάσεις» και ο ακούραστος πόλεμος κατά των ορέξεων του σώματος και η «άσκηση» και οι καθαρμοί, δεν αφήνουν αμφιβολία πως οι ορφικοί, περισσότερο από καθετί άλλο, ανησυχούσαν για το υπερπέραν και για την εκεί τύχη τους.
-------------
Εικόνα: Η απεικόνιση του κάτω κόσμου από τον Πολύγνωτο στη δελφική λέσχη των Κνιδίων, λίγο πριν το 450 π.Κ.Ε (η λέσχη είχε χτιστεί μετά τους περσικούς πολέμους).
Αντίθετα με την επικρατέστερη στα μεταχριστιανικά χρόνια γνώμη περί του «΄Αδη» ως τόπου κολασμού των άδικων ανθρώπων, η αρχαία αντίληψη για τον κάτω κόσμο δεν ξεχωρίζει τους δίκαιους από τους άδικους. Στον κοινόν όμως αυτόν τόπο δεν παρέλειπε να αποδίδει σε καθέναν από τους άδικους ή ασεβείς την τιμωρία του. Ανάμεσα στους τιμωρημένους ήταν οι περιφρονητές των μυστηρίων και οι γνωστοί από τους μύθους μεγάλοι αμαρτωλοί του παρελθόντος.
Αναπαράσταση του C. Robert βασισμένη στην περιγραφή
του πίνακα από τον Παυσανία. Σχέδιο του H. Schenck, 1892.

Ένωση Απανταχού Μανιατών «Η Μάνη» : Συναυλία για την Όλγα

Συναυλία για την Όλγα

Η Ένωση Απανταχού Μανιατών «Η Μάνη» στηρίζει την προσπάθεια που γίνεται για την Όλγα Μαυρίδου και σας προσκαλεί στην συναυλία που έχουν διοργανώσει για την στήριξη της.

Κοινοποίηση από τους διοργανωτές:
Αγαπημένοι φίλοι, φίλες χρειαζόμαστε όλη την αγάπη και την υποστήριξη σας στις 2 Νοεμβρίου. 

Η φίλη μας ΟΛΓΑ ΜΑΥΡΙΔΟΥ πρόσφατα διαγνώστηκε με πολύ σπάνια καλπάζουσα μορφή καρκίνου με μεταστάσεις σε ήπαρ, πνεύμονες και λεμφαδένες. Η Όλγα είναι μία μαμά 39 ετών από το Κερατσίνι. Η περίπτωση της μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί μόνο στις ΗΠΑ, όπου ήδη έχει μεταβεί, αλλά η θεραπεία της απαιτεί εξαψήφιο αριθμό χρημάτων, τα οποία προφανώς και δεν έχει. Την Όλγα την γνωρίζουμε και η υπόθεση της είναι διαπιστωμένη από τις υπηρεσίες του Δήμου Κερατσινίου – Δραπετσώνας.

Στις 2 Νοεμβρίου στον Πολυχώρο Λιπασμάτων στην κεντρική σκηνή (Σιλό) διοργανώνεται μία μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης για την Όλγα με τη συμμετοχή πολλών αγαπημένων μας καλλιτεχνών και είσοδο 10 ευρώ. Τα ονόματα των καλλιτεχνών θ’ ανακοινωθούν προσεχώς. Αυτό που έχει όμως σημασία είναι να είμαστε όλοι και όλες εμείς εκεί για την Όλγα μας. Γιατί η Όλγα θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε και οποιοσδήποτε από εμάς.

Γι’ αυτό σας ζητάμε την αγάπη σας και την αλληλεγγύη σας. Γιατί εμείς ξέρουμε τι σημαίνει να είσαι η Όλγα…

Για προπώληση εισιτηρίων καλείτε τις εκπροσώπους του Συλλόγου Γονέων του 1ου Δημοτικού Σχολείου Κερατσινίου (όπου είναι μαθητής ο γιος της Όλγας) :
6997055625 ( Ειρήνη )
6987787971  (Αντιγόνη )
6979921265  ( Ειρήνη )

Σας ευχαριστούμε και σας περιμένουμε!

 

ΘΑΝΑΤΟΣ: Ο αφιλοσόφητος άνθρωπος στην πραγματικότητα αγωνιά

 

ΤΑ «ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!!!!!!

Ο λεγόμενος «Μονοθεϊσμός» έχει επικρατήσει, εκεί που έχει επικρατήσει, με κύριο εργαλείο του την ομολογουμένως υπεραποδοτική διαχείριση του ανθρώπινου φόβου.

Εκείνο που κατεξοχήν φοβούνται οι αφιλοσόφητοι άνθρωποι είναι η «απώλεια», η «ανυπαρξία» και όλοι οι ανάλογοι όροι που ωστόσο σε συμπαντικό επίπεδο στερούνται νοήματος, αφού τίποτε μέσα στο Είναι δεν μπορεί να «απωλεσθεί».

Καμία απολύτως «απώλεια» δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα σε ένα δεδομένο και άφθαρτο σύνολο, το οποίο απλώς φιλοξενεί μέσα του μία ατελείωτη αλλαγή μορφών και καταστάσεων.

Ο αφιλοσόφητος άνθρωπος στην πραγματικότητα αγωνιά για το εάν ή όχι θα απωλέσει το πρόσκαιρο όσο και ασήμαντο «εγώ» του.

Ως συνέπεια αυτού, νοιώθει ανασφαλής και αναδιπλώνεται ακόμα περισσότερο προς την εξατομικευμένη προσωπικότητα, προσπαθώντας να «οχυρωθεί» πίσω από το αυθαίρετο σύμπλεγμα χαρακτηριστικών προσωπικότητας που εκλαμβάνει λανθασμένα ως εαυτό.

Ενισχυτικός σε αυτού του είδους τις «οχυρώσεις» είναι ο Χριστιανισμός, μία Θρησκεία που προσανατολίζει τον πιστό να «σώσει» αποκλειστικά την «δική του» ψυχή.

Όλη αυτή όμως η κολοσσιαία αγωνία για μια μεταθανάτια ζωή θα φάνταζε όχι μόνον παράλογη αλλά και αρρωστημένη στα μάτια ενός αρχαίου Έλληνα, όσο τουλάχιστον παράλογη αλλά και αρρωστημένη φαντάζει και στα μάτια ενός σύγχρονου εθνικού: το ερώτημα περί αθανασίας ή όχι της ψυχής, δηλαδή της αόρατης αρχικής αιτίας των βιοφυσιολογικών εκδηλώσεων, απαντάται δίχως δισταγμό καταφατικά, όπως ακριβώς απαντάται το ερώτημα περί αθανασίας κάθε υλικής υπόστασης (από το ρήμα «υφίστημι») ενός άναρχου και ατελεύτητου υλικού Όλου.

Η ψυχή είναι αθάνατη, αλλά και μη προσωπική και, κυρίως, δεν υπάρχει περί αυτής καμία απολύτως εκκρεμότητα για το εάν ή όχι θα... «σωθεί».

Σε όλες τις ελληνικές οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές, εκείνο που έχει γίνει εμφανές στο επίπεδο της γήινης ζωής, δίνοντας την ζωή και την κίνηση στις θνητές υπάρξεις, μετά τον βιολογικό θάνατό τους περνάει στην αφάνεια, όπως το έχει όμορφα διατυπώσει ο Παρμενίδης , επιστρέφοντας στα Αθάνατα.

Σε αυτό εξαντλεί το ενδιαφέρον της για τα «μετά θάνατον» πράγματα η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, η οποία, αντίθετα από τους διαχειριστές των φοβιών των ανθρώπων, ασχολείται πρωτίστως με, και φυσικά τιμά, την ζωή.

Η μη προσωπική ουσία του θνητού ανθρώπου, επιστρέφει μετά το βιολογικό τέλος του εκεί που ανήκει, δηλαδή στο Αιώνιο, το Τέλειο, το Μακάριο, το Φωτεινό.

Δίχως περιφράσεις, ο θείος Ηράκλειτος το έχει πει σε όλους όσους έχουν την δυνατότητα να κατανοούν έναν στοιχειωδώς πυκνό λόγο:

«ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΘΝΗΤΟΙ, ΘΝΗΤΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ, ΖΩΝΤΕΣ ΤΟΝ ΕΚΕΙΝΩΝ ΘΑΝΑΤΟΝ, ΤΟΝ ΔΕ ΕΚΕΙΝΩΝ ΒΙΟΝ ΤΕΘΕΝΩΤΕΣ».

Που πάει να πει ότι το Θείο περιοδικώς «ανασταίνεται» με τον θάνατο των θνητών όντων και «πεθαίνει» κάθε φορά που κατέρχεται σε αυτά για να εμψυχώσει την βιοφυσιολογική ύπαρξή τους!!!!!

Σε αρκετούς που δεν έχουν ασχοληθεί σε βάθος με την Ελληνική Κοσμοαντίληψη, υπάρχει η εσφαλμένη εντύπωση ότι οι διάφορες οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές των εθνικών Ελλήνων (λ.χ. η κυρίαρχη των Υλοζωϊστών και οι διαφοροποιημένες πυθαγοροπλατωνική και ατομική) είχαν αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις για την μετά τον βιολογικό θάνατο των θνητών πορεία της ψυχής.

Τουναντίον, καμία τους δεν υποβίβασε την ψυχή σε κεντρική φιγούρα μίας ηθικοθρησκευτικής εσχατολογίας και καμία τους δεν απαξίωσε την παρούσα, απτή και πραγματική ζωή των θνητών όντων προς χάριν ενός «μεταθανάτιου» ονειροπολήματος ή κανονικού εκφοβισμού!!!

Στους Έλληνες, όπως προείπαμε, η μη προσωπική ουσία του θνητού ανθρώπου, επιστρέφει μετά το βιολογικό τέλος του στους κόσμους των Θεών.

Σε αρκετά σημεία του υπέροχου εκείνου κειμένου του «Τα ες Εαυτόν», ο εστεμμένος φιλόσοφος Μάρκος Αυρήλιος τονίζει αυτή την στενότατη αλλά άγνωστη για τους αφιλοσόφητους συγγένεια:

«να έχεις ασφαλή τον εσωτερικό σου δαίμονα από προσβολή και βλάβη... o Θεός που είναι μέσα σου να κυβερνά αληθινόν άνδρα, ηλικιωμένο, με διάνοια πολίτου, άρχοντα που έχει τακτοποιημένα τα δικά του και θέση πολεμιστή, που περιμένει έτοιμος το σύνθημα της αποχωρήσεως και ούτε όρκους χρειάζεται ούτε μαρτυρίες άλλων.... αν εκτελείς εκείνα που απαιτεί η κάθε στιγμή, ακολουθώντας τον ορθό λόγο με επιμέλεια, με θάρρος και καλή θέληση και χωρίς πάρεργα, τότε κρατείς τον δαίμονα του εαυτού σου διαρκώς αγνό, ωσάν να επρόκειτο άμεσα να τον επιστρέψεις... την ύπαρξή σου έλαβες ως μέρος ενός συνόλου.

Θα εξαφανισθείς αργότερα μέσα σ’ εκείνο που σε γέννησε.

Ή μάλλον θα μεταβληθείς και θ’ αναληφθείς στον Λόγο που σε δημιούργησε...

Δεν είναι κακό ότι τα πράγματα μεταβάλλονται ούτε καλό ότι κάποια αποκτούν ύπαρξη από την μεταβολή...»

Πριν αναφερθούμε στην πλατωνική εικόνα για την αθανασία της ψυχής, θα ανοίξουμε εδώ μία σύντομη παρένθεση για ένα ακόμη λάθος που διαπράττουν όσοι δεν έχουν ασχοληθεί σε βάθος με την Ελληνική Κοσμοαντίληψη, και συγκεκριμένα για την αντίληψη της εικόνας του βασιλείου του Άδου όπως αυτό περιγράφεται στα ομηρικά έπη, αλλά και σε έργα της κλασικής εποχής, ως «παρόμοιου» με το ασαφές επέκεινα στο οποίο υποτίθεται, κατά τους χριστιανούς, ότι «ζουν» οι προσωπικές ψυχές των δικών τους νεκρών.

Η εικόνα όμως του βασιλείου του Άδου είναι χρονικά παράλληλη με τις οντολογικές – φιλοσοφικές αντιλήψεις που με σαφήνεια τηρούν απόσταση από την αυταπάτη περί προσωπικών ψυχών.

