ΕΛΛΑΣ: ΠΕΡΙ ΤΟΥ ''ΞΕΝΟΦΑΝΗ'' ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ!!

 

Πολλοί μεταγενέστεροι συγγραφείς προσδιόρισαν τον Ξενοφάνη ως δάσκαλο του Παρμενίδη και ιδρυτή της ελεατικής σχολής των φιλοσόφων εξαιτίας της άποψής του ότι, παρά την πολλαπλότητα των μορφών, υπάρχει ένα ακίνητο, αμετάβλητο και αιώνιο «ένα».

 

Τούτη η άποψη για τον Ξενοφάνη είναι στηριγμένη κατά ένα μεγάλο μέρος στην αναφορά του Πλάτωνα για την «ελεατική φυλή μας, που ξεκινά από τον Ξενοφάνη και ακόμα νωρίτερα» (Σοφ. 242d) και την παρατήρηση του Αριστοτέλη ότι «... όσον αφορά ολόκληρο τον κόσμο, λέει ότι αυτός είναι ο θεός" Μετα(. A5, 986b18)!!

 

Όμως, ο Ξενοφάνης που μας μιλά στα επιζήσαντα αποσπάσματά του είναι ένας συνδυασμός ραψωδού, κοινωνικού κριτικού, θρησκευτικού δασκάλου και οξυδερκούς σπουδαστή της φύσης.

 

Ο Ευριπίδης στον Ηρακλή (1341 ff) αποδίδει την επίθεσή του στις ιστορίες που λέγονται για τους Θεούς από τον Όμηρο και τον Ησίοδο.

 

Στη "Πολιτεία", ο Πλάτων αυτοπαρουσιάζεται ως πνευματικός κληρονόμος του Ξενοφάνη, επικρίνοντας τις ιστορίες των ποιητών για τους θεούς, και απαιτώντας μετριοπάθεια.

 

Η σύλληψη του Ξενοφάνη για τον «ένα μέγιστο Θεό» ενθάρρυνε τον Ηράκλειτο να διατυπώσει την πίστη του σε μια διάνοια που καθοδηγεί όλα τα πράγματα.

 

Οδήγησε επίσης τον Αναξαγόρα στη διατύπωση της θεωρίας του νου και τον Αριστοτέλη στον απολογισμό του για το θείο νου που εμπνέει προς την κατεύθυνση της τελειότητας.

 

Μια πολύτιμη πρόταση στα αποσπάσματά του, μια πρόταση άρτια αισθητικά, τον κατατάσσει στους μεγάλους χρησμωδούς της φιλοσοφίας:

"Δόκος επί πάσι τέτυκται"(VS 21 B, 34). Για όλα έχουμε μόνο εικασίες!!!

 

Η θέση του κολοφώνιου στοχαστή είναι μια προαγγελία της αριστοτελικής σύλληψης του θείου ως του "κινούντος ακινήτου"!!!

 

Γιώργος Χαβαλές

Oι πολύ έξυπνοι άνθρωποι είναι πιο ευτυχισμένοι όταν είναι μόνοι τους.......δες γιατί ?

 

Σε μια μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2016 σχετικά με το πώς οι προγονικές μας ανάγκες επηρεάζουν τα σύγχρονα συναισθήματά μας, οι ερευνητές αποκάλυψαν κάτι που θα εκπλήξει λίγους από τους εξαιρετικά ευφυείς. Ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πιο χαρούμενοι όταν περιτριγυρίζονται από φίλους, οι έξυπνοι άνθρωποι είναι πιο ευτυχισμένοι όταν είναι μόνοι τους.

 

Οι ερευνητές, Norman P. Li και Satoshi Kanazawa, του Singapore Management University της Σιγκαπούρης και του London School of Economics and Political Science, στο Ηνωμένο Βασίλειο, αντίστοιχα, διερεύνησαν τη «θεωρία της σαβάνας» της ευτυχίας.

Η θεωρία της σαβάνας - που ονομάζεται επίσης «υπόθεση της εξελικτικής κληρονομιάς» και «υπόθεση αναντιστοιχίας» - υποστηρίζει ότι αντιδρούμε στις περιστάσεις όπως θα έκαναν οι πρόγονοί μας, έχοντας εξελιχθεί ψυχολογικά με βάση τις ανάγκες των προγόνων μας την εποχή που η ανθρωπότητα ζούσε στη σαβάνα.

Η μελέτη ανέλυσε δεδομένα από συνεντεύξεις που διεξήχθησαν από την National Longitudinal Study of Adolescent Health σε 15.197 άτομα ηλικίας 18-28 ετών.

Οι ερευνητές αναζήτησαν μια συσχέτιση μεταξύ του τόπου διαμονής ενός ερωτώμενου - σε αγροτική ή αστική περιοχή - και της ικανοποίησης του/της από τη ζωή. Τους ενδιέφερε να αξιολογήσουν πώς η πυκνότητα του πληθυσμού και οι φιλίες επηρεάζουν την ευτυχία.

Η μελέτη διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι, γενικά, ήταν λιγότερο ευτυχισμένοι σε περιοχές με μεγαλύτερη πυκνότητα πληθυσμού. Οι συντάκτες της έκθεσης βλέπουν αυτό ως υποστήριξη για τη θεωρία της σαβάνας, επειδή φυσικά θα αισθανόμασταν ανήσυχοι σε μεγαλύτερες ομάδες εάν - όπως δείχνουν τα στοιχεία που αναφέρουν - ο εγκέφαλός μας εξελισσόταν για να λειτουργεί σε ομάδες περίπου 150 ατόμων:

Όταν μια ομάδα ανθρώπων υπερβαίνει τα 150-200 άτομα, θα τείνει να χωριστεί στα δύο προκειμένου να διευκολυνθεί μεγαλύτερη συνεργασία και αμοιβαιότητα μεταξύ των μελών της (Chagnon, 1979).  Αναφέρουν ότι οι πιο έξυπνοι πρόγονοί μας μπορούσαν να προσαρμοστούν καλύτερα σε μεγαλύτερες ομάδες στη σαβάνα λόγω μεγαλύτερης στρατηγικής ευελιξίας και έμφυτης εφευρετικότητας, και έτσι οι απόγονοί τους αισθάνονται λιγότερο άγχος από τα αστικά περιβάλλοντα σήμερα.

Αν και φαίνεται αυτονόητο ότι οι καλές φιλίες αυξάνουν την ικανοποίηση από τη ζωή στους περισσότερους ανθρώπους, οι Li και Satoshi και Kanazawa σημειώνουν, παραδόξως, ότι γνωρίζουν μόνο μία μελέτη που εξέτασε τον λόγο για τον οποίο αυτό είναι αλήθεια και η οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι φιλίες ικανοποιούν ψυχολογικές ανάγκες όπως η συγγένεια, η ανάγκη του ανήκειν και μια διέξοδος για ανταλλαγή εμπειριών. Ωστόσο, ο λόγος που ένα άτομο έχει αυτές τις ανάγκες παραμένει ανεξήγητος.

Οι επιστήμονες βέβαια πιστεύουν ότι για την εξήγηση αυτών των αναγκών δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε πέρα από τη σαβάνα. Λένε ότι οι φιλίες/συμμαχίες ήταν ζωτικής σημασίας για την επιβίωση, καθώς διευκόλυναν το ομαδικό κυνήγι και το μοίρασμα φαγητού, την αναπαραγωγή, ακόμη και την ομαδική ανατροφή των παιδιών.

Τα δεδομένα που ανέλυσαν υποστηρίζουν την υπόθεση ότι οι καλές φιλίες - και λίγες καλές είναι καλύτερες από πολλές που είναι πιο αδύναμες - αυξάνουν σημαντικά την ικανοποίηση από τη ζωή για τους περισσότερους ανθρώπους.