Αυτό που ζει στον Άδη δεν είναι η πραγματική ψυχή των τεθνεώτων, αλλά η «σκιά» της βιογραφίας τους, μία αποθήκευση τον «σκληρό δίσκο» του αιώνιου Όντως Όντος, που υπάρχει μόνον στο μέτρο που κάποιος θα έλθει να κάνει ένα «διπλό κλικ» επάνω της.

Με μνημόνευση, με απόδοση τιμών, με τελετή...

Όπως έχει επισημάνει ο Ζαν Πιέρ Βερνάν, η αθανασία της ψυχής που απασχολεί τον Πλάτωνα, και εν γένει την πυθαγοροπλατωνική γραμμή θα συμπληρώναμε εμείς, δεν είναι παρά η αθανασία του ανώτερου τόπου της ψυχής, ως ενός αποσπάσματος της θεότητας, απαράλλακτα, έστω κι αν ο ανυποψίαστος αναγνώστης εκπλήσσεται, με τον «δαίμονα εαυτού» των, υλοζωϊστών στην βάση τους, Στωϊκών.

Δεν πρόκειται για εξατομικευμένη αθανασία, για την αθανασία κάποιου περαστικού «εγώ», αλλά για την αθανασία του πραγματικού εαυτού ως αποσπάσματος της θεότητας.

Ο ίδιος ο Πλάτων δηλώνει ότι οι ψυχές που διατηρούν δεσμούς με το σωματικό «εγώ» καταντούν φαντάσματα, και ο Βερνάν το επεξηγεί αρκετά γλαφυρά με τα ακόλουθα λόγια:

«αυτές οι ψυχές... έμειναν υπερβολικά προσωπικές, υπερβολικά εξατομικευμένες και παράλληλα σωματοποιημένες.

Συνεπώς, δεν μπορούν να σμίξουν με τα άστρα με τα οποία συγγενεύουν.

Με άλλα λόγια, έργο της ψυχής δεν είναι να εκφράζει την ιδιαιτερότητα του καθενός από εμάς, αλλ’ αντίθετα να φροντίζει ώστε η ιδιαιτερότητα αυτή κάποια στιγμή να ξεπερνιέται, ώστε ο καθένας μας, στο τέρμα μιας καθαρής ζωής, να παραδίνεται σε ολόκληρο τον κόσμο και στο Θείον»!!!!

Οι διάφορες οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές μας λοιπόν συγκλίνουν στο ότι αυτό που ακολουθεί τον βιολογικό θάνατο είναι η ένωση του προσκαιροποιημένου αιώνιου με την πηγή του, όπως και τα σωματικά συστατικά κάνουν την δική τους επιστροφή στην κοινή ουσία που τροφοδοτεί τις επόμενες σωματικές πυκνώσεις που θα αναδείξουν νέα θνητά όντα.

Καθίσταται σαφές λοιπόν ότι στην Ελληνική Εθνική Θρησκεία δεν υπάρχει χώρος για διαχειριστές του φόβου, αφού στο σχήμα που αυτή πρεσβεύει για τον κύκλο ζωή – θάνατος – ζωή δεν υπάρχει τίποτε απολύτως για να φοβηθεί κανείς.

Εκτός αν κάποιοι έχουν φθάσει σε τέτοιο βαθμό πνευματικής διάλυσης που να κυριεύονται από φόβο στην ιδέα ενός ανθρώπου που είναι συγγενής των Θεών και ενός Όλου που δεν χωράει κανέναν υπερκείμενο δικτάτορα, λογιστή ή δεσμοφύλακα!!!!!

Επιμέλεια παρουσίασης : Γιώργος Χαβαλές από παλαιότερη παρέμβαση (2011) του Β Ρασσιά

ΠΗΓΕΣ

(1) Αναλυτικά αυτή η διαδικασία περιγράφεται στο «Σημειώσεις επάνω στον Φόβο και την Αφοβία / Notizen über die Angst und die Angstlosigkeit» του γράφοντος, εκδόσεις «Ανοιχτή Πόλη», Αθήνα, 2006

(2) «ΚΑΙ ΤΑ ΨΥΧΑΣ ΠΕΜΠΕΙΝ (Η ΔΑΙΜΩΝ Η ΠΑΝΤΑ ΚΥΒΕΡΝΑ) ΠΟΤΕ ΜΕΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΜΦΑΝΟΥΣ ΕΙΣ ΤΟ ΑΕΙΔΕΣ, ΠΟΤΕ ΔΕ ΑΝΑΠΑΛΙΝ».

(3) Στο «Οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι και εμείς. Η επικαιρότητα του Αρχαίου Κόσμου», εκδόσεις «Αλεξάνδρεια», Αθήνα, 1992, σελ. 133

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - "Η Ιερή Γραφή των Αέναων Κύκλων"

Μέσα στις σκιές της Ιστορίας, όπου οι αρχαίες γνώσεις διατηρούνται ζωντανές, φωτίζεται η αναζήτηση για την απόλυτη αλήθεια. Η Ιερή Γραφή των Αέναων Κύκλων είναι ένας κρυφός κώδικας, γραμμένος με σύμβολα που αντικατοπτρίζουν την αιώνια πάλη του φωτός και του σκότους. Στο επίκεντρο αυτού του μεγάλου ταξιδιού βρίσκεται ο αναζητητής, ο οποίος διψά να αποκωδικοποιήσει τα κείμενα της ψυχής.

 

Κάθε κεφάλαιο αυτής της γραφής είναι ένα μονοπάτι μέσα στον λαβύρινθο της ανθρώπινης ύπαρξης. Η σπείρα, σαν πανάρχαιος χάρτης, καθοδηγεί τον οδοιπόρο στη συνειδητοποίηση ότι κάθε κύκλος είναι μια επιστροφή στο σημείο μηδέν, ένα σημείο εκκίνησης που παρέχει μια μοναδική ευκαιρία για νέα αρχή και αυτογνωσία. Τα μυστήρια προκαλούν τον εσωτερικό νου να διακρίνει το αφανές από το ορατό.

 

Οι κρυφοί συμβολισμοί είναι δικλείδες που ανοίγουν οι πύλες της κατανόησης. Στην ανατομία αυτών των λέξεων κρύβονται αλήθειες για την ανθρώπινη εμπειρία και το ατέρμονο ταξίδι προς την ολοκλήρωση. Η Σοφία ενδύεται τον μανδύα της σιωπής, διδάσκοντάς μας πως η αληθινή γνώση έρχεται από την εισχώρηση πέρα από την επιφάνεια των πραγμάτων – εκεί όπου η ψυχή συναντά το αόρατο.

 

Οι άνθρωποι αυτοί του φωτός μοιράζονται μια μυστική γλώσσα συμβόλων και αριθμών, μια αρμονία που αφυπνίζει το πνεύμα. Η πορεία του αναζητητή είναι σημαδεμένη με το Φως της Εσωτερικής Λάμψης, ένας άκαμπτος φάρος μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας. Κάθε σύμβολο είναι ένας οδηγός στον δρόμο της αλήθειας, ένας απόκρυφος δάσκαλος στη Μεγάλη Ανοιχτή Βίβλο του Κόσμου, που περιμένει να διαβαστεί από εκείνους που είναι έτοιμοι να αντιληφθούν το Αιώνιο.

 

Μέσα από αυτές τις σελίδες, προσκαλούμαστε να γνωρίσουμε όχι μόνο την ομορφιά του κόσμου, αλλά και το βάθος της ψυχής μας. Η Γραφή προτρέπει την αναγνώριση ότι, στο τέλος, κάθε αναζήτηση για τη σοφία δεν είναι παρά μια επιστροφή στον ίδιο μας τον Εαυτό, έναν κύκλο ολοκλήρωσης που αναγεννάται όπως ο Φοίνικας από τις στάχτες του…

ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Φίλων ο Αλεξανδρεύς θεωρείται ως ο ιδρυτής της θρησκευτικής φιλοσοφίας στον Ιουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ.

Ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς ή Φίλων (ο) Ιουδαίος (λατ. Philo Judaeus) (20 π.Χ. - 50 μ.Χ.) ήταν ελληνιστής Ιουδαίος φιλόσοφος ο οποίος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, η οποία αποτελούσε εκείνη την εποχή κέντρο της εβραϊκής διασποράς.

Οι ελάχιστες βιογραφικές πληροφορίες για τον Φίλωνα προέρχονται από τα δικά του έργα, συγκεκριμένα στο έργο του Πρεσβεία προς Γάιον, και από τον Ιώσηπο στο έργο του Ιουδαϊκή Αρχαιολογία.

Το έργο του

Ο Φίλων χρησιμοποίησε την αλληγορία για να αναμείξει και να εναρμονίσει την ελληνική φιλοσοφία και τον Ιουδαϊσμό—αν και δεν θεωρείται ότι αυτή η προσέγγιση ήταν αντιπροσωπευτική των Ιουδαίων της διασποράς[1]. Η μεθοδολογία του περιλάμβανε πρακτικές τόσο της ιουδαϊκής ερμηνευτικής όσο και της στωικής φιλοσοφίας. Ορατές είναι επίσης οι πυθαγοριστικές επιρροές, όπως η κρυπτοσυμβολιστική και η προσκόλληση στην αυτοπειθαρχία ως προετοιμασία για την αθανασία. Αν και τα έργα του δεν έγιναν ευρέως αποδεκτά από τους συγχρόνους του, οι χριστιανοί εκκλησιαστικοί πατέρες, από το 150 μ.Χ. και μετά, έκαναν δεκτό το έργο του με ενθουσιασμό εντοπίζοντας σε αυτό μια μορφή κρυμμένου Χριστιανισμού. Οι φιλελεύθεροι, εκκοσμικευμένοι Ιουδαίοι της Αλεξάνδρειας αντιμετώπιζαν τον Φίλωνα ως ιουδαϊκό αντίστοιχο του Πλάτωνος[2].

Ο Φίλων ταύτισε τον Λόγο των Στωικών, δηλαδή την αρχή που συγκροτεί το σύμπαν, με την πρωτόκτιστη σοφία του Θεού που αναφέρεται στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα της Εβραϊκής Βίβλου, διά της οποίας πλάστηκε ο κόσμος, και αυτός ο συσχετισμός επηρέασε εμφανώς την πρωτοχριστιανική Χριστολογία[3]. Ο Ευσέβιος Καισαρείας έκανε την υπόθεση ότι οι Εσσαίοι «θεραπευταὶ καὶ θεραπευτρίδες» στην έρημο της Αιγύπτου, οι οποίοι αναφέρονται από τον Φίλωνα (Περί Βίου Θεωρητικού ή Ικετών), ήταν στην πραγματικότητα μια χριστιανική ομάδα, «ὅτι δὲ τοὺς πρώτους κήρυκας τῆς κατὰ τὸ εὐαγγέλιον διδασκαλίας τά τε ἀρχῆθεν πρὸς τῶν ἀποστόλων ἔθη παραδεδομένα καταλαβὼν ὁ Φίλων ταῦτ’ ἔγραφεν, παντί τῳ δῆλον». (Εκκλησιαστική Ιστορία 2.17.24) Ο Φίλων απέδιδε την προέλευση της ελληνικής φιλοσοφίας στην Πεντάτευχο. Σαν τον απόστολο Παύλο, ο Φίλων θεωρούσε ότι η σεξουαλική διαστροφή και αταξία αποτελούν σύμπτωμα ειδωλολατρίας. Απέρριπτε την ελληνική ηθική παράδοση και θεωρούσε την αποκαλυμμένη θρησκεία ανώτερη από τη φιλοσοφία. Αν και εξυμνούσε τη σπουδαιότητα της μελέτης των επιστημών η οποία με τη σειρά της προωθεί την εμβάθυνση στη φιλοσοφία με απώτερο σκοπό την υψηλού επιπέδου θεολογία, ο ίδιος υπήρξε εκλεκτικιστής, χωρίς να εντάσσεται σε κάποια συγκεκριμένη φιλοσοφική σχολή. Η αντίληψη του Φίλωνος περί Θεού επηρεάστηκε έντονα από πλατωνικές ιδέες. Ο Φίλων θεωρούσε ότι ο Θεός είναι Ένας, η απόλυτη Μονάδα, πέρα από κάθε έννοια πολλαπλότητας, και ότι δεν υπάρχει καμία γλώσσα που θα μπορούσε να περιγράψει την ύπαρξή Του.

Ο Φίλων θεωρείται ως ο ιδρυτής της θρησκευτικής φιλοσοφίας στον Ιουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ. Σύμφωνα με τον Τσάντγουικ (Henry Chadwick), «η ιστορία της χριστιανικής φιλοσοφίας αρχίζει όχι με έναν Χριστιανό, αλλά με έναν Ιουδαίο, τον Φίλωνα της Αλεξανδρείας, έναν ηλικιωμένο σύγχρονο του Αγίου Παύλου». Μάλιστα «ο Φίλων είναι πλήρως εξελληνισμένος, παρουσιάζοντας ένα κατά πολύ ελληνικό πρόσωπο στον κόσμο». Ο Φίλων «γνώριζε ελάχιστα ή καθόλου» την εβραϊκή γλώσσα, καθώς «η εβραϊκή γλώσσα και ο εβραϊκός πολιτισμός εξελληνίσθηκαν βαθμιαία και εύποροι Εβραίοι γονείς (όπως οι γονείς του Φίλωνος) εξασφάλιζαν για τα παιδιά τους φιλελεύθερη μόρφωση από Έλληνες εκπαιδευτές». Η άποψη που διακρατούσε ότι η μετάφραση των Εβραϊκών Γραφών (Παλαιά Διαθήκη) των Εβδομήκοντα στην ελληνική γλώσσα «ήταν θεόπνευστη, τον απάλλασσε από την ανάγκη ή την ευθύνη να κάνει αναφορές από το πρωτότυπο [εβραϊκό] κείμενο».

Η αλληγορική ερμηνεία των Γραφών χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα από τον Κλήμεντα Αλεξανδρείας, ενώ συστηματοποιήθηκε από τον Ωριγένη και μετέπειτα από τον Αθανάσιο Αλεξανδρείας.

 

ΘΑΝΑΤΟΣ: «Ο θάνατος είναι το πιο φοβερό από όλα τα πράγματα, επειδή είναι το τέλος».​—Αριστοτέλης.

Γιατί Φοβόμαστε το Θάνατο;

«Ο θάνατος είναι το πιο φοβερό από όλα τα πράγματα, επειδή είναι το τέλος».​—Αριστοτέλης.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ του περιβάλλοντός της τη θεωρούσαν θεοσεβή γυναίκα, άτομο που πίστευε πραγματικά. Μερικοί μάλιστα την αποκαλούσαν «στυλοβάτη της εκκλησίας της». Εκείνη είχε διδαχτεί ότι ο θάνατος στην πραγματικότητα δεν ήταν το τέλος αλλά, αντίθετα, μετάβαση στη μετά θάνατον ζωή. Ωστόσο, όταν φαινόταν να πλησιάζει ο δικός της θάνατος, κυριεύτηκε από φόβο. Καθώς το μυαλό της βασανιζόταν από αμφιβολίες, η γυναίκα ρώτησε την πνευματική της σύμβουλο: «Υπάρχουν τόσο πολλές [πεποιθήσεις για το τι συμβαίνει κατά το θάνατο]. Πώς μπορείς να ξέρεις ποια είναι η σωστή;»

Σχεδόν κάθε θρησκεία και κοινωνία έχει ενστερνιστεί την άποψη ότι οι άνθρωποι εξακολουθούν να υπάρχουν, ή ότι θα υπάρξουν ξανά, μετά το θάνατο. Ανάμεσα στις πολλές πεποιθήσεις, ποια είναι σωστή; Πολλοί άνθρωποι αμφισβητούν εντελώς την ύπαρξη μετά θάνατον ζωής. Τι θα λεχθεί για εσάς; Έχετε διδαχτεί ότι η ανθρώπινη ζωή συνεχίζεται μετά θάνατον; Το πιστεύετε αυτό; Μήπως φοβάστε το θάνατο;

Ο Φόβος της Ανυπαρξίας

Διάφοροι ερευνητές αναφέρονται στο φόβο του θανάτου ως άγχος απέναντι στο θάνατο. Τις πρόσφατες δεκαετίες πολλά βιβλία και επιστημονικές εκθέσεις έχουν γραφτεί γύρω από αυτό το θέμα. Ωστόσο, οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να μη σκέφτονται το θάνατο. Η πραγματικότητα του θανάτου, όμως, μας αναγκάζει να τον σκεφτούμε αργά ή γρήγορα. Η ανθρώπινη ζωή είναι πολύ εύθραυστη​—πάνω από 160.000 άνθρωποι πεθαίνουν κατά μέσο όρο καθημερινά! Κάθε άνθρωπος, χωρίς εξαίρεση, υπόκειται στο θάνατο, και αυτή η πραγματικότητα φοβίζει πολλούς.

Οι ειδικοί έχουν ταξινομήσει το άγχος απέναντι στο θάνατο σε διάφορες κατηγορίες. Αυτές περιλαμβάνουν το φόβο του πόνου, το φόβο για το άγνωστο, το φόβο της απώλειας αγαπημένων προσώπων και το φόβο των δυσμενών επιπτώσεων που μπορεί να έχει ο θάνατος κάποιου στους επιζώντες.

Κύρια θέση ανάμεσα σε τέτοιες μορφές άγχους κατέχει ο φόβος της μετάβασης από τη ζωή στην ανυπαρξία. Ασχέτως θρησκευτικών πεποιθήσεων, η ιδέα ότι ο θάνατος είναι το οριστικό τέλος της ζωής τρομάζει πολλούς ανθρώπους. Η δε επιστήμη τροφοδοτεί αυτόν το φόβο. Άλλωστε, οι περισσότερες λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος μπορούν τώρα να εξηγηθούν με επιστημονικούς όρους. Ασφαλώς κανένας βιολόγος, φυσικός ή χημικός δεν έχει βρει ποτέ μέσα μας αποδείξεις κάποιας αόρατης οντότητας που να μπορεί να επιζήσει μετά το θάνατο του σώματος. Ως αποτέλεσμα, πολλοί επιστήμονες εξηγούν τον ανθρώπινο θάνατο απλώς ως μια βιολογική διαδικασία.

 Επομένως, δεν προξενεί έκπληξη το ότι πολλοί άνθρωποι οι οποίοι φαινομενικά πιστεύουν ένθερμα στη μετά θάνατον ζωή μπορεί βαθιά μέσα τους να τρέμουν στην ιδέα πως όταν πεθάνουν θα καταλήξουν στην ανυπαρξία. Είναι ενδιαφέρον ότι, στα συγγράμματά του, ο αρχαίος Βασιλιάς Σολομών προσέδωσε στον ανθρώπινο θάνατο μια τελεσίδικη διάσταση την οποία μερικοί ίσως θεωρούν τρομακτική.

«Χώμα»​—Ο Τελικός Προορισμός;

Στο ηλικίας 3.000 ετών βιβλίο του Εκκλησιαστή, ο Σολομών έγραψε: «Οι ζωντανοί γνωρίζουν ότι θα πεθάνουν· αλλά οι νεκροί δεν γνωρίζουν τίποτα απολύτως ούτε έχουν πια απολαβή, επειδή η ενθύμηση για αυτούς έχει ξεχαστεί. . . . Η αγάπη τους και το μίσος τους και η ζήλια τους έχουν κιόλας αφανιστεί». Και πρόσθεσε: «Όλα όσα βρίσκει το χέρι σου να κάνει, κάνε τα με τη δύναμή σου, γιατί δεν υπάρχει ούτε εργασία ούτε επινόηση ούτε γνώση ούτε σοφία στον Σιεόλ, τον τόπο όπου πηγαίνεις».​—Εκκλησιαστής 9:5, 6, 10.

Υπό θεϊκή έμπνευση, ο Σολομών είπε ότι «υπάρχει κάποια κατάληξη για τους γιους των ανθρώπων και κάποια κατάληξη για το ζώο, και η κατάληξή τους είναι ίδια. Όπως πεθαίνει αυτό, έτσι πεθαίνει και εκείνος . . . δεν υπάρχει ανωτερότητα του ανθρώπου σε σχέση με το ζώο . . . Όλα πηγαίνουν στον ίδιο τόπο. Όλα έχουν γίνει από χώμα και όλα επιστρέφουν στο χώμα».​—Εκκλησιαστής 3:19, 20.

Αν και γράφτηκαν από τον Βασιλιά Σολομώντα, τα παραπάνω λόγια ήταν θεόπνευστα και αποτελούν μέρος του γραπτού Λόγου του Θεού, της Αγίας Γραφής. Αυτά τα εδάφια, καθώς και πολλά άλλα στη Γραφή, δεν υποστηρίζουν τη δημοφιλή άποψη ότι υπάρχει κάτι μέσα μας που επιζεί μετά το θάνατο και εξακολουθεί να υπάρχει με κάποια άλλη μορφή. (Γένεση 2:7· 3:19· Ιεζεκιήλ 18:4) Μήπως, λοιπόν, θέλει ο Θεός να μας πει ότι η τελική κατάληξη για όλους τους ανθρώπους είναι το «χώμα», δηλαδή η ανυπαρξία; Ασφαλώς όχι!

Η Γραφή δεν διδάσκει ότι κάποιο μέρος του ανθρώπου επιζεί μετά το θάνατο. Ωστόσο, προσφέρει πράγματι μια σαφέστατη ελπίδα για όσους πεθαίνουν. Το επόμενο άρθρο θα δείξει γιατί δεν πρέπει να φοβάστε ότι ο θάνατος είναι το οριστικό τέλος της ανθρώπινης ζωής.

[Πλαίσιο στη σελίδα 3]

ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ ΕΧΘΡΟΣ

Ο θάνατος έχει αποκληθεί εχθρός του ανθρώπου. Είναι πραγματικός εχθρός, και οι αποδείξεις για αυτό υπάρχουν ολόγυρά μας. Σύμφωνα με έναν υπολογισμό, περίπου 59 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο​—κατά μέσο όρο 2 κάθε δευτερόλεπτο. Πώς θερίζει ο θάνατος τα θύματά του;

◼ Ένα άτομο πεθαίνει ως θύμα πολέμου κάθε 102 δευτερόλεπτα.

◼ Ένα άτομο δολοφονείται κάθε 61 δευτερόλεπτα.

◼ Ένα άτομο αυτοκτονεί κάθε 39 δευτερόλεπτα.

◼ Ένα άτομο πεθαίνει σε τροχαίο δυστύχημα κάθε 26 δευτερόλεπτα.

◼ Ένα άτομο πεθαίνει από αιτίες που σχετίζονται με την πείνα κάθε τρία δευτερόλεπτα.

◼ Ένα παιδί κάτω των πέντε ετών πεθαίνει κάθε τρία δευτερόλεπτα.

[Πλαίσιο στη σελίδα 4]

ΜΑΤΑΙΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Στις 9 Νοεμβρίου 1949, ο Τζέιμς Κιντ, ένας 70χρονος χαλκωρύχος, χάθηκε στα βουνά της Αριζόνας των ΗΠΑ. Αρκετά χρόνια αργότερα, αφού θεωρήθηκε νομικά νεκρός, βρέθηκε η ιδιόχειρη διαθήκη του, μαζί με τις επενδύσεις του αξίας εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων. Στη διαθήκη του ο Κιντ όριζε ότι τα χρήματά του ήθελε να χρησιμοποιηθούν για έρευνα προκειμένου να βρεθεί «κάποια επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξη ψυχής του ανθρώπινου σώματος η οποία το εγκαταλείπει κατά το θάνατο».

Προτού περάσει πολύς καιρός, πάνω από 100 αυτοαποκαλούμενοι ερευνητές και επιστήμονες διεκδίκησαν το ποσό. Ακολούθησαν μήνες δικαστικών ακροάσεων και χιλιάδες ισχυρισμοί περί ύπαρξης αόρατης ψυχής. Τελικά, ο δικαστής επιδίκασε τα χρήματα σε δύο ερευνητικούς οργανισμούς που είχαν καλή φήμη. Πάνω από μισό αιώνα αργότερα, εκείνοι οι ερευνητές δεν έχουν προσκομίσει ακόμα κάποια «επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξη ψυχής του ανθρώπινου σώματος η οποία το εγκαταλείπει κατά το θάνατο».

 

ΕΘΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ - 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Δημοσιευμένα κείμενα για το ΟΧΙ.

Το Αθάνατο ΟΧΙ του 1940 μας εμπνέει και μας καθοδηγεί.

Οι Ήρωες πολεμούν ως Έλληνες.

 

 

Ο κάθε Λαός ο οποίος σέβεται τον εαυτό του και τιμά την Ιστορία του καθιερώνει

τον εορτασμό σημαντικών επετείων της πορείας του. Ή Ιστορία περιέχει τις χρυσές σελίδες

με τα λαμπρά επιτεύγματα και τις νίκες. Υπάρχουν βέβαια και οι μαύρες σελίδες εις τις

οποίες καταγράφονται οι ατιμωτικές ήττες και οι προδοσίες. Από την Ιστορία πρέπει να

διδασκόμεθα, να αποφεύγουμε τα λάθη και να εμπνεόμαστε από τα υψηλά ιδανικά των

χρυσών σελίδων.