Σε ανθρώπους με υψηλή ευφυΐα, ωστόσο, το εύρημα αντιστρέφεται: οι έξυπνοι άνθρωποι νιώθουν πιο ευτυχισμένοι μόνοι από ό,τι όταν υπάρχουν άλλοι, ακόμα και καλοί φίλοι. Μια «υγιής» κοινωνική ζωή αφήνει στην πραγματικότητα τους εξαιρετικά έξυπνους ανθρώπους με λιγότερη ικανοποίηση από τη ζωή. Μήπως επειδή οι επιθυμίες τους είναι πιο προσανατολισμένες στο στόχο απ'ό,τι στην κοινωνικοποίηση και βλέπουν τους ανθρώπους περισσότερο ως απόσπαση προσοχής; 

Μις Υφήλιος 2024: Ποιά είναι η ομορφότερη γυναίκα στον κόσμο.

 

Η μεγάλη νικήτρια του φετινού διαγωνισμού «Μις Υφήλιος» είναι η Δανή, Victoria Kjær Theilvig, η οποία παρέλαβε την τιάρα, από την περσινή νικήτρια Sheynnis Palacios, από τη Νικαράγουα.

Η 21χρονη είναι η πρώτη Δανή, που κερδίζει στον διαγωνισμό ομορφιάς.

Είναι χορεύτρια, επιχειρηματίας και επίδοξη δικηγόρος.

Η Victoria Kjær Theilvig, κατάφερε να ξεχωρίσει ανάμεσα στις 12 διαγωνιζόμενες που έφτασαν στον μεγάλο τελικό, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στην πόλη του Μεξικού.

Αν και οι διαγωνιζόμενες που έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό ήταν 120, μόνο οι 30, κατάφεραν να φτάσουν στο επόμενο στάδιο.

Οι φιναλίστ εμφανίστηκαν στη συνέχεια με μαγιό, ενώ μόλις 12 προχώρησαν στον τελικό.

Η βραδιά περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, μια ζωντανή εμφάνιση του τραγουδιστή Robin Thicke, ενώ την παρουσίαση ανέλαβαν ο Mario Lopez και η Olivia Culpo.

Οι πέντε γυναίκες που συνέχισαν μέχρι το τέλος του διαγωνισμού, κλήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις για θέματα όπως η ηγεσία και η ανθεκτικότητα.

Όταν η νικήτρια ρωτήθηκε πώς θα ζούσε αν κανείς δεν την έκρινε, απάντησε πως δεν θα άλλαζε τίποτα. «Ζω κάθε μέρα», είπε, ενώ παράλληλα, έστειλε ένα μήνυμα στους θεατές: «Να συνεχίσετε να αγωνίζεστε... από όπου κι αν προέρχεστε».

Στον διαγωνισμό, δεύτερη αναδείχθηκε η Chidimma Adetshina από τη Νιγηρία και τρίτη η Maria Fernanda Beltran από το Μεξικό.

Στην πεντάδα ξεχώρισαν επίσης η Suchata Chuangsri από την Ταϊλάνδη και η Ileana Marquez Pedroza από τη Βενεζουέλα.

Η φετινή διοργάνωση αποτέλεσε ορόσημο, καθώς για πρώτη φορά στην 72χρονη ιστορία της επιτράπηκε η συμμετοχή σε γυναίκες άνω των 28 ετών.

Η Pedroza, μια 28χρονη μητέρα, κατάφερε να μπει στην πεντάδα.

Η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε από τη Χριστιάννα Κατσιέρη, η οποία δεν κατάφερε να φτάσει στις 30 καλύτερες.

Η Κατσιέρη, γεννημένη και μεγαλωμένη στον Πειραιά, έχει σπουδάσει αισθητική και δερματολογία στην Κύπρο.

Το 2022 κατέκτησε τον τίτλο MISS GS Hellas και συμμετείχε στο MISS Earth, ενώ πέρυσι βρισκόταν στο ριάλιτι My Style Rocks.

ΠΗΓΗ: protothema.gr

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ : ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ!!!!!!!!

 

Ο έκτος αιώνας π.Χ που διακρίθηκε σε τόσους τομείς, αποκορύφωσε τα κατορθώματα του θέτοντας τα θεμέλια του δράματος.

Ήταν μία από τις δημιουργικότερες στιγμές της Ιστορίας.

Ουδέποτε προηγουμένως από όσο γνωρίζουμε, οι άνθρωποι περάσανε από την παντομίμα ή την τελετουργία στο λαλούμενο λαϊκό θεατρικό έργο.

Η κωμωδία λέει ο Αριστοτέλης αναπτύχθηκε <<από εκείνους που ηγούντο της φαλλικής πομπής>>

Ομάδα ανθρώπων που έφεραν φαλλούς και τραγουδώντας διθυράμβους προς τον θεό Διόνυσο ή ύμνους προς κάποιον άλλο θεό της βλάστησης αποτελούσαν, κατά την Ελληνική ορολογία, κώμο (πομπή).

Ο σεξουαλισμός ήταν ουσιώδης, γιατί το αποκορύφωμα της τελετής ήταν ένας συμβολικός γάμος που απέβλεπε στη μαγική γονιμοποίηση του εδάφους.

Έτσι στην αρχαιότερη Ελληνική κωμωδία, όπως και στις περισσότερες σύγχρονες κωμωδίες και τα μυθιστορήματα, ο γάμος και η υποτιθεμένη αναπαραγωγή αποτελούν το σύνηθες τέλος της ιστορίας.

Το κωμικό δράμα της Ελλάδας παρέμεινε άσεμνο μέχρι την εποχή του Μενάνδρου, γιατί η καταγωγή του ήταν σαφώς φαλλική.

Στην αρχή ήταν ένας χαρμόσυνος πανηγυρισμός των αναπαραγωγικών δυνάμεων και οι σεξουαλικοί περιορισμοί είχαν μερικώς αρθεί.

Ήταν μια ημέρα ηθικού δικαιοστασίου.

Η ελευθερία του λόγου (παρρησία) έφτανε στα άκρα.

Μάλιστα πολλοί από τους παρελαύνοντες, ενδεδυμένοι κατά το Διονυσιακό πρότυπο του σάτυρου, έφεραν ουρά τράγου και μέγα τεχνητό φαλλό από κόκκινο δέρμα σαν μέρος της αμφιέσεως τους.

Αυτή η περιβολή έγινε πατροπαράδοτη στην κωμική σκηνή.

Ήταν ένα είδος ιερής ενδυμασίας, την οποία τηρούσε με θρησκευτική ευλάβεια ο Αριστοφάνης.

Πράγματι, ο φαλλός εξακολουθούσε να είναι το αχώριστο έμβλημα του γελωτοποιού μέχρι το 5ον αιώνα μ.Χ στη Δύση και μέχρι το τελευταίο αιώνα του Βυζαντίου στην Ανατολή.

Μαζί με τον φαλλό, στη Παλαιά κωμωδία υπάρχει και ο άσεμνος χορός κόρδαξ (πρόδρομος χορός του τσιφτετελιού στις ημέρες μας).

Το περίεργο είναι, ότι ο πραγματικός εορτασμός της βλάστησης μετατράπηκε για πρώτη φορά σε κωμικό δράμα στην Σικελία.

Περί το 560 π.Χ κάποιος Σουσαρίων από τα Μέγαρα στην Ύβλα κοντά στις Συρακούσες, μετέτρεπε την εύθυμο παρέλαση σε σύντομα έργα ωμής σάτιρας και κωμωδίας.