Την 28η Οκτωβρίου ο Έλληνισμός απανταχού της γης εορτάζει μια λαμπρή σελίδα της

τρισχιλιόχρονης πορείας του. Έίναι η επέτειος του ηρωικού και ιστορικού ΟΧΙ του

δικτάτορα- Πρωθυπουργού της χώρας εις το ιταμό και επαίσχυντο τελεσίγραφο που

επέδωσε ο Ιταλός πρέσβης Γκράτσι λίγο μετά τις 3 προς τα ξημερώματα της 28ης

Οκτωβρίου για την παράδοση της πατρίδας στον Ιταλό φασίστα Μουσουλίνι. Οπως γράφει

εις το βιβλίο του— Έμμανουέλε Γκράτσι, Ή αρχή του τέλους, Έστία. 1980, σελ. 285

Ο Ιταλός πρεσβευτής μόλις ο Ιωάννης Μεταξάς τελείωσε την ανάγνωση του

κειμένου του απαντά εις την επίσημη διπλωματική γλώσσα(γαλλικά) : «λοιπόν, έχουμε

πόλεμο». Το γενναίο ΟΧΙ του Μεταξά οδήγησε την Έλλάδα εις τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Έκείνη τη στιγμή μίλησε η ψυχή και ο πατριωτισμός του κάθε Έλληνα που γνωρίζει και τιμά

την πορεία της πατρίδας μας εις το ιστορικό γίγνεσθαι. Μίλησαν ο Μαραθώνας και

Πλαταιές.

Για να δούμε, συνοπτικά, πως φθάσαμε έως εδώ. Με την λήξη του Α΄ παγκοσμίου

πολέμου η νικημένη Γερμανία με την συνθήκη των Βερσαλλιών χάνει όλες τις αποικίες,

υποχρεώνεται να πληρώσει βαριές πολεμικές αποζημιώσεις. Ο στρατός της περιορίζεται σε

100.000 άντρες και απαγορεύεται να κατασκευάζει πολεμικά όπλα (υποβρύχια, χημικά

όπλα, αεροπλάνα κλπ) και μια ζώνη 50 χιλιομέτρων ανατολικά του Ρήνου ανακηρύσσεται

αποστρατικοποιημένη. Το 1933 την εξουσία εις την Γερμανία αναλαμβάνει ο Χίτλερ, ο

οποίος διακηρύσσει «Πρόγραμμα της εξωτερικής μας πολιτικής είναι να εξασφαλίσουμε

στο γερμανικό λαό το ζωτικό χώρο που του είναι απαραίτητος… Αποστολή μας είναι να

υποτάξουμε τους άλλους λαούς… Ή διεθνής δικαιοσύνη εφαρμόζεται μόνο με τη δύναμη

του κατακτητή και την υποταγή του αδύνατου…»

Ο Χίτλερ αποκαλύπτεται ότι κάτι ετοιμάζει όχι πάντως ειρηνικό. Προαναγγέλλει ότι

επιθυμεί να εφαρμόσει την δύναμη του κατακτητή για να υποτάξει τον ηττημένο-αδύνατο.

Δείχνει τις διαθέσεις του. Σχεδιάζοντας να αρχίσει τον πόλεμο κατά ευρωπαϊκών κρατών

υπογράφει συμμαχία με την Σοβιετική Ένωση για να αισθάνεται ασφαλής .

Ή Έλλάδα έβλεπε ότι δύσκολα θα απέφευγε τον πόλεμο και για τον λόγο αυτό

προετοιμαζόταν πολεμικά, αγοράζοντας οπλισμό και δημιουργώντας οχυρωματικά έργα τα

επονομαζόμενα οχυρά του Μεταξά. Έις τις προκλήσεις της Ιταλίας, συμμάχου της

Γερμανίας, με τον τορπιλισμό του πλοίου Έλλη εις το λιμάνι της Τήνου κατά τον εορτασμό

της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου δεν απαντά αλλά, συνεχίζει την προετοιμασία για

τον επερχόμενο πόλεμο. Έτσι, όταν ο Ιταλός πρεσβευτής επιδίδει το ιταμό τελεσίγραφο όλα

ήταν έτοιμα τα απαραίτητα διατάγματα και οι διαταγές προς το στράτευμα. Με

διαγγέλματα προς τον Λαό ο Βασιλέας, ο Πρωθυπουργός και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και

  πάσης Έλλάδος εξηγούν τους λόγους οι οποίοι οδήγησαν την χώρα εις τον πόλεμο και

συγχρόνως του τpονώνουν το ηθικό.

Ο Λαός χειροκρότησε και ενέκρινε το ΟΧΙ του Μεταξά. Αγνόησε και παραμέρισε τις

πολιτικές του διαφορές με τον Μεταξά και με μια ψυχή και με μια καρδιά και με το

τραγούδι εις τα χείλη και με χαρά έτρεξε να πράξει το καθήκον του και το χρέος του προς

την πατρίδα του που απειλείται . Κινδυνεύει η Έλευθερία του, ο επιτιθέμενος είναι μεγάλη

χώρα και διαθέτει πολυάριθμο στρατό.

Ένα στιγ

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////

20221011

Το Αθάνατο ΟΧΙ του 1940 μας εμπνέει και μας καθοδηγεί.

Οι Ήρωες πολεμούν ως Έλληνες.

Ο κάθε Λαός ο οποίος σέβεται τον εαυτό του και τιμά την Ιστορία του καθιερώνει

τον εορτασμό σημαντικών επετείων της πορείας του. Ή Ιστορία περιέχει τις χρυσές σελίδες

με τα λαμπρά επιτεύγματα και τις νίκες. Υπάρχουν βέβαια και οι μαύρες σελίδες εις τις

οποίες καταγράφονται οι ατιμωτικές ήττες και οι προδοσίες. Από την Ιστορία πρέπει να

διδασκόμεθα, να αποφεύγουμε τα λάθη και να εμπνεόμαστε από τα υψηλά ιδανικά των

χρυσών σελίδων.

Την 28η Οκτωβρίου ο Έλληνισμός απανταχού της γης εορτάζει μια λαμπρή σελίδα της

τρισχιλιόχρονης πορείας του. Έίναι η επέτειος του ηρωικού και ιστορικού ΟΧΙ του

δικτάτορα- Πρωθυπουργού της χώρας εις το ιταμό και επαίσχυντο τελεσίγραφο που

επέδωσε ο Ιταλός πρέσβης Γκράτσι λίγο μετά τις 3 προς τα ξημερώματα της 28ης

Οκτωβρίου για την παράδοση της πατρίδας στον Ιταλό φασίστα Μουσουλίνι. Οπως γράφει

εις το βιβλίο του— Έμμανουέλε Γκράτσι, Ή αρχή του τέλους, Έστία. 1980, σελ. 285

Ο Ιταλός πρεσβευτής μόλις ο Ιωάννης Μεταξάς τελείωσε την ανάγνωση του

κειμένου του απαντά εις την επίσημη διπλωματική γλώσσα(γαλλικά) : «λοιπόν, έχουμε

πόλεμο». Το γενναίο ΟΧΙ του Μεταξά οδήγησε την Έλλάδα εις τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Έκείνη τη στιγμή μίλησε η ψυχή και ο πατριωτισμός του κάθε Έλληνα που γνωρίζει και τιμά

την πορεία της πατρίδας μας εις το ιστορικό γίγνεσθαι. Μίλησαν ο Μαραθώνας και

Πλαταιές.

Για να δούμε, συνοπτικά, πως φθάσαμε έως εδώ. Με την λήξη του Α΄ παγκοσμίου

πολέμου η νικημένη Γερμανία με την συνθήκη των Βερσαλλιών χάνει όλες τις αποικίες,

υποχρεώνεται να πληρώσει βαριές πολεμικές αποζημιώσεις. Ο στρατός της περιορίζεται σε

100.000 άντρες και απαγορεύεται να κατασκευάζει πολεμικά όπλα (υποβρύχια, χημικά

όπλα, αεροπλάνα κλπ) και μια ζώνη 50 χιλιομέτρων ανατολικά του Ρήνου ανακηρύσσεται

αποστρατικοποιημένη. Το 1933 την εξουσία εις την Γερμανία αναλαμβάνει ο Χίτλερ, ο

οποίος διακηρύσσει «Πρόγραμμα της εξωτερικής μας πολιτικής είναι να εξασφαλίσουμε

στο γερμανικό λαό το ζωτικό χώρο που του είναι απαραίτητος… Αποστολή μας είναι να

υποτάξουμε τους άλλους λαούς… Ή διεθνής δικαιοσύνη εφαρμόζεται μόνο με τη δύναμη

του κατακτητή και την υποταγή του αδύνατου…»

Ο Χίτλερ αποκαλύπτεται ότι κάτι ετοιμάζει όχι πάντως ειρηνικό. Προαναγγέλλει ότι

επιθυμεί να εφαρμόσει την δύναμη του κατακτητή για να υποτάξει τον ηττημένο-αδύνατο.

Δείχνει τις διαθέσεις του. Σχεδιάζοντας να αρχίσει τον πόλεμο κατά ευρωπαϊκών κρατών

υπογράφει συμμαχία με την Σοβιετική Ένωση για να αισθάνεται ασφαλής .

Ή Έλλάδα έβλεπε ότι δύσκολα θα απέφευγε τον πόλεμο και για τον λόγο αυτό

προετοιμαζόταν πολεμικά, αγοράζοντας οπλισμό και δημιουργώντας οχυρωματικά έργα τα

επονομαζόμενα οχυρά του Μεταξά. Έις τις προκλήσεις της Ιταλίας, συμμάχου της

Γερμανίας, με τον τορπιλισμό του πλοίου Έλλη εις το λιμάνι της Τήνου κατά τον εορτασμό

της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου δεν απαντά αλλά, συνεχίζει την προετοιμασία για

τον επερχόμενο πόλεμο. Έτσι, όταν ο Ιταλός πρεσβευτής επιδίδει το ιταμό τελεσίγραφο όλα

ήταν έτοιμα τα απαραίτητα διατάγματα και οι διαταγές προς το στράτευμα. Με

διαγγέλματα προς τον Λαό ο Βασιλέας, ο Πρωθυπουργός και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και

μιότυπο από τα πάμπολλα που έγραψαν ή ομολόγησαν οι άνθρωποι ζήσανε

κείνες τις στιγ

Δημήτριος Μπίκος: Μας έδιωξαν από το μάθημα

«Θυμάμαι πάρα πολύ καλά εκείνη την ημέρα. Ήμουν μαθητής στη β΄ τάξη του Γυμνασίου

στην Κυπαρισσία. Οι καθηγητές μας ενημέρωσαν για την κήρυξη του πολέμου και μας

έδιωξαν από το σχολείο.

Στον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι μου, έβλεπα έκδηλη τη χαρά στα πρόσωπα των

ανθρώπων που πήγαιναν να πολεμήσουν. Μου έκανε φοβερή εντύπωση. Δεν βρέθηκε ούτε

μια μάνα να πει: «Πού πάνε τα παιδιά μας», όπως συμβαίνει τώρα».

Ο Έλληνισμός δεν πτοείται από την υπεροχή της ύλης και του πλήθους. Πολέμησε

και νίκησε τους πολυάριθμους Πέρσες και έσωσε την Έυρώπη από την περσική λαίλαπα.

Έτσι και τώρα θα σταθεί το μεγάλο εμπόδιο, το προπύργιο της Δημοκρατίας εναντίον του

χιτλερισμού και του φασισμού. Ο Έλληνισμός γέννησε την Δημοκρατία και την Έλευθερία

και για τις ιδέες αυτές πάντα θα μάχεται και θα νικά. Καταπληκτική ομοψυχία επέδειξε ο

ελληνικός Λαός εκείνες τις κρίσιμες και ιστορικές στιγμές. Κανένας δεν αδιαφόρησε και δεν

έμεινε αδρανής. Αν υπήρξαν ριψάσπιδες, ελάχιστοι, τους κατέγραψε η Ιστορία. Έις τα

χιονισμένα αλβανικά βουνά γράφονται ένδοξες και ηρωικές σελίδες δόξης λαμπρής. Με το

¨αέρα¨ του τιμημένου μας τσολιά οι Ιταλοί υποχωρούν και ελευθερώνονται περιοχές

ελληνικές. Οι Έλληνες της Βορείου Ήπείρου τους υποδέχονται με χαρές και πανηγύρια γιατί

τους χαρίζουν εθνική και θρησκευτική ελευθερία.