Από την Σικελία, η νέα τέχνη πέρασε στην Πελοπόννησο και κατόπιν στην Αττική.

Οι κωμωδίες παιζόντουσαν στα χωριά από περιοδεύοντες ηθοποιούς ή ντόπιους ερασιτέχνες.

Πέρασε ένας αιώνας προτού οι αρχές, όπως λέει ο Αριστοτέλης, αποδώσουν αρκετή σοβαρότητα στο κωμικό δράμα, ώστε να επιτρέψουν (465 π.Χ) την εμφάνιση του σε επίσημη εορτή.

Η τραγωδία προήλθε κατά τον ίδιο τρόπο από τις μιμικές παραστάσεις χορού και άσματος Διονυσιακών οργιαστών με αμφίεση τράγου.

Αυτά τα σατιρικά έργα παρέμειναν ουσιαστικό μέρος του Διονυσιακού δράματος μέχρι την εποχή του Ευριπίδη.

Κάθε συνθέτης τραγικής τριλογίας έπρεπε να κάνει μια παραχώρηση στη παλαιά παράδοση προσφέροντας, ως τέταρτο μέρος της παραστάσεως του, ένα σατιρικό έργο προς τιμή του θεού Διονύσου.

<<Επειδή ήτο εξέλιξις του σατιρικού έργου, λέει ο Αριστοτέλης, επέρασε πολύς καιρός προτού η τραγωδία εξυψωθή από την βραχείαν πλοκήν και την κωμικήν άρθρωσιν εις την πλήρην της αξιοπρέπειαν>>.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ωρίμασαν και άλλοι σπόροι για την γέννηση της τραγωδίας.

Ίσως να δανείστηκε κάτι από την τελετουργική λατρεία της εξιλεώσεως των νεκρών.

Αλλά ουσιαστικά οι πηγές της ήταν οι μιμητικές θρησκευτικές τελετές, όπως η αναπαράσταση της γέννησης του Διός στην Κρήτη ή ο συμβολικός του γάμος με την Ήρα στο Άργος και την Σάμο, ή τα ιερά μυστήρια της Δήμητρας και της Περσεφόνης στην Ελευσίνα και αλλού και προπαντός το πένθος και η χαρά για τον θάνατο και την ανάσταση του θεού Διονύσου στην Αττική και την Πελοπόννησο.

Αυτές οι παραστάσεις καλούνταν ‘’δ ρ ώ μ ε ν α – τ ε λ ο ύ μ ε ν α’’ πράγματα.

Το δράμα είναι συγγενική λέξη και σημαίνει, <<ως ώφειλε, δράσιν>>.

Στην Σικυώνα μέχρι των ημερών του τύραννου Κλεισθένη, οι τραγικοί χοροί λέγεται ότι αναφέρονταν <<εις τα πάθη του Αδράστου>> του αρχαίου βασιλιά.

Στην Ικαρία (της Αττικής), όπου μεγάλωσε ο Θέσπις, θυσίαζαν τράγο στο θεό Διόνυσο.

Ίσως το <<άσμα του τράγου>> από τον οποίο έλαβε το όνομα της η τραγωδία, να ήταν ψαλμός του διαμελισμένου συμβόλου ή ενσάρκωση του μεθυσμένου θεού.

Το Ελληνικό δράμα, όπως και το σύγχρονο των ημερών μας, προήλθε από την θρησκευτική τελετουργία.

Έτσι το Αθηναϊκό δράμα, τραγικό και κωμικό, παίζονταν σαν μέρος της εορτής του Διονύσου, υπό την εποπτεία των ιερέων του, σε θέατρο που έφερε το όνομα του και από ηθοποιούς που καλούνταν <<Διονυσιακοί καλλιτέχνες>>.

Το άγαλμα του θεού Διονύσου μεταφέρονταν στο θέατρο προ της σκηνής για να απολαμβάνει το θέαμα.

Μάλιστα πριν την παράσταση θυσιάζονταν ζώο για να τιμήσουν τον θεό.

Το θέατρο είχε την ιερότητα ναού και όποιες παραβάσεις γίνονταν εκεί τιμωρούνταν αυστηρά σαν ιεροσυλία μάλλον παρά σαν απλά εγκλήματα.

Ακριβώς όπως η τραγωδία κατείχε τιμητική θέση επί της σκηνής κατά τα Διονύσια, έτσι και η κωμωδία κατείχε τα σκήπτρα κατά την εορτή των Ληναίων.

Αλλά και αυτή η εορτή ήταν επίσης Διονυσιακή.

Ίσως αρχικά το θέμα, όπως στο δράμα της χριστιανικής λειτουργίας, να ήταν τα πάθη και ο θάνατος του θεού.

Βαθμηδόν επιτράπηκε στους ποιητές να τα αντικαταστήσουν με τα πάθη και τον θάνατον ενός ήρωα της Ελληνικής μυθολογίας.

Ίσως μάλιστα στις πρώτες του μορφές το δράμα να ήταν μαγική τελετουργία που σκοπό είχε να αποτρέψει τις τραγωδίες που παρίστανε και να εξαγνίσει το ακροατήριο.

Μερικώς αυτή η θρησκευτική βάση κράτησε την Ελληνική τραγωδία σε υψηλότερο επίπεδο από το επίπεδο της Ελισαβετιανής σκηνής.

Ο χορός, όπως τον διαμόρφωσαν για μιμητική δράση ο Αρίων και οι άλλοι, έγινε το θεμέλιο της δραματικής συγκρότησης και παρέμεινε ουσιαστικό μέρος της Ελληνικής τραγωδίας μέχρι των τελευταίων έργων του Ευριπίδη.

Οι αρχαιότεροι δραματουργοί καλούνταν Χ Ο Ρ Ε Υ Τ Ε Σ, γιατί τα έργα τους ήταν κυρίως χορική ποίηση – και πράγματι οι ίδιοι ήταν δάσκαλοι του χορού.

Μόνο ένα πράγμα χρειάζονταν, για να μετατραπούν αυτές οι χορικές παραστάσεις σε δράματα, και αυτό ήταν η αντιπαράθεση ενός ηθοποιού προς τον χορό με διάλογο και δράση!!!!!!

Αυτή η έμπνευση ήρθε σε έναν από τους χοροδιδασκάλους, τον Θέσπιν από την Ικαρία πόλη κοντά στα Μέγαρα, όπου η λατρεία του Διονύσου ήταν δημοφιλής, και όχι μακριά από την Ελευσίνα, όπου το τελετουργικό δράμα της Δήμητρας, της Περσεφόνης και του Διονύσου Ζαγρέως λάμβανε χώρα κάθε χρόνο.

Βοηθούμενος αναμφίβολα από τον εγωισμό που προωθεί τον κόσμο, ο Θέσπις διαχωρίστηκε από τον χορό, απάγγειλε ατομικούς στίχους, ανάπτυξε της έννοια της αντίθεσης και της σύγκρουσης και πρόσφερε το δράμα στην Ιστορία.

Έπαιζε διάφορους ρόλους με τέτοια αληθοφάνεια, ώστε όταν ο θίασος του έδωσε παραστάσεις στην Αθήνα, ο Σόλωνας το θεώρησε σαν δημόσια απάτη και κατάγγειλε την νέα τέχνη σαν ανήθικη – κατηγορία που επαναλαμβάνεται σε κάθε αιώνα.

Ο Πεισίστρατος πιο ευφάνταστος ενεθάρρυνε διαγωνισμούς δραματικών παραστάσεων κατά την εορτή των Διονυσίων.

Μάλιστα το 534 π.Χ νίκησε σε ένα τέτοιο διαγωνισμό.

Η νέα μορφή αναπτύχθηκε τόσο γρήγορα, ώστε ο Χοιρίλος ύστερα από μια μόνο γενεά δημιούργησε 160 έργα.

Όταν 50 χρόνια μετά τον Θέσπιν ο Αισχύλος και οι Αθηναίοι επέστρεψαν νικητές από την Ναυμαχία της Σαλαμίνας, η σκηνή ήταν έτοιμη για την μεγάλη περίοδο της ιστορίας του Ελληνικού δράματος.

Παρουσίαση/ιστορική ανάλυση : Γιώργος Χαβαλές

Προϊόντα Tupperware: Προσφορές Κατερίνα

 

 

Ομάδα Προσφορών στο Facebook

Πάτησε εδώ

 

 

Αυτή τη σετάρα, με κωδικό 627, δεν τη χάνουμε για κανένα λόγο

Δημήτρης Λιαντίνης - "Τα Ελληνικά"

«Ξέρεις

πόση απόσταση υπάρχει ανάμεσα σ’ εκείνον που τιμά τη φυσική γνώση πως

όταν πεθάνει θα χαθεί, όπως χάνεται το φύλλο του δέντρου*, που λέει ο

Όμηρος, και ανάμεσα σ’ εκείνον που τον έμαθαν να πιστεύει πως όταν

πεθάνει, θα μεταναστέψει σε κάποια υπερουράνια Αμερική;
Υπάρχει τόση

απόσταση, όση απόσταση υπάρχει ανάμεσα στο χαλίκι και στο διαμάντι των

Ρομανόφ. Υπάρχει τόση διαφορά ουσίας και ποιότητας, όση διαφορά υπάρχει

ανάμεσα σ ̓ έναν κανίβαλο μάγο της φυλής των Παπούας και στο Ντίρακ που

ανακάλυψε την αντιύλη.

Στο πρόβλημα του θανάτου, που για τον

άνθρωπο είναι το πρόβλημα των προβλημάτων, και για τη φιλοσοφία ο μόνος

δρόμος που οδηγεί στη γνήσια έρευνα και στην αληθινή γνώση για τη φύση

και τη μοίρα του ανθρώπου**, όπως ισχυρίζεται ο Πλάτων, οι Έλληνες δεν

καταδέχτηκαν να κοροϊδέψουν τον εαυτό τους. Αρνηθήκανε να

αυτοεξευτελιστούν.
Και αφού δεν τον κορόιδεψαν εδώ, στον κίνδυνο και

στον αγώνα τον έσχατο, είναι αυτονόητο πως δεν τον κορόιδευαν και σε

τίποτα άλλο. Κυνήγησαν τον πάνθηρα δηλαδή, και θα κιότευαν μπροστά στους

ψύλλους;»
Δημήτρης Λιαντίνης - "Τα Ελληνικά"

 

Η θρησκεία των Ορφικών

 

Η ορφική θρησκεία ήταν ένα ακόμη παρακλάδι στην αρχαία ελληνική θρησκευτική ζωή που εμφανίστηκε λίγο μετά ή παράλληλα με τη διονυσιακή λατρεία την οποία ανταγωνίστηκε. Ως θεμελιωτής της φέρεται ο Ορφέας ο οποίος ως πρώτη αρχή διακήρυξε την αποχή από αιματηρές θυσίες αλλά και την κρεατοφαγία. Δηλαδή εντελώς το αντίθετο από όσα πρέσβευε η διονυσιακή λατρεία. Η ωμοφαγία ειδικά ήταν αμάρτημα μεγάλο για τους ορφικούς.

Οι ορφικοί είχαν δικό τους βιβλίο με τον «ιερό λόγο» όπου περιγραφόταν ο θάνατος του Διονύσου-Ζαγρέα. Στο βιβλίο αυτό στηριζόταν οι τελετουργίες τους. Εκείνος που οργάνωσε τις τελετές φέρεται ως ο ίδιος ο Ορφέας και κατ΄άλλους ο Ονομάκριτος που ζούσε την εποχή των Πεισιστρατιδών στην Αθήνα. Το ιερό βιβλίο των ορφικών αναφερόταν στον Ζαγρέα, ως θεό του Κάτω Κόσμου, γιο του Δία και της Περσεφόνης, που γεννήθηκε στην Κρήτη και ανατράφηκε από τους Κουρήτες όπως ο Ζευς.

Οι Τιτάνες θέλησαν να σκοτώσουν το Ζαγρέα και κατάφεραν τελικά να τον κατασπαράξουν. Από το σώμα του η Αθηνά έσωσε μόνο την καρδιά. Ο Δίας τότε σκότωσε τους Τιτάνες. Οι ορφικοί πίστευαν πως από τις στάχτες των τιτάνων δημιουργήθηκαν οι πρώτοι άνθρωποι οι οποίοι έτσι κληρονόμησαν την κακή ή τιτανική φύση (το σώμα) και την αγαθή ή θεία (την ψυχή), γιατί οι τιτάνες είχαν φάει τον Διόνυσο-Ζαγρέα.

Κάπου εδώ διαφαίνεται η διαφορά με τους Βακχικούς. Οι οπαδοί των βακχικών οργίων πίστευαν πως με την ωμοφαγία γίνονταν «ένθεοι», αποκτουσαν δηλαδή τη μακαριότητα που χάριζε η παρουσία του θεού μέσα τους. Οι ορφικοί, αντίθετα, κατέταξαν το φόνο του θεού και το φάγωμά του από τους ανθρώπους στα μεγάλα αμαρτήματα. Έτσι άρχισε η αντιπαλότητα μεταξύ των δυο θρησκευτικών αυτών ομάδων που παρέμεινε μεγάλη ώς το τέλος της αρχαιότητας.

Ένας από τους μύθους για το θάνατο του Ορφέα αποδίδει το θάνατο σε εκδίκηση του Διόνυσου, ο οποίος έστειλε τις βάκχες και τον σκότωσαν, γιατί τιμούσε περισσότερο τον Απόλλωνα κι όχι το Διόνυσο, αν και δοξάστηκε από τις σχετικές με το Διόνυσο τελετές που ίδρυσε.

Η ορφική θρησκεία βρισκόταν εγγύτερα με τις δοξασίες και διδασκαλίες του δελφικού/απολλώνιου μαντείου/ιερατείου γιατί σε αντίθεση με τη διονυσιακή υπήρχε μεγάλη προσήλωση στους καθαρμούς, αλλά λόγω της στενής σχέση Απόλλωνα και Ορφέα με τη μουσική που εξευγενίζει τα ήθη, ακόμα και από την αγάπη και των δυο προς το μέτρο και τη σωφροσύνη που αντιμάχεται την ξέφρενη λατρεία των Βακχών.

Για τους ορφικούς η ψυχή ήταν κάτι θαυμαστό και υπερκόσμιο. Άξιζε πολύ περισσότερο από το σώμα και έπρεπε κάθε άνθρωπος να την ενισχύει δαμάζοντας την τιτανική του φύση (δηλαδή τις ορέξεις του σώματος). Κατά τη μυστική τους διδασκαλία η ψυχή βρίσκεται φυλακισμένη ή «ενταφιασμένη» στο σώμα. Η έκφραση «τὸ σῶμα σῆμά ἐστι τῆς ψυχῆς» αποδίδεται από τον ίδιο τον Πλάτωνα στους ορφικούς.