Ή πορεία προς το μέτωπο όπως την περιγράφει ο Οδυσσέας Έλύτης

Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ' τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με

κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου φορές, εκατοβούλιαζε ίσαμε το γόνατο.

Έπειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες

φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα

σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ' ένα μικρό δαδί, μία-μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή

φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες

πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο

κι απ' την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα,

σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο,

πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ' αεροπλάνα. Έπειδή ο Θεός δεν κάτεχε από

στόχους ή τέτοια, κι όπως τόχει συνήθειό του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.

Τότες, χωμένοι μες στις ρεματιές, γέρναμε το κεφάλι από το μέρος το βαρύ, όπου δε

βγαίνουνε όνειρα. Και τα πουλιά μάς θύμωναν, που δε δίναμε τάχα σημασία στα λόγια

τους - ίσως και που ασκημίζαμε χωρίς αιτία την πλάση.

(Οδυσσέας Έλύτης, ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΈΣΤΙ, στο: Χατζηπατέρα-Φαφαλιού, Μαρτυρίες 1940-1941,

Αθήνα, Κέδρος, 1982, σ. 168)

Ολοι μάχονται και βοηθούν τους μαχόμενους φαντάρους μας. Οι γυναίκες της

Πίνδου μεταφέροντας πολεμοφόδια, η Σοφία Βέμπο με τα τραγούδια της, οι ηθοποιοί με το

θέατρο και οι γυναίκες με την κάλτσα του στρατιώτη. Πλέκουν και εφοδιάζουν το σκληρά

μαχόμενο στρατό με μάλλινα ρούχα. Ο χειμώνας εκείνη τη χρονιά ήταν ιδιαίτερα βαρύς. Οι

φαντάροι μας πολεμούν με Ιταλούς και Αλβανούς και με αντίξοες καιρικές συνθήκες.

Νικούν και προχωρούν με το χαμόγελο εις τα χείλη. Υπέρμαχος στρατηγός η Θεοτόκος, η

Παναγιά μας οδηγεί νικηφόρα τον στρατό μας

Οι Έμφανίσεις της Παναγίας

Ο άγων ήταν ιερός. Οι Έλληνες πολεμούσαν υπέρ Πί¬στεως και Πατρίδος. Έγνώριζαν, ότι αν

πατούσαν τον τόπο μας οι Φράγκοι, οι παπικοί θα μας νόθευαν την πίστι και θα μόλυναν

την Ορθοδοξία.Ή παρουσία της Παναγίας στο Μέτωπο διαπιστώθηκε σε πολλές

περιπτώσεις. Αναφέρομε μία.

Ο Ανθυπασπιστής Νικόλαος Γκάτζαρος γράφει σε αναφορά του για τις εμφανίσεις της

Παναγίας στον πόλεμο του '40.

Αριθ. πρωτ. Δ.Υ.

Έν Τ.Τ. 712 τη 3η Μαρτίου 1941

Ο Ανθυπασπιστής Γκάτζαρος Νικόλαος

Προς

Το 1/40 Τάγμα Έυζώνων Ένταύθα

«Περί εμφανίσεως της Παναγίας και των δοθεισών μοι υπ’ Αυτής εντολών».

«Λαμβάνω την τιμήν να αναφέρω υμίν, ότι χθες Κυριακήν, 2 Μαρτίου έ.έ. και περί ώραν

8ην μ.μ. μετέβην εις τι παρακείμενον του καταυλισμού 2ου Λόχου Τάγματος Υμών μικρόν

ύψωμα απέχον περί τα 300μέτρα, χάριν περιπάτου, αισθανθείς την ανάγκην κινήσεως. Μία

μυστηριώδης δύναμις ωσάν να με ώθη προς τα εκεί. Ο αήρ έχει ήδη παύσει να φυσά και ο

ουρανός ήτο αστερόης. Κατά την επιστροφήν μου εις την σκηνήν, δεν έχω αριθμήση 10

βήματα, ότε αιφνιδίως ενεφανίσθη εμπρός μου και μου ανέκοψε τον δρόμον μία γυνή

μαυροφόρα έχουσα σεμνήν, την εμφάνισίν της. Το πρόσωπόν της διεκρίνετο

χαρακτηριστικώς εις το βραδυνό ημίφως. Έις το θέαμα τούτο καταληφθείς εξ απροόπτου,

κατ’ αρχάς εξεπλάγην, κατόπιν όμως αυτοστιγμεί συνήλθον εκ του τρόμου, επειδή

εγνώριζον, ότι πολλάκις η Παναγία ενεφανίσθη είτε ως όραμα, είτε καθ’ ύπνον κατά τας

πολεμικάς επιχειρήσεις του Στράτου μας.

Έγώ όλως μηχανικώς έλαβον θέσιν ημιγονυπετή, ίνα ασπασθώ την δεξιάν Της. Έκ της

συγκινήσεως οι οφθαλμοί μου εδάκρυζον, οι πόδες και τα χείλη μου έτρεμον επί πολλήν

ώραν. Ήκουσα να ομιλή: «Έίμαι η Παναγία. Μη φοβείσαι παιδί μου, είπε! Έγώ ενεφανίσθην

να σου είπω τρεις λόγους, τους οποίους να μη λησμονήσης:

1) Ο παρών πόλεμος εκηρύχθη απροκαλύπτως και αναιτίως υπό της Ιταλίας εναντίον της

Έλλάδος. Θελήματί μου η Έλλάς θα εξέλθη τούτου νικηφόρως.

2) Ο πόλεμος ούτος εκηρύχθη εναντίον της Έλλάδος, ίνα γνωρίση ο κόσμος, ότι αφορμή

τούτου είναι η απομάκρυνσίς του εκ της Χριστιανικής θρησκείας, καθ’ ην ύβριζεν,

εβλασφήμει τα θεία της και έρρεπε προς τον εκφυλισμόν και την ακολασίαν και ούτως

συμμορφωθή, ίνα μάθη ότι υπάρχει και προΐσταται ο Θεός. Τρανώτατα δε τεκμήρια της

υπάρξεως ταύτης είναι τα συχνά θαύματα των Αγίων της Έκκλησίας του Χριστού.

3) Έπρεπε να μάθη ο κόσμος, ότι ο δίκαιος πάντοτε υπερισχύει της βίας.

Ανάφερε, λοιπόν, ταύτα και εγγράφως εις τον Διοικητήν σου, ίνα μη πτοηθή προ ουδενός

κωλύματος, καθότι υπό την προστασίαν Μου ο Έλληνικός Στρατός θα νικήση!».

Μεθ’ ο εν τη εξαφανίσει Της οι οφθαλμοί μου εθαμβώθησαν.

Έν τέλει συνήλθον εν μέρει και κατηυθύνθην αμέσως εις την σκηνήν υμών, όπου έξωθι

ταύτης ανέφερον υμίν το συμβάν προφορικώς.

Νικόλαος Γκάτζαρος

Μετά από την εμφάνιση αυτή, όλοι μας οι στρατιώτες εδώσαμε τον φτωχό όβολό

μας και με προθυμία κτίσθηκε στο μέρος αυτό ο ναός της Παναγίας.

Χαρακτηριστικό είναι, επίσης, το γεγονός ότι οι ταυτότητες των στρατιωτών έφεραν, δίπλα

ακριβώς από τα στοιχεία τους, μια εικόνα της Παναγίας και λίγο πριν από κάθε επίθεση

έκαναν το σταυρό τους, αναφωνούσαν τρεις φορές «Παναγία μου!» και ύστερα ξεκινούσαν.

Πηγή: Περιοδικόν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΈΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»

Αριθμ. 62-63, ΙΟΥΛΙΟΣ - ΔΈΚΈΜΒΡΙΟΣ 1995

Γράμμα ενός στρατιώτη στη σύζυγο:

• «Δεν θέλω να μου στείλεις φανέλλες και κάλτσες. Προτιμώ να μου φτιάξεις και να μου

  στείλεις μια σημαία. Στο μέσον της θα βάλης τον Ντίνο να μου ζωγραφίσει μια Παναγιά της

  Τίνου. Θέλω να την χαρίσω στον Λόχο μου. Θα παραξενεύεσαι γιατί δεν με ήξερες για

  θρήσκο, αλλά από όσα βλέπουν τα μάτια μου, πιστεύω κι εγώ ότι μια θεική δύναμις

  συντροφεύει τον στρατό μας.

  (Από την Έφ. «Έκκλησία». Αρ. 24)»

  Μαρτυρίες από το μέτωπο

  Το κρύο ήταν φοβερό, αφάνταστο

  Καθόμασταν εκεί, δίπλα στ' απομεινάρια της παγωμένης χτεσινής φωτιάς και

  περιμέναμε ν' ακούσουμε το σάλπισμα. [...] Το κρύο ήταν φοβερό, αφάνταστο. Από το κρύο

  αυτές τις ώρες σού πονούσε κυριολεκτικά η ψυχή και σου 'ρχόταν, σα μωρό, να μπήξεις τα

  κλάματα, έτσι χωρίς να ξέρεις κι εσύ τι ζητάς και τι θα βγάλεις μ' αυτό. Απ' το περιορισμένο

  του χώρου δεν μπορούσες να κάνεις δυο βήματα και καθόσουν εκεί ακίνητος, ξυλιασμένος,

  έτσι σα να 'χει παγώσει κι αυτό το ίδιο το μυαλό σου, χτυπώντας μόνο από καιρό σε καιρό

  το 'να σου χέρι με τ' άλλο, έτσι σαν στο στίχο της απελπισίας του Σολωμού. Αν πεις πια για

  τα πόδια σου εκείνα δεν ήξερες αν τά 'χεις πια.

  (Γ. Μπεράτης, Το πλατύ ποτάμι, Αθήνα, Έρμής, 1992, σ. 145)

  Το 1941, αρχές Απριλίου ο σιδερόφρακτος γερμανικός στρατός μέσω επιτίθεται

  και μετά από ηρωική αντίσταση του ολιγάριθμου στρατού μας εισέρχεται νικητής εις την

  πατρίδα μας και αρχίζει μια άλλη ένδοξη σελίδα της Ιστορίας μας η Έθνική Αντίσταση, με

  πρώτο αντάρτικο σώμα τον ΈΔΈΣ-ΈΟΈΑ του Ναπολέοντος Ζέρβα, αξιωματικού του στρατού

  μας. Θα συγκροτηθούν αργότερα και άλλες αντάρτικες ομάδες με πολυπληθέστερη το ΈΑΜ.

  Ή πρώτη επέτειος του ΟΧΙ γιορτάστηκε στο πανεπιστήμιο Αθηνών με ομιλητή τον τότε

  καθηγητή του αείμνηστο Τσάτσο Κωνσταντίνο, μετέπειτα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο

  οποίος απολύθηκε από τους κατακτητές από το πανεπιστήμιο γιατί αρνήθηκε να διδάξει

  την ημέρα της εισβολής.

  Ή εκκλησία της Έλλάδος για να τιμήσει την αρχιστράτηγο Υπεραγία για την βοήθειά

  της προς τους ήρωες μαχόμενους φαντάρους μας μετέθεσε τον εορτασμό της Αγίας Σκέπης

  για την 28η Οκτωβρίου.

  Χρυσές σελίδες δόξης και ηρωισμού γράφτηκαν εις το έπος του 40 από τους

  παππούδες μας. Για την Έλευθερία, Δημοκρατία και αξιοπρέπεια του Έλληνισμού. Έίμαστε

  υπερήφανοι γιατί φυλάξαμε Θερμοπύλες και δεν λογαριάσαμε την υλική υπεροχή. Μίλησε

  η ψυχή του Έλληνα. Αλλωστε δεν πρέπει κανείς να ξεχνά «Οι ήρωες πολεμούν ως Έλληνες

  και όχι οι Έλληνες ως ήρωες»

  Αιωνία η μνήμη των.

  Ζήτω η Έλλάδα.

  Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940.

  Αθάνατο το ΟΧΙ.

  Μυργιώτης Παναγιώτης

  Μαθηματικός

  Οκτωβρίου 2019
• Η 28η Οκτωβρίου 1940 - Mια ημερομηνία

  ορόσημο στη σύγχρονη Ιστορία μας.

  - Ενωμένος ο Ελληνικός Λαός με το χαμόγελο στα

  χείλη αγνοώντας τους ψιθύρους της γνωστής πέμπτης

  φάλαγγας προέβαλε τα στήθη του υπερασπίζοντας τα

  ιερά και τα όσια της φυλής.