Αυτό οδηγεί στη σκέψη πως η ψυχή θα μπορούσε να ζήσει αληθινά μόνο μετά το θάνατο του σώματος. Για πρώτη φορά γίνεται τόσο σαφής έξαρση του πνευματικού στοιχείου εις βάρος του υλικού και πρώτη φορά αντικρίζεται με νέα διάθεση η τύχη του ανθρώπου μετά το θάνατο. Μέχρι τότε, η επίσημη ολυμπιακή θρησκεία είχε την ψυχή ως μια σκιά που κατέβαινε στον Άδη, χωρίς προοπτική για κάτι ιδιαίτερο μετά το θάνατο. Στην επίσημη θρησκεία των Ολύμπιων η ψυχή του πεθαμένου βρίσκεται αιώνια σ᾿ έναν «ἀτερπῆ» χώρο (Οδύσσ. λ 94). Γι’αυτό ο Αχιλλέας φέρεται να προτιμάει να ζει πάνω στη γη σαν εργάτης στο χωράφι ενός φτωχού αγρότη παρά να βρίσκεται νεκρός ακόμη και σαν βασιλιάς μεταξύ νεκρών (Οδύσσεια, λ 489 – 491).

Η ζωή σε αυτόν τον κόσμο ήταν για τους ορφικούς και είδος δοκιμασίας για την εξασφάλιση της καλύτερης αιώνιας μοίρας μετά το θάνατο. Ο κάθε άνθρωπος έπρεπε να υποβάλλεται σε μια «άσκηση», η οποία περιόριζε τις επιθυμίες του σώματος. Έπρεπε να απέχει από κρέατα και από ορισμένα άλλα τρόφιμα που ορίζονταν στα ιερά βιβλία της ορφικής θρησκείας.

Οι ορφικοί απέφευγαν επίσης τις αιματηρές θυσίες προς τους θεούς. Για να είναι κάθε στιγμή άμεμπτοι, υποβάλλονταν σε πλήθος θρησκευτικών καθαρμών που εκτελούσαν οι Ορφεοτελεστές.

Οι ορφεοτελεστές όμως ήδη από τον 5ον αιώνα πΚΕ είχαν αρχίσει να διασύρουν την ορφική θρησκεία, γιατί οι περισσότεροι ήταν φτωχοί αγύρτες που αναζητούσαν σπίτια πλουσίων θρησκολήπτων για να υποβάλουν τα μέλη τους σε καθαρμούς. Ισχυρίζονταν πως μπορούσαν έναντι αμοιβής να απαλλάξουν από καταδέσμους (μάγια) και τα πεθαμένα μέλη των οικογενειών, ώστε η ψυχή τους να μην υποφέρει στον Άδη, και ότι μπορούσαν δήθεν και να βλάψουν με δικούς τους μαγικούς καταδέσμους τους ζωντανούς εχθρούς του οικοδεσπότη τους. Στα ύστερα χρόνια της αρχαιότητας η δεισιδαιμονία τροφοδοτούσε τους εξαχρειωμένους αυτούς «ιερουργούς» της ορφικής θρησκείας. Στα χωριά, αλλά και στις πόλεις υπήρχαν τότε πολλοί που ένιωθαν την ανάγκη να καταφεύγουν συχνά στους ορφεοτελεστές για να απαλλάσσονται από τις εκάστοτε καινούργιες αμαρτίες τους. Κάποια από αυτά αναφέρονται από το Δημοσθένη (Περί του στεφάνου 259).

Τα ιερά βιβλία των ορφικών προέβλεπαν και τιμωρίες των αμύητων και αμοιβές των μυημένων στον Άδη. Ο Πλάτων τα αναφέρει στην Πολιτεία (363 – 364). Εκεί επιφυλάσσονται τιμωρίες για «αδίκους» και «ανοσίους» και αμοιβές για «δικαίους και οσίους».
Στα αρχαϊκά χρόνια πολλοί διάβαζαν τις λεγόμενες «Εις ΄Αδου καταβάσεις», από τις οποίες μια τουλάχιστον αποδιδόταν στον Ορφέα. Μνημόνευε ευσεβείς μέσα σε λειμώνες (Διόδ. 1, 96, 5) και τιμωρίες ασεβών. Πολλοί γοητεύονταν από αναγνώσματα του είδους αυτού: από τη Νέκυια της Οδύσσειας είναι γνωστή η συγκίνηση του Οδυσσέα, όταν αυτός συνάντησε και μίλησε με τη μητέρα του που είχε πεθάνει κατά την απουσία του, καθώς και η συγκίνησή του όταν συνάντησε ήρωες και συμπολεμιστές του που επίσης ήταν πεθαμένοι (ιδίως τον Αγαμέμνονα και τον Αχιλλέα). Ιδιαίτερα συναρπαστικοί ήταν οι κίνδυνοι που αντιμετώπιζαν οι ήρωες της «Καταβάσεως», καθώς διέσχιζαν τα θλιβερά μονοπάτια του Άδη και συναντούσαν κακόβουλους δαίμονες του σκότους σαν τον Ευρύνομο που είχε παραστήσει στη Νέκυιά του ο Πολύγνωτος να τρίζει τα δόντια του και να τρώει τις σάρκες των νεκρών (Παυσ. 10, 28, 7). Η σύνθεση αυτή του Πολύγνωτου που στόλιζε την εσωτερική όψη των τοίχων της δελφικής λέσχης των Κνιδίων είναι μια από τις μνημειακές απεικονίσεις του κάτω κόσμου βασισμένη στην περιγραφή του Παυσανία (10, 28, 1 – 33, 12). Οι αγγειογράφοι προτιμούσαν στη μέση της σύνθεσής τους να παριστάνουν το παλάτι του υποχθόνιου βασιλείου και το βασιλικό ζεύγος μέσα σ' αυτό• πολύ κοντά απεικόνιζαν τον Ορφέα να παίζει τη λύρα και ταυτόχρονα να τραγουδά, ενώ απέναντι φαινόταν ένας από τους δικαστές του Άδη (ο Αιακός) και μπροστά ο τρικέφαλος Κέρβερος απαγόμενος από τον Ηρακλή, τον οποίο οδηγούσε ο Ερμής. Παρίσταναν και μερικούς ήρωες και ηρωίδες, καθώς και μεγάλους αμαρτωλούς, ιδίως το Σίσυφο.

Στην κάτω Ιταλία και στη Σικελία αλλά και σε πολλά μέρη της Ελλάδας, όπου υπήρχαν ορφικοί ή οπαδοί συγγενικών με αυτούς μυστικών αιρέσεων, οι νεκροί εφοδιάζονταν με ενεπίγραφα χρυσά ελάσματα, όπου παρέχονταν οδηγίες για την πορεία τους προς τον Άδη, ιδίως προς τους «λειμῶνας τῶν εὐσεβῶν». Τα χρυσά αυτά ελάσματα, καθώς και οι «Εις ΄Αδου καταβάσεις» και ο ακούραστος πόλεμος κατά των ορέξεων του σώματος και η «άσκηση» και οι καθαρμοί, δεν αφήνουν αμφιβολία πως οι ορφικοί, περισσότερο από καθετί άλλο, ανησυχούσαν για το υπερπέραν και για την εκεί τύχη τους.
-------------
Εικόνα: Η απεικόνιση του κάτω κόσμου από τον Πολύγνωτο στη δελφική λέσχη των Κνιδίων, λίγο πριν το 450 π.Κ.Ε (η λέσχη είχε χτιστεί μετά τους περσικούς πολέμους).
Αντίθετα με την επικρατέστερη στα μεταχριστιανικά χρόνια γνώμη περί του «΄Αδη» ως τόπου κολασμού των άδικων ανθρώπων, η αρχαία αντίληψη για τον κάτω κόσμο δεν ξεχωρίζει τους δίκαιους από τους άδικους. Στον κοινόν όμως αυτόν τόπο δεν παρέλειπε να αποδίδει σε καθέναν από τους άδικους ή ασεβείς την τιμωρία του. Ανάμεσα στους τιμωρημένους ήταν οι περιφρονητές των μυστηρίων και οι γνωστοί από τους μύθους μεγάλοι αμαρτωλοί του παρελθόντος.
Αναπαράσταση του C. Robert βασισμένη στην περιγραφή
του πίνακα από τον Παυσανία. Σχέδιο του H. Schenck, 1892.

ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ - Αφροδίτης Λατινοπούλου: Δήλωση της για τη φοιτήτρια σύμβολο κατά της καταπίεσης στο Ιράν

 

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε προ ολίγου το πολιτικό κόμμα «Φωνή Λογικής» της ευρωβουλευτού Αφροδίτης Λατινοπούλου αναφέρεται:

Άλλη μια νεαρή γυναίκα γίνεται σύμβολο θάρρους, αντίστασης και οργής στην καταπίεση του ιρανικού καθεστώτος.

Πρόκειται για την 20χρονη φοιτήτρια στην Τεχεράνη που κυκλοφόρησε μόνο με τα εσώρουχα της, ως μία μνημειώδη πράξη αντίστασης απέναντι στο σκληρό θεοκρατικό καθεστώς.

Δεν ήταν όμως μία πράξη συνειδητής αντίστασης. Ήταν μία πράξη απόγνωσης.

Η κοπέλα έσπασε, δεν άντεξε άλλο τη βία, την επιβολή, την παράνοια και από χτες δυστυχώς αγνοείται, με μαύρο και άγνωστο το μέλλον της.

Θα πρέπει όλοι μαζί, ενωμένοι, να στείλουμε ένα μήνυμα συμπαράστασης όχι μόνο για την εν λόγω φοιτήτρια αλλά για όλες τις καταπιεσμένες γυναίκες που είναι θύματα των ισλαμικών παραδόσεων.

Ως ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ, ζητάμε να απαγορευτεί με νόμο κάθε σύμβολο καταπίεσης όπως είναι το νικάμπ, το χιτζάμπ ή οποιοδήποτε άλλο σύμβολο περιορισμού και ελευθερίας, ώστε καμία γυναίκα να μην επιτρέπεται να φοράει αυτές τις ενδυμασίες στη χώρα μας.

Μόνο έτσι θα στείλουμε ένα αληθινό μήνυμα υποστήριξης σε αυτές τις δύσμοιρες γυναίκες και φυσικά θα αποτρέψουμε την πιθανότητα να ζήσουμε και εμείς τέτοιες στιγμές στο μέλλον.

 Πηγή

Η.Π.Α - ΕΚΛΟΓΕΣ: Αυτές είναι οι πολιτείες που θα κρίνουν τη μάχη μεταξύ Κάμαλα Χάρις και Ντόναλντ Τραμπ

 

Οι «Swing States» προσφέρουν μια αβέβαιη δυναμική, και έτσι κάθε υποψήφιος αναζητά τρόπους να επηρεάσει τους ψηφοφόρους τους

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Δημοσίευση 4/11/2024 | 00:51

 

Φωτογραφία από Rosemary Ketchum

Με τη συμμετοχή και την εμπλοκή των ψηφοφόρων να αναμένεται υψηλή, οι «Swing States» θα διαμορφώσουν το πολιτικό τοπίο των ΗΠΑ για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Advertisement

Closes in 1 s

Οι «Swing States» αναδεικνύονται ως οι πιο κρίσιμες πολιτείες στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2024, όπου αναμένεται σκληρή μάχη μεταξύ της Δημοκρατικής υποψηφίου Κάμαλα Χάρις και του Ρεπουμπλικάνου Ντόναλντ Τραμπ. Αλλά τι ακριβώς είναι οι «Swing States» και γιατί διαδραματίζουν τόσο σημαντικό ρόλο;

Οι «Swing States» είναι οι αμφίρροπες πολιτείες, δηλαδή αυτές που δεν παρουσιάζουν σταθερή πολιτική προτίμηση και ενδέχεται να κλίνουν είτε προς τους Δημοκρατικούς είτε προς τους Ρεπουμπλικάνους.

Σε αντίθεση με τις πολιτείες που ψηφίζουν παραδοσιακά κάποιο συγκεκριμένο κόμμα, οι «Swing States» προσφέρουν μια αβέβαιη δυναμική, και έτσι κάθε υποψήφιος αναζητά τρόπους να επηρεάσει τους ψηφοφόρους τους. Επειδή η εκλογική αναμέτρηση εξαρτάται από το ποιος θα καταφέρει να συγκεντρώσει 270 εκλέκτορες, οι πολιτείες αυτές είναι κρίσιμες και συχνά καθορίζουν το αποτέλεσμα των εκλογών.

Το 2024, επτά πολιτείες αναμένεται να παίξουν καθοριστικό ρόλο, όπως και το 2020. Από αυτές, ο σημερινός Πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, είχε καταφέρει να κερδίσει τις έξι, ανατρέποντας σημαντικές νίκες του Τραμπ το 2016. Ωστόσο, οι συνθήκες έχουν αλλάξει και κάθε μία από τις πολιτείες αυτές κρύβει τα δικά της διλήμματα και προκλήσεις. Ας εξετάσουμε αναλυτικά τις πολιτείες αυτές και τη δυναμική τους.

Η Πενσιλβάνια, παραδοσιακά Δημοκρατική, έκπληξε το 2016 με τη νίκη του Τραμπ, που έδειξε ότι ακόμη και το προπύργιο των Δημοκρατικών μπορεί να αλλάξει. Το 2020, ο Μπάιντεν την ανακατέκτησε, αλλά με μικρή διαφορά. Με τους 19 εκλέκτορες της, η Πενσιλβάνια είναι ένα πραγματικό «μήλον της έριδος» για τους υποψηφίους. Ωστόσο, οι προκλήσεις στη συγκεκριμένη πολιτεία είναι μεγάλες λόγω του όγκου της επιστολικής ψήφου. Το 2020, χρειάστηκαν τέσσερις ημέρες μετά τις εκλογές για να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα της Πενσιλβάνια, και το 2024 φαίνεται ότι η κατάσταση μπορεί να είναι παρόμοια, καθώς ο όγκος της πρόωρης ψήφου αναμένεται να είναι εξίσου μεγάλος.

Το Μίσιγκαν είναι μια από τις βασικές πολιτείες του «Μπλε Τείχους», που ψήφιζαν συνεχώς Δημοκρατικούς από το 1992 έως το 2012. Ο Τραμπ κατάφερε να την κερδίσει το 2016, απευθυνόμενος στους εργαζομένους που ένιωθαν ότι δεν εκπροσωπούνταν επαρκώς από την πολιτική ελίτ. Παρόλο που ο Μπάιντεν ανέκτησε την πολιτεία το 2020, οι δημοσκοπήσεις το 2024 δείχνουν μια μάχη στήθος με στήθος μεταξύ του Τραμπ και της Χάρις. Με τους 15 εκλέκτορες της, η πολιτεία είναι εκ νέου αμφίρροπη και αναδεικνύεται σε καίρια περιοχή για την εξέλιξη των εκλογών.

Όπως η Πενσιλβάνια και το Μίσιγκαν, το Ουισκόνσιν βρέθηκε στα χέρια των Ρεπουμπλικάνων το 2016, πριν επιστρέψει στους Δημοκρατικούς το 2020 με μικρή διαφορά. Ο αριθμός των 10 εκλεκτόρων της το καθιστά καίριας σημασίας, και το 2024 προβλέπεται να επαναληφθεί η μεγάλη προσέλευση πρόωρης και επιστολικής ψήφου, που ίσως καθυστερήσει τα αποτελέσματα και διατηρήσει την ένταση ψηλά μέχρι το τέλος.