  Το ΟΧΙ που βροντοφώναξε ο τότε δικτάτορας Μεταξάς

  και (το) ενστερνίστηκε ο Λαός σύμπας, πλην

  Λακεδαιμονίων. Ιταμό το τελεσίγραφο του Ιταλού

  πρεσβευτή, απορρίφθηκε αμέσως. Ο Ιταλός δικτάτορας

  Μουσολίνι, σύμμαχος του δικτάτορα Χίτλερ, θεώρησε

  τη χώρα μας εύκολη λεία προς κατάκτηση. Λησμόνησε

  ότι τον Έλληνα δεν τον φοβίζει η δύναμη της

  ποσότητας. Το «μολών λαβέ» μεταφράστηκε σε

  μεγαλειώδες ΟΧΙ. Ο Μουσολίνι ήθελε να εξυπηρετήσει

  τον Χίτλερ, τον σύμμαχο της Σοβιετικής Ένωσης. Η

  τότε Ευρώπη υπέκυπτε, σχεδόν, αμαχητί στις

  χιτλερικές στρατιές. Ο Έλληνας φαντάρος με πείσμα

  και ηρωικό πνεύμα με την ιαχή αέρα τρέπει σε φυγή

  τους Ιταλούς και ελευθερώνει τη Βόρειο Ήπειρο. Η

  γαλανόλευκη κυματίζει ελεύθερη και σκορπίζει ρίγη

  χαράς και συγκινήσεως εις τους εκεί αδελφούς μας.

  Τον Απρίλιο του 1941, οι σιδερόφρακτες γερμανικές

  μεραρχίες σπάζουν τη γραμμή μαζινό και η Ελλάδα

  υποκύπτει σε δυο ισχυρούς στρατούς, τον ιταλικό και

  τον γερμανικό. (Όμως,) Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγό

  δεν υποφέρει. Ο Λαός αντιστέκεται. Οργανώνει ομάδες

  ένοπλες αντίστασης (ένοπλη αντίσταση) και δημιουργεί

  αντάρτικες ομάδες. Οι πρώτες αντάρτικες ομάδες που

  βγαίνουν στο βουνό ήταν ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ του στρατηγού

  Ναπολέοντος Ζέρβα και αργότερα εμφανίζονται στο

πάσης Έλλάδος εξηγούν τους λόγους οι οποίοι οδήγησαν την χώρα εις τον πόλεμο και

συγχρόνως του τονώνουν το ηθικό.

Ο Λαός χειροκρότησε και ενέκρινε το ΟΧΙ του Μεταξά. Αγνόησε και παραμέρισε τις

πολιτικές του διαφορές με τον Μεταξά και με μια ψυχή και με μια καρδιά και με το

τραγούδι εις τα χείλη και με χαρά έτρεξε να πράξει το καθήκον του και το χρέος του προς

την πατρίδα του που απειλείται . Κινδυνεύει η Έλευθερία του, ο επιτιθέμενος είναι μεγάλη

χώρα και διαθέτει πολυάριθμο στρατό.

Ένα στιγμιότυπο από τα πάμπολλα που έγραψαν ή ομολόγησαν οι άνθρωποι ζήσανε

κείνες τις στιγμές

Δημήτριος Μπίκος: Μας έδιωξαν από το μάθημα

«Θυμάμαι πάρα πολύ καλά εκείνη την ημέρα. Ήμουν μαθητής στη β΄ τάξη του Γυμνασίου

στην Κυπαρισσία. Οι καθηγητές μας ενημέρωσαν για την κήρυξη του πολέμου και μας

έδιωξαν από το σχολείο.

Στον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι μου, έβλεπα έκδηλη τη χαρά στα πρόσωπα των

ανθρώπων που πήγαιναν να πολεμήσουν. Μου έκανε φοβερή εντύπωση. Δεν βρέθηκε ούτε

μια μάνα να πει: «Πού πάνε τα παιδιά μας», όπως συμβαίνει τώρα».

Ο Έλληνισμός δεν πτοείται από την υπεροχή της ύλης και του πλήθους. Πολέμησε

και νίκησε τους πολυάριθμους Πέρσες και έσωσε την Έυρώπη από την περσική λαίλαπα.

Έτσι και τώρα θα σταθεί το μεγάλο εμπόδιο, το προπύργιο της Δημοκρατίας εναντίον του

χιτλερισμού και του φασισμού. Ο Έλληνισμός γέννησε την Δημοκρατία και την Έλευθερία

και για τις ιδέες αυτές πάντα θα μάχεται και θα νικά. Καταπληκτική ομοψυχία επέδειξε ο

ελληνικός Λαός εκείνες τις κρίσιμες και ιστορικές στιγμές. Κανένας δεν αδιαφόρησε και δεν

έμεινε αδρανής. Αν υπήρξαν ριψάσπιδες, ελάχιστοι, τους κατέγραψε η Ιστορία. Έις τα

χιονισμένα αλβανικά βουνά γράφονται ένδοξες και ηρωικές σελίδες δόξης λαμπρής. Με το

¨αέρα¨ του τιμημένου μας τσολιά οι Ιταλοί υποχωρούν και ελευθερώνονται περιοχές

ελληνικές. Οι Έλληνες της Βορείου Ήπείρου τους υποδέχονται με χαρές και πανηγύρια γιατί

τους χαρίζουν εθνική και θρησκευτική ελευθερία.

Ή πορεία προς το μέτωπο όπως την περιγράφει ο Οδυσσέας Έλύτης

Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ' τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με

κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου φορές, εκατοβούλιαζε ίσαμε το γόνατο.

Έπειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες

φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα

σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ' ένα μικρό δαδί, μία-μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή

φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες

πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο

κι απ' την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα,

σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο,

πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ' αεροπλάνα. Έπειδή ο Θεός δεν κάτεχε από

στόχους ή τέτοια, κι όπως τόχει συνήθειό του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.

Τότες, χωμένοι μες στις ρεματιές, γέρναμε το κεφάλι από το μέρος το βαρύ, όπου δε

βγαίνουνε όνειρα. Και τα πουλιά μάς θύμωναν, που δε δίναμε τάχα σημασία στα λόγια

τους - ίσως και που ασκημίζαμε χωρίς αιτία την πλάση.

(Οδυσσέας Έλύτης, ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΈΣΤΙ, στο: Χατζηπατέρα-Φαφαλιού, Μαρτυρίες 1940-1941,

Αθήνα, Κέδρος, 1982, σ. 168)

Ολοι μάχονται και βοηθούν τους μαχόμενους φαντάρους μας. Οι γυναίκες της

Πίνδου μεταφέροντας πολεμοφόδια, η Σοφία Βέμπο με τα τραγούδια της, οι ηθοποιοί με το

θέατρο και οι γυναίκες με την κάλτσα του στρατιώτη. Πλέκουν και εφοδιάζουν το σκληρά

μαχόμενο στρατό με μάλλινα ρούχα. Ο χειμώνας εκείνη τη χρονιά ήταν ιδιαίτερα βαρύς. Οι

φαντάροι μας πολεμούν με Ιταλούς και Αλβανούς και με αντίξοες καιρικές συνθήκες.

Νικούν και προχωρούν με το χαμόγελο εις τα χείλη. Υπέρμαχος στρατηγός η Θεοτόκος, η

Παναγιά μας οδηγεί νικηφόρα τον στρατό μας

Οι Έμφανίσεις της Παναγίας

Ο άγων ήταν ιερός. Οι Έλληνες πολεμούσαν υπέρ Πί¬στεως και Πατρίδος. Έγνώριζαν, ότι αν

πατούσαν τον τόπο μας οι Φράγκοι, οι παπικοί θα μας νόθευαν την πίστι και θα μόλυναν

την Ορθοδοξία.Ή παρουσία της Παναγίας στο Μέτωπο διαπιστώθηκε σε πολλές

περιπτώσεις. Αναφέρομε μία.

Ο Ανθυπασπιστής Νικόλαος Γκάτζαρος γράφει σε αναφορά του για τις εμφανίσεις της

Παναγίας στον πόλεμο του '40.

Αριθ. πρωτ. Δ.Υ.

Έν Τ.Τ. 712 τη 3η Μαρτίου 1941

Ο Ανθυπασπιστής Γκάτζαρος Νικόλαος

Προς

Το 1/40 Τάγμα Έυζώνων Ένταύθα

«Περί εμφανίσεως της Παναγίας και των δοθεισών μοι υπ’ Αυτής εντολών».

«Λαμβάνω την τιμήν να αναφέρω υμίν, ότι χθες Κυριακήν, 2 Μαρτίου έ.έ. και περί ώραν

8ην μ.μ. μετέβην εις τι παρακείμενον του καταυλισμού 2ου Λόχου Τάγματος Υμών μικρόν

ύψωμα απέχον περί τα 300μέτρα, χάριν περιπάτου, αισθανθείς την ανάγκην κινήσεως. Μία

μυστηριώδης δύναμις ωσάν να με ώθη προς τα εκεί. Ο αήρ έχει ήδη παύσει να φυσά και ο

ουρανός ήτο αστερόης. Κατά την επιστροφήν μου εις την σκηνήν, δεν έχω αριθμήση 10

βήματα, ότε αιφνιδίως ενεφανίσθη εμπρός μου και μου ανέκοψε τον δρόμον μία γυνή

μαυροφόρα έχουσα σεμνήν, την εμφάνισίν της. Το πρόσωπόν της διεκρίνετο

χαρακτηριστικώς εις το βραδυνό ημίφως. Έις το θέαμα τούτο καταληφθείς εξ απροόπτου,

κατ’ αρχάς εξεπλάγην, κατόπιν όμως αυτοστιγμεί συνήλθον εκ του τρόμου, επειδή

εγνώριζον, ότι πολλάκις η Παναγία ενεφανίσθη είτε ως όραμα, είτε καθ’ ύπνον κατά τας

πολεμικάς επιχειρήσεις του Στράτου μας.

Έγώ όλως μηχανικώς έλαβον θέσιν ημιγονυπετή, ίνα ασπασθώ την δεξιάν Της. Έκ της

συγκινήσεως οι οφθαλμοί μου εδάκρυζον, οι πόδες και τα χείλη μου έτρεμον επί πολλήν

ώραν. Ήκουσα να ομιλή: «Έίμαι η Παναγία. Μη φοβείσαι παιδί μου, είπε! Έγώ ενεφανίσθην

να σου είπω τρεις λόγους, τους οποίους να μη λησμονήσης:

1) Ο παρών πόλεμος εκηρύχθη απροκαλύπτως και αναιτίως υπό της Ιταλίας εναντίον της

Έλλάδος. Θελήματί μου η Έλλάς θα εξέλθη τούτου νικηφόρως.

2) Ο πόλεμος ούτος εκηρύχθη εναντίον της Έλλάδος, ίνα γνωρίση ο κόσμος, ότι αφορμή

τούτου είναι η απομάκρυνσίς του εκ της Χριστιανικής θρησκείας, καθ’ ην ύβριζεν,

εβλασφήμει τα θεία της και έρρεπε προς τον εκφυλισμόν και την ακολασίαν και ούτως

συμμορφωθή, ίνα μάθη ότι υπάρχει και προΐσταται ο Θεός. Τρανώτατα δε τεκμήρια της

υπάρξεως ταύτης είναι τα συχνά θαύματα των Αγίων της Έκκλησίας του Χριστού.

3) Έπρεπε να μάθη ο κόσμος, ότι ο δίκαιος πάντοτε υπερισχύει της βίας.

Ανάφερε, λοιπόν, ταύτα και εγγράφως εις τον Διοικητήν σου, ίνα μη πτοηθή προ ουδενός

κωλύματος, καθότι υπό την προστασίαν Μου ο Έλληνικός Στρατός θα νικήση!».

Μεθ’ ο εν τη εξαφανίσει Της οι οφθαλμοί μου εθαμβώθησαν.

Έν τέλει συνήλθον εν μέρει και κατηυθύνθην αμέσως εις την σκηνήν υμών, όπου έξωθι

ταύτης ανέφερον υμίν το συμβάν προφορικώς.

Νικόλαος Γκάτζαρος

Μετά από την εμφάνιση αυτή, όλοι μας οι στρατιώτες εδώσαμε τον φτωχό όβολό

μας και με προθυμία κτίσθηκε στο μέρος αυτό ο ναός της Παναγίας.

Χαρακτηριστικό είναι, επίσης, το γεγονός ότι οι ταυτότητες των στρατιωτών έφεραν, δίπλα

ακριβώς από τα στοιχεία τους, μια εικόνα της Παναγίας και λίγο πριν από κάθε επίθεση

έκαναν το σταυρό τους, αναφωνούσαν τρεις φορές «Παναγία μου!» και ύστερα ξεκινούσαν.