Η Αριζόνα αποτελούσε παραδοσιακά «κόκκινη» πολιτεία, όμως το 2020 ο Μπάιντεν κέρδισε τους 11 εκλέκτορες της, με μια μικρή διαφορά που έκλεισε το χάσμα μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών για πρώτη φορά από το 1996. Παρά τις διαφορές, οι εκλογές του 2024 δείχνουν και πάλι ντέρμπι, και οι δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να προδικάσουν το αποτέλεσμα. Μεγάλη σημασία δίνεται στις νέες στρατηγικές των δύο κομμάτων για την προσέλκυση νέων ψηφοφόρων στην πολιτεία.

Η Νεβάδα υποστηρίζει τους Δημοκρατικούς σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από το 1992, όμως πάντα με πολύ μικρές διαφορές. Το 2020, ο Μπάιντεν την κέρδισε με 2 μονάδες, γεγονός που σηματοδοτεί ότι δεν υπάρχει καθαρό προβάδισμα για καμία πλευρά. Παρά τους μόλις 6 εκλέκτορές της, μια νίκη εκεί μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμη, καθώς το αποτέλεσμα αναμένεται να είναι ξανά οριακό.

Η Βόρεια Καρολίνα παραμένει μια από τις λίγες «αμφίρροπες» πολιτείες που κέρδισε ο Τραμπ το 2020, με οριακή διαφορά 1,3 μονάδων από τον Μπάιντεν. Οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν κυριαρχήσει στην πολιτεία από το 2008 και μετά, και η εκλογική ιστορία της δείχνει πως οι εκλογείς τείνουν προς αυτούς. Οι δημοσκοπήσεις όμως δείχνουν ότι η διαφορά μειώνεται, και τα 16 εκλέκτορες της ενδέχεται να παιχτούν στο νήμα.

Η Τζόρτζια έμεινε στα χέρια των Ρεπουμπλικάνων για περισσότερες από δύο δεκαετίες, μέχρι που ο Μπάιντεν την κέρδισε το 2020. Η νίκη του επιτεύχθηκε με μόλις 0,3 μονάδες, και το αποτέλεσμα χρειάστηκε επανακαταμέτρηση που οριστικοποιήθηκε δύο εβδομάδες αργότερα. Η Τζόρτζια αποδεικνύει τη σημασία της σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, καθώς οι 16 εκλέκτορες μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Οι προεκλογικές εκστρατείες επικεντρώνονται σε αυτές τις πολιτείες, με στόχο να επηρεάσουν το εκλογικό σώμα, να απευθυνθούν σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες και να χρησιμοποιήσουν στρατηγικές που θα αλλάξουν τις ισορροπίες υπέρ του ενός ή του άλλου υποψηφίου.

Ένωση Απανταχού Μανιατών «Η Μάνη» : Συναυλία για την Όλγα

Συναυλία για την Όλγα

Η Ένωση Απανταχού Μανιατών «Η Μάνη» στηρίζει την προσπάθεια που γίνεται για την Όλγα Μαυρίδου και σας προσκαλεί στην συναυλία που έχουν διοργανώσει για την στήριξη της.

Κοινοποίηση από τους διοργανωτές:
Αγαπημένοι φίλοι, φίλες χρειαζόμαστε όλη την αγάπη και την υποστήριξη σας στις 2 Νοεμβρίου. 

Η φίλη μας ΟΛΓΑ ΜΑΥΡΙΔΟΥ πρόσφατα διαγνώστηκε με πολύ σπάνια καλπάζουσα μορφή καρκίνου με μεταστάσεις σε ήπαρ, πνεύμονες και λεμφαδένες. Η Όλγα είναι μία μαμά 39 ετών από το Κερατσίνι. Η περίπτωση της μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί μόνο στις ΗΠΑ, όπου ήδη έχει μεταβεί, αλλά η θεραπεία της απαιτεί εξαψήφιο αριθμό χρημάτων, τα οποία προφανώς και δεν έχει. Την Όλγα την γνωρίζουμε και η υπόθεση της είναι διαπιστωμένη από τις υπηρεσίες του Δήμου Κερατσινίου – Δραπετσώνας.

Στις 2 Νοεμβρίου στον Πολυχώρο Λιπασμάτων στην κεντρική σκηνή (Σιλό) διοργανώνεται μία μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης για την Όλγα με τη συμμετοχή πολλών αγαπημένων μας καλλιτεχνών και είσοδο 10 ευρώ. Τα ονόματα των καλλιτεχνών θ’ ανακοινωθούν προσεχώς. Αυτό που έχει όμως σημασία είναι να είμαστε όλοι και όλες εμείς εκεί για την Όλγα μας. Γιατί η Όλγα θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε και οποιοσδήποτε από εμάς.

Γι’ αυτό σας ζητάμε την αγάπη σας και την αλληλεγγύη σας. Γιατί εμείς ξέρουμε τι σημαίνει να είσαι η Όλγα…

Για προπώληση εισιτηρίων καλείτε τις εκπροσώπους του Συλλόγου Γονέων του 1ου Δημοτικού Σχολείου Κερατσινίου (όπου είναι μαθητής ο γιος της Όλγας) :
6997055625 ( Ειρήνη )
6987787971  (Αντιγόνη )
6979921265  ( Ειρήνη )

Σας ευχαριστούμε και σας περιμένουμε!

 

ΘΑΝΑΤΟΣ: Ο αφιλοσόφητος άνθρωπος στην πραγματικότητα αγωνιά

 

ΤΑ «ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!!!!!!

Ο λεγόμενος «Μονοθεϊσμός» έχει επικρατήσει, εκεί που έχει επικρατήσει, με κύριο εργαλείο του την ομολογουμένως υπεραποδοτική διαχείριση του ανθρώπινου φόβου.

Εκείνο που κατεξοχήν φοβούνται οι αφιλοσόφητοι άνθρωποι είναι η «απώλεια», η «ανυπαρξία» και όλοι οι ανάλογοι όροι που ωστόσο σε συμπαντικό επίπεδο στερούνται νοήματος, αφού τίποτε μέσα στο Είναι δεν μπορεί να «απωλεσθεί».

Καμία απολύτως «απώλεια» δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα σε ένα δεδομένο και άφθαρτο σύνολο, το οποίο απλώς φιλοξενεί μέσα του μία ατελείωτη αλλαγή μορφών και καταστάσεων.

Ο αφιλοσόφητος άνθρωπος στην πραγματικότητα αγωνιά για το εάν ή όχι θα απωλέσει το πρόσκαιρο όσο και ασήμαντο «εγώ» του.

Ως συνέπεια αυτού, νοιώθει ανασφαλής και αναδιπλώνεται ακόμα περισσότερο προς την εξατομικευμένη προσωπικότητα, προσπαθώντας να «οχυρωθεί» πίσω από το αυθαίρετο σύμπλεγμα χαρακτηριστικών προσωπικότητας που εκλαμβάνει λανθασμένα ως εαυτό.

Ενισχυτικός σε αυτού του είδους τις «οχυρώσεις» είναι ο Χριστιανισμός, μία Θρησκεία που προσανατολίζει τον πιστό να «σώσει» αποκλειστικά την «δική του» ψυχή.