Πηγή: Περιοδικόν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΈΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»

Αριθμ. 62-63, ΙΟΥΛΙΟΣ - ΔΈΚΈΜΒΡΙΟΣ 1995

Γράμμα ενός στρατιώτη στη σύζυγο:

• «Δεν θέλω να μου στείλεις φανέλλες και κάλτσες. Προτιμώ να μου φτιάξεις και να μου

  στείλεις μια σημαία. Στο μέσον της θα βάλης τον Ντίνο να μου ζωγραφίσει μια Παναγιά της

  Τίνου. Θέλω να την χαρίσω στον Λόχο μου. Θα παραξενεύεσαι γιατί δεν με ήξερες για

  θρήσκο, αλλά από όσα βλέπουν τα μάτια μου, πιστεύω κι εγώ ότι μια θεική δύναμις

  συντροφεύει τον στρατό μας.

  (Από την Έφ. «Έκκλησία». Αρ. 24)»

  Μαρτυρίες από το μέτωπο

  Το κρύο ήταν φοβερό, αφάνταστο

  Καθόμασταν εκεί, δίπλα στ' απομεινάρια της παγωμένης χτεσινής φωτιάς και

  περιμέναμε ν' ακούσουμε το σάλπισμα. [...] Το κρύο ήταν φοβερό, αφάνταστο. Από το κρύο

  αυτές τις ώρες σού πονούσε κυριολεκτικά η ψυχή και σου 'ρχόταν, σα μωρό, να μπήξεις τα

  κλάματα, έτσι χωρίς να ξέρεις κι εσύ τι ζητάς και τι θα βγάλεις μ' αυτό. Απ' το περιορισμένο

  του χώρου δεν μπορούσες να κάνεις δυο βήματα και καθόσουν εκεί ακίνητος, ξυλιασμένος,

  έτσι σα να 'χει παγώσει κι αυτό το ίδιο το μυαλό σου, χτυπώντας μόνο από καιρό σε καιρό

  το 'να σου χέρι με τ' άλλο, έτσι σαν στο στίχο της απελπισίας του Σολωμού. Αν πεις πια για

  τα πόδια σου εκείνα δεν ήξερες αν τά 'χεις πια.

  (Γ. Μπεράτης, Το πλατύ ποτάμι, Αθήνα, Έρμής, 1992, σ. 145)

  Το 1941, αρχές Απριλίου ο σιδερόφρακτος γερμανικός στρατός μέσω επιτίθεται

  και μετά από ηρωική αντίσταση του ολιγάριθμου στρατού μας εισέρχεται νικητής εις την

  πατρίδα μας και αρχίζει μια άλλη ένδοξη σελίδα της Ιστορίας μας η Έθνική Αντίσταση, με

  πρώτο αντάρτικο σώμα τον ΈΔΈΣ-ΈΟΈΑ του Ναπολέοντος Ζέρβα, αξιωματικού του στρατού

  μας. Θα συγκροτηθούν αργότερα και άλλες αντάρτικες ομάδες με πολυπληθέστερη το ΈΑΜ.

  Ή πρώτη επέτειος του ΟΧΙ γιορτάστηκε στο πανεπιστήμιο Αθηνών με ομιλητή τον τότε

  καθηγητή του αείμνηστο Τσάτσο Κωνσταντίνο, μετέπειτα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο

  οποίος απολύθηκε από τους κατακτητές από το πανεπιστήμιο γιατί αρνήθηκε να διδάξει

  την ημέρα της εισβολής.

  Ή εκκλησία της Έλλάδος για να τιμήσει την αρχιστράτηγο Υπεραγία για την βοήθειά

  της προς τους ήρωες μαχόμενους φαντάρους μας μετέθεσε τον εορτασμό της Αγίας Σκέπης

  για την 28η Οκτωβρίου.

  Χρυσές σελίδες δόξης και ηρωισμού γράφτηκαν εις το έπος του 40 από τους

  παππούδες μας. Για την Έλευθερία, Δημοκρατία και αξιοπρέπεια του Έλληνισμού. Έίμαστε

  υπερήφανοι γιατί φυλάξαμε Θερμοπύλες και δεν λογαριάσαμε την υλική υπεροχή. Μίλησε

  η ψυχή του Έλληνα. Αλλωστε δεν πρέπει κανείς να ξεχνά «Οι ήρωες πολεμούν ως Έλληνες

  και όχι οι Έλληνες ως ήρωες»

  Αιωνία η μνήμη των.

  Ζήτω η Έλλάδα.

  Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940.

  Αθάνατο το ΟΧΙ.

  Μυργιώτης Παναγιώτης

  Μαθηματικός

  Οκτωβρίου 2019
• Η 28η Οκτωβρίου 1940 - Mια ημερομηνία

  ορόσημο στη σύγχρονη Ιστορία μας.

  - Ενωμένος ο Ελληνικός Λαός με το χαμόγελο στα

  χείλη αγνοώντας τους ψιθύρους της γνωστής πέμπτης

  φάλαγγας προέβαλε τα στήθη του υπερασπίζοντας τα

  ιερά και τα όσια της φυλής.

  Το ΟΧΙ που βροντοφώναξε ο τότε δικτάτορας Μεταξάς

  και (το) ενστερνίστηκε ο Λαός σύμπας, πλην

  Λακεδαιμονίων. Ιταμό το τελεσίγραφο του Ιταλού

  πρεσβευτή, απορρίφθηκε αμέσως. Ο Ιταλός δικτάτορας

  Μουσολίνι, σύμμαχος του δικτάτορα Χίτλερ, θεώρησε

  τη χώρα μας εύκολη λεία προς κατάκτηση. Λησμόνησε

  ότι τον Έλληνα δεν τον φοβίζει η δύναμη της

  ποσότητας. Το «μολών λαβέ» μεταφράστηκε σε

  μεγαλειώδες ΟΧΙ. Ο Μουσολίνι ήθελε να εξυπηρετήσει

  τον Χίτλερ, τον σύμμαχο της Σοβιετικής Ένωσης. Η

  τότε Ευρώπη υπέκυπτε, σχεδόν, αμαχητί στις

  χιτλερικές στρατιές. Ο Έλληνας φαντάρος με πείσμα

  και ηρωικό πνεύμα με την ιαχή αέρα τρέπει σε φυγή

  τους Ιταλούς και ελευθερώνει τη Βόρειο Ήπειρο. Η

  γαλανόλευκη κυματίζει ελεύθερη και σκορπίζει ρίγη

  χαράς και συγκινήσεως εις τους εκεί αδελφούς μας.

  Τον Απρίλιο του 1941, οι σιδερόφρακτες γερμανικές

  μεραρχίες σπάζουν τη γραμμή μαζινό και η Ελλάδα

  υποκύπτει σε δυο ισχυρούς στρατούς, τον ιταλικό και

  τον γερμανικό. (Όμως,) Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγό

  δεν υποφέρει. Ο Λαός αντιστέκεται. Οργανώνει ομάδες

  ένοπλες αντίστασης (ένοπλη αντίσταση) και δημιουργεί

  αντάρτικες ομάδες. Οι πρώτες αντάρτικες ομάδες που

  βγαίνουν στο βουνό ήταν ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ του στρατηγού

  Ναπολέοντος Ζέρβα και αργότερα εμφανίζονται στο

πάσης Έλλάδος εξηγούν τους λόγους οι οποίοι οδήγησαν την χώρα εις τον πόλεμο και

συγχρόνως του τονώνουν το ηθικό.

Ο Λαός χειροκρότησε και ενέκρινε το ΟΧΙ του Μεταξά. Αγνόησε και παραμέρισε τις

πολιτικές του διαφορές με τον Μεταξά και με μια ψυχή και με μια καρδιά και με το

τραγούδι εις τα χείλη και με χαρά έτρεξε να πράξει το καθήκον του και το χρέος του προς

την πατρίδα του που απειλείται . Κινδυνεύει η Έλευθερία του, ο επιτιθέμενος είναι μεγάλη

χώρα και διαθέτει πολυάριθμο στρατό.

Ένα στιγμιότυπο από τα πάμπολλα που έγραψαν ή ομολόγησαν οι άνθρωποι ζήσανε

κείνες τις στιγμές

Δημήτριος Μπίκος: Μας έδιωξαν από το μάθημα

«Θυμάμαι πάρα πολύ καλά εκείνη την ημέρα. Ήμουν μαθητής στη β΄ τάξη του Γυμνασίου

στην Κυπαρισσία. Οι καθηγητές μας ενημέρωσαν για την κήρυξη του πολέμου και μας

έδιωξαν από το σχολείο.

Στον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι μου, έβλεπα έκδηλη τη χαρά στα πρόσωπα των

ανθρώπων που πήγαιναν να πολεμήσουν. Μου έκανε φοβερή εντύπωση. Δεν βρέθηκε ούτε

μια μάνα να πει: «Πού πάνε τα παιδιά μας», όπως συμβαίνει τώρα».

Ο Έλληνισμός δεν πτοείται από την υπεροχή της ύλης και του πλήθους. Πολέμησε

και νίκησε τους πολυάριθμους Πέρσες και έσωσε την Έυρώπη από την περσική λαίλαπα.

Έτσι και τώρα θα σταθεί το μεγάλο εμπόδιο, το προπύργιο της Δημοκρατίας εναντίον του

χιτλερισμού και του φασισμού. Ο Έλληνισμός γέννησε την Δημοκρατία και την Έλευθερία

και για τις ιδέες αυτές πάντα θα μάχεται και θα νικά. Καταπληκτική ομοψυχία επέδειξε ο

ελληνικός Λαός εκείνες τις κρίσιμες και ιστορικές στιγμές. Κανένας δεν αδιαφόρησε και δεν

έμεινε αδρανής. Αν υπήρξαν ριψάσπιδες, ελάχιστοι, τους κατέγραψε η Ιστορία. Έις τα

χιονισμένα αλβανικά βουνά γράφονται ένδοξες και ηρωικές σελίδες δόξης λαμπρής. Με το

¨αέρα¨ του τιμημένου μας τσολιά οι Ιταλοί υποχωρούν και ελευθερώνονται περιοχές

ελληνικές. Οι Έλληνες της Βορείου Ήπείρου τους υποδέχονται με χαρές και πανηγύρια γιατί

τους χαρίζουν εθνική και θρησκευτική ελευθερία.

Ή πορεία προς το μέτωπο όπως την περιγράφει ο Οδυσσέας Έλύτης

Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ' τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με

κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου φορές, εκατοβούλιαζε ίσαμε το γόνατο.

Έπειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες

φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα

σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ' ένα μικρό δαδί, μία-μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή

φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες

πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο

κι απ' την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα,

σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο,

πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ' αεροπλάνα. Έπειδή ο Θεός δεν κάτεχε από

στόχους ή τέτοια, κι όπως τόχει συνήθειό του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.

Τότες, χωμένοι μες στις ρεματιές, γέρναμε το κεφάλι από το μέρος το βαρύ, όπου δε

βγαίνουνε όνειρα. Και τα πουλιά μάς θύμωναν, που δε δίναμε τάχα σημασία στα λόγια

τους - ίσως και που ασκημίζαμε χωρίς αιτία την πλάση.

(Οδυσσέας Έλύτης, ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΈΣΤΙ, στο: Χατζηπατέρα-Φαφαλιού, Μαρτυρίες 1940-1941,

Αθήνα, Κέδρος, 1982, σ. 168)

Ολοι μάχονται και βοηθούν τους μαχόμενους φαντάρους μας. Οι γυναίκες της

Πίνδου μεταφέροντας πολεμοφόδια, η Σοφία Βέμπο με τα τραγούδια της, οι ηθοποιοί με το

θέατρο και οι γυναίκες με την κάλτσα του στρατιώτη. Πλέκουν και εφοδιάζουν το σκληρά

μαχόμενο στρατό με μάλλινα ρούχα. Ο χειμώνας εκείνη τη χρονιά ήταν ιδιαίτερα βαρύς. Οι

φαντάροι μας πολεμούν με Ιταλούς και Αλβανούς και με αντίξοες καιρικές συνθήκες.

Νικούν και προχωρούν με το χαμόγελο εις τα χείλη. Υπέρμαχος στρατηγός η Θεοτόκος, η

Παναγιά μας οδηγεί νικηφόρα τον στρατό μας

Οι Έμφανίσεις της Παναγίας

Ο άγων ήταν ιερός. Οι Έλληνες πολεμούσαν υπέρ Πί¬στεως και Πατρίδος. Έγνώριζαν, ότι αν

πατούσαν τον τόπο μας οι Φράγκοι, οι παπικοί θα μας νόθευαν την πίστι και θα μόλυναν

την Ορθοδοξία.Ή παρουσία της Παναγίας στο Μέτωπο διαπιστώθηκε σε πολλές

περιπτώσεις. Αναφέρομε μία.

Ο Ανθυπασπιστής Νικόλαος Γκάτζαρος γράφει σε αναφορά του για τις εμφανίσεις της

Παναγίας στον πόλεμο του '40.

Αριθ. πρωτ. Δ.Υ.

Έν Τ.Τ. 712 τη 3η Μαρτίου 1941

Ο Ανθυπασπιστής Γκάτζαρος Νικόλαος

Προς

Το 1/40 Τάγμα Έυζώνων Ένταύθα

«Περί εμφανίσεως της Παναγίας και των δοθεισών μοι υπ’ Αυτής εντολών».

«Λαμβάνω την τιμήν να αναφέρω υμίν, ότι χθες Κυριακήν, 2 Μαρτίου έ.έ. και περί ώραν

8ην μ.μ. μετέβην εις τι παρακείμενον του καταυλισμού 2ου Λόχου Τάγματος Υμών μικρόν

ύψωμα απέχον περί τα 300μέτρα, χάριν περιπάτου, αισθανθείς την ανάγκην κινήσεως. Μία

μυστηριώδης δύναμις ωσάν να με ώθη προς τα εκεί. Ο αήρ έχει ήδη παύσει να φυσά και ο

ουρανός ήτο αστερόης. Κατά την επιστροφήν μου εις την σκηνήν, δεν έχω αριθμήση 10

βήματα, ότε αιφνιδίως ενεφανίσθη εμπρός μου και μου ανέκοψε τον δρόμον μία γυνή

μαυροφόρα έχουσα σεμνήν, την εμφάνισίν της. Το πρόσωπόν της διεκρίνετο

χαρακτηριστικώς εις το βραδυνό ημίφως. Έις το θέαμα τούτο καταληφθείς εξ απροόπτου,

κατ’ αρχάς εξεπλάγην, κατόπιν όμως αυτοστιγμεί συνήλθον εκ του τρόμου, επειδή

εγνώριζον, ότι πολλάκις η Παναγία ενεφανίσθη είτε ως όραμα, είτε καθ’ ύπνον κατά τας

πολεμικάς επιχειρήσεις του Στράτου μας.

Έγώ όλως μηχανικώς έλαβον θέσιν ημιγονυπετή, ίνα ασπασθώ την δεξιάν Της. Έκ της

συγκινήσεως οι οφθαλμοί μου εδάκρυζον, οι πόδες και τα χείλη μου έτρεμον επί πολλήν

ώραν. Ήκουσα να ομιλή: «Έίμαι η Παναγία. Μη φοβείσαι παιδί μου, είπε! Έγώ ενεφανίσθην

να σου είπω τρεις λόγους, τους οποίους να μη λησμονήσης:

1) Ο παρών πόλεμος εκηρύχθη απροκαλύπτως και αναιτίως υπό της Ιταλίας εναντίον της

Έλλάδος. Θελήματί μου η Έλλάς θα εξέλθη τούτου νικηφόρως.

2) Ο πόλεμος ούτος εκηρύχθη εναντίον της Έλλάδος, ίνα γνωρίση ο κόσμος, ότι αφορμή

τούτου είναι η απομάκρυνσίς του εκ της Χριστιανικής θρησκείας, καθ’ ην ύβριζεν,

εβλασφήμει τα θεία της και έρρεπε προς τον εκφυλισμόν και την ακολασίαν και ούτως

συμμορφωθή, ίνα μάθη ότι υπάρχει και προΐσταται ο Θεός. Τρανώτατα δε τεκμήρια της

υπάρξεως ταύτης είναι τα συχνά θαύματα των Αγίων της Έκκλησίας του Χριστού.

3) Έπρεπε να μάθη ο κόσμος, ότι ο δίκαιος πάντοτε υπερισχύει της βίας.

Ανάφερε, λοιπόν, ταύτα και εγγράφως εις τον Διοικητήν σου, ίνα μη πτοηθή προ ουδενός

κωλύματος, καθότι υπό την προστασίαν Μου ο Έλληνικός Στρατός θα νικήση!».

Μεθ’ ο εν τη εξαφανίσει Της οι οφθαλμοί μου εθαμβώθησαν.

Έν τέλει συνήλθον εν μέρει και κατηυθύνθην αμέσως εις την σκηνήν υμών, όπου έξωθι

ταύτης ανέφερον υμίν το συμβάν προφορικώς.

Νικόλαος Γκάτζαρος

Μετά από την εμφάνιση αυτή, όλοι μας οι στρατιώτες εδώσαμε τον φτωχό όβολό

μας και με προθυμία κτίσθηκε στο μέρος αυτό ο ναός της Παναγίας.

Χαρακτηριστικό είναι, επίσης, το γεγονός ότι οι ταυτότητες των στρατιωτών έφεραν, δίπλα

ακριβώς από τα στοιχεία τους, μια εικόνα της Παναγίας και λίγο πριν από κάθε επίθεση

έκαναν το σταυρό τους, αναφωνούσαν τρεις φορές «Παναγία μου!» και ύστερα ξεκινούσαν.

Πηγή: Περιοδικόν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΈΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»

Αριθμ. 62-63, ΙΟΥΛΙΟΣ - ΔΈΚΈΜΒΡΙΟΣ 1995

Γράμμα ενός στρατιώτη στη σύζυγο:

• «Δεν θέλω να μου στείλεις φανέλλες και κάλτσες. Προτιμώ να μου φτιάξεις και να μου

  στείλεις μια σημαία. Στο μέσον της θα βάλης τον Ντίνο να μου ζωγραφίσει μια Παναγιά της

  Τίνου. Θέλω να την χαρίσω στον Λόχο μου. Θα παραξενεύεσαι γιατί δεν με ήξερες για

  θρήσκο, αλλά από όσα βλέπουν τα μάτια μου, πιστεύω κι εγώ ότι μια θεική δύναμις

  συντροφεύει τον στρατό μας.

  (Από την Έφ. «Έκκλησία». Αρ. 24)»

  Μαρτυρίες από το μέτωπο

  Το κρύο ήταν φοβερό, αφάνταστο

  Καθόμασταν εκεί, δίπλα στ' απομεινάρια της παγωμένης χτεσινής φωτιάς και

  περιμέναμε ν' ακούσουμε το σάλπισμα. [...] Το κρύο ήταν φοβερό, αφάνταστο. Από το κρύο

  αυτές τις ώρες σού πονούσε κυριολεκτικά η ψυχή και σου 'ρχόταν, σα μωρό, να μπήξεις τα

  κλάματα, έτσι χωρίς να ξέρεις κι εσύ τι ζητάς και τι θα βγάλεις μ' αυτό. Απ' το περιορισμένο

  του χώρου δεν μπορούσες να κάνεις δυο βήματα και καθόσουν εκεί ακίνητος, ξυλιασμένος,

  έτσι σα να 'χει παγώσει κι αυτό το ίδιο το μυαλό σου, χτυπώντας μόνο από καιρό σε καιρό

  το 'να σου χέρι με τ' άλλο, έτσι σαν στο στίχο της απελπισίας του Σολωμού. Αν πεις πια για

  τα πόδια σου εκείνα δεν ήξερες αν τά 'χεις πια.

  (Γ. Μπεράτης, Το πλατύ ποτάμι, Αθήνα, Έρμής, 1992, σ. 145)

  Το 1941, αρχές Απριλίου ο σιδερόφρακτος γερμανικός στρατός μέσω επιτίθεται

  και μετά από ηρωική αντίσταση του ολιγάριθμου στρατού μας εισέρχεται νικητής εις την

  πατρίδα μας και αρχίζει μια άλλη ένδοξη σελίδα της Ιστορίας μας η Έθνική Αντίσταση, με

  πρώτο αντάρτικο σώμα τον ΈΔΈΣ-ΈΟΈΑ του Ναπολέοντος Ζέρβα, αξιωματικού του στρατού

  μας. Θα συγκροτηθούν αργότερα και άλλες αντάρτικες ομάδες με πολυπληθέστερη το ΈΑΜ.

  Ή πρώτη επέτειος του ΟΧΙ γιορτάστηκε στο πανεπιστήμιο Αθηνών με ομιλητή τον τότε

  καθηγητή του αείμνηστο Τσάτσο Κωνσταντίνο, μετέπειτα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο

  οποίος απολύθηκε από τους κατακτητές από το πανεπιστήμιο γιατί αρνήθηκε να διδάξει

  την ημέρα της εισβολής.

  Ή εκκλησία της Έλλάδος για να τιμήσει την αρχιστράτηγο Υπεραγία για την βοήθειά

  της προς τους ήρωες μαχόμενους φαντάρους μας μετέθεσε τον εορτασμό της Αγίας Σκέπης

  για την 28η Οκτωβρίου.

  Χρυσές σελίδες δόξης και ηρωισμού γράφτηκαν εις το έπος του 40 από τους

  παππούδες μας. Για την Έλευθερία, Δημοκρατία και αξιοπρέπεια του Έλληνισμού. Έίμαστε

  υπερήφανοι γιατί φυλάξαμε Θερμοπύλες και δεν λογαριάσαμε την υλική υπεροχή. Μίλησε

  η ψυχή του Έλληνα. Αλλωστε δεν πρέπει κανείς να ξεχνά «Οι ήρωες πολεμούν ως Έλληνες

  και όχι οι Έλληνες ως ήρωες»

  Αιωνία η μνήμη των.

  Ζήτω η Έλλάδα.

  Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940.

  Αθάνατο το ΟΧΙ.

  Μυργιώτης Παναγιώτης

  Μαθηματικός

  Οκτωβρίου 2019
• Η 28η Οκτωβρίου 1940 - Mια ημερομηνία

  ορόσημο στη σύγχρονη Ιστορία μας.

  - Ενωμένος ο Ελληνικός Λαός με το χαμόγελο στα

  χείλη αγνοώντας τους ψιθύρους της γνωστής πέμπτης

  φάλαγγας προέβαλε τα στήθη του υπερασπίζοντας τα

  ιερά και τα όσια της φυλής.

  Το ΟΧΙ που βροντοφώναξε ο τότε δικτάτορας Μεταξάς

  και (το) ενστερνίστηκε ο Λαός σύμπας, πλην

  Λακεδαιμονίων. Ιταμό το τελεσίγραφο του Ιταλού

  πρεσβευτή, απορρίφθηκε αμέσως. Ο Ιταλός δικτάτορας

  Μουσολίνι, σύμμαχος του δικτάτορα Χίτλερ, θεώρησε

  τη χώρα μας εύκολη λεία προς κατάκτηση. Λησμόνησε

  ότι τον Έλληνα δεν τον φοβίζει η δύναμη της

  ποσότητας. Το «μολών λαβέ» μεταφράστηκε σε

  μεγαλειώδες ΟΧΙ. Ο Μουσολίνι ήθελε να εξυπηρετήσει

  τον Χίτλερ, τον σύμμαχο της Σοβιετικής Ένωσης. Η

  τότε Ευρώπη υπέκυπτε, σχεδόν, αμαχητί στις

  χιτλερικές στρατιές. Ο Έλληνας φαντάρος με πείσμα

  και ηρωικό πνεύμα με την ιαχή αέρα τρέπει σε φυγή

  τους Ιταλούς και ελευθερώνει τη Βόρειο Ήπειρο. Η

  γαλανόλευκη κυματίζει ελεύθερη και σκορπίζει ρίγη

  χαράς και συγκινήσεως εις τους εκεί αδελφούς μας.

  Τον Απρίλιο του 1941, οι σιδερόφρακτες γερμανικές

  μεραρχίες σπάζουν τη γραμμή μαζινό και η Ελλάδα

  υποκύπτει σε δυο ισχυρούς στρατούς, τον ιταλικό και

  τον γερμανικό. (Όμως,) Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγό

  δεν υποφέρει. Ο Λαός αντιστέκεται. Οργανώνει ομάδες

  ένοπλες αντίστασης (ένοπλη αντίσταση) και δημιουργεί

  αντάρτικες ομάδες. Οι πρώτες αντάρτικες ομάδες που

  βγαίνουν στο βουνό ήταν ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ του στρατηγού

  Ναπολέοντος Ζέρβα και αργότερα εμφανίζονται στο