Όλη αυτή όμως η κολοσσιαία αγωνία για μια μεταθανάτια ζωή θα φάνταζε όχι μόνον παράλογη αλλά και αρρωστημένη στα μάτια ενός αρχαίου Έλληνα, όσο τουλάχιστον παράλογη αλλά και αρρωστημένη φαντάζει και στα μάτια ενός σύγχρονου εθνικού: το ερώτημα περί αθανασίας ή όχι της ψυχής, δηλαδή της αόρατης αρχικής αιτίας των βιοφυσιολογικών εκδηλώσεων, απαντάται δίχως δισταγμό καταφατικά, όπως ακριβώς απαντάται το ερώτημα περί αθανασίας κάθε υλικής υπόστασης (από το ρήμα «υφίστημι») ενός άναρχου και ατελεύτητου υλικού Όλου.

Η ψυχή είναι αθάνατη, αλλά και μη προσωπική και, κυρίως, δεν υπάρχει περί αυτής καμία απολύτως εκκρεμότητα για το εάν ή όχι θα... «σωθεί».

Σε όλες τις ελληνικές οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές, εκείνο που έχει γίνει εμφανές στο επίπεδο της γήινης ζωής, δίνοντας την ζωή και την κίνηση στις θνητές υπάρξεις, μετά τον βιολογικό θάνατό τους περνάει στην αφάνεια, όπως το έχει όμορφα διατυπώσει ο Παρμενίδης , επιστρέφοντας στα Αθάνατα.

Σε αυτό εξαντλεί το ενδιαφέρον της για τα «μετά θάνατον» πράγματα η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, η οποία, αντίθετα από τους διαχειριστές των φοβιών των ανθρώπων, ασχολείται πρωτίστως με, και φυσικά τιμά, την ζωή.

Η μη προσωπική ουσία του θνητού ανθρώπου, επιστρέφει μετά το βιολογικό τέλος του εκεί που ανήκει, δηλαδή στο Αιώνιο, το Τέλειο, το Μακάριο, το Φωτεινό.

Δίχως περιφράσεις, ο θείος Ηράκλειτος το έχει πει σε όλους όσους έχουν την δυνατότητα να κατανοούν έναν στοιχειωδώς πυκνό λόγο:

«ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΘΝΗΤΟΙ, ΘΝΗΤΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ, ΖΩΝΤΕΣ ΤΟΝ ΕΚΕΙΝΩΝ ΘΑΝΑΤΟΝ, ΤΟΝ ΔΕ ΕΚΕΙΝΩΝ ΒΙΟΝ ΤΕΘΕΝΩΤΕΣ».

Που πάει να πει ότι το Θείο περιοδικώς «ανασταίνεται» με τον θάνατο των θνητών όντων και «πεθαίνει» κάθε φορά που κατέρχεται σε αυτά για να εμψυχώσει την βιοφυσιολογική ύπαρξή τους!!!!!

Σε αρκετούς που δεν έχουν ασχοληθεί σε βάθος με την Ελληνική Κοσμοαντίληψη, υπάρχει η εσφαλμένη εντύπωση ότι οι διάφορες οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές των εθνικών Ελλήνων (λ.χ. η κυρίαρχη των Υλοζωϊστών και οι διαφοροποιημένες πυθαγοροπλατωνική και ατομική) είχαν αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις για την μετά τον βιολογικό θάνατο των θνητών πορεία της ψυχής.

Τουναντίον, καμία τους δεν υποβίβασε την ψυχή σε κεντρική φιγούρα μίας ηθικοθρησκευτικής εσχατολογίας και καμία τους δεν απαξίωσε την παρούσα, απτή και πραγματική ζωή των θνητών όντων προς χάριν ενός «μεταθανάτιου» ονειροπολήματος ή κανονικού εκφοβισμού!!!

Στους Έλληνες, όπως προείπαμε, η μη προσωπική ουσία του θνητού ανθρώπου, επιστρέφει μετά το βιολογικό τέλος του στους κόσμους των Θεών.

Σε αρκετά σημεία του υπέροχου εκείνου κειμένου του «Τα ες Εαυτόν», ο εστεμμένος φιλόσοφος Μάρκος Αυρήλιος τονίζει αυτή την στενότατη αλλά άγνωστη για τους αφιλοσόφητους συγγένεια:

«να έχεις ασφαλή τον εσωτερικό σου δαίμονα από προσβολή και βλάβη... o Θεός που είναι μέσα σου να κυβερνά αληθινόν άνδρα, ηλικιωμένο, με διάνοια πολίτου, άρχοντα που έχει τακτοποιημένα τα δικά του και θέση πολεμιστή, που περιμένει έτοιμος το σύνθημα της αποχωρήσεως και ούτε όρκους χρειάζεται ούτε μαρτυρίες άλλων.... αν εκτελείς εκείνα που απαιτεί η κάθε στιγμή, ακολουθώντας τον ορθό λόγο με επιμέλεια, με θάρρος και καλή θέληση και χωρίς πάρεργα, τότε κρατείς τον δαίμονα του εαυτού σου διαρκώς αγνό, ωσάν να επρόκειτο άμεσα να τον επιστρέψεις... την ύπαρξή σου έλαβες ως μέρος ενός συνόλου.

Θα εξαφανισθείς αργότερα μέσα σ’ εκείνο που σε γέννησε.

Ή μάλλον θα μεταβληθείς και θ’ αναληφθείς στον Λόγο που σε δημιούργησε...

Δεν είναι κακό ότι τα πράγματα μεταβάλλονται ούτε καλό ότι κάποια αποκτούν ύπαρξη από την μεταβολή...»

Πριν αναφερθούμε στην πλατωνική εικόνα για την αθανασία της ψυχής, θα ανοίξουμε εδώ μία σύντομη παρένθεση για ένα ακόμη λάθος που διαπράττουν όσοι δεν έχουν ασχοληθεί σε βάθος με την Ελληνική Κοσμοαντίληψη, και συγκεκριμένα για την αντίληψη της εικόνας του βασιλείου του Άδου όπως αυτό περιγράφεται στα ομηρικά έπη, αλλά και σε έργα της κλασικής εποχής, ως «παρόμοιου» με το ασαφές επέκεινα στο οποίο υποτίθεται, κατά τους χριστιανούς, ότι «ζουν» οι προσωπικές ψυχές των δικών τους νεκρών.

Η εικόνα όμως του βασιλείου του Άδου είναι χρονικά παράλληλη με τις οντολογικές – φιλοσοφικές αντιλήψεις που με σαφήνεια τηρούν απόσταση από την αυταπάτη περί προσωπικών ψυχών.

Αυτό που ζει στον Άδη δεν είναι η πραγματική ψυχή των τεθνεώτων, αλλά η «σκιά» της βιογραφίας τους, μία αποθήκευση τον «σκληρό δίσκο» του αιώνιου Όντως Όντος, που υπάρχει μόνον στο μέτρο που κάποιος θα έλθει να κάνει ένα «διπλό κλικ» επάνω της.

Με μνημόνευση, με απόδοση τιμών, με τελετή...

Όπως έχει επισημάνει ο Ζαν Πιέρ Βερνάν, η αθανασία της ψυχής που απασχολεί τον Πλάτωνα, και εν γένει την πυθαγοροπλατωνική γραμμή θα συμπληρώναμε εμείς, δεν είναι παρά η αθανασία του ανώτερου τόπου της ψυχής, ως ενός αποσπάσματος της θεότητας, απαράλλακτα, έστω κι αν ο ανυποψίαστος αναγνώστης εκπλήσσεται, με τον «δαίμονα εαυτού» των, υλοζωϊστών στην βάση τους, Στωϊκών.

Δεν πρόκειται για εξατομικευμένη αθανασία, για την αθανασία κάποιου περαστικού «εγώ», αλλά για την αθανασία του πραγματικού εαυτού ως αποσπάσματος της θεότητας.

Ο ίδιος ο Πλάτων δηλώνει ότι οι ψυχές που διατηρούν δεσμούς με το σωματικό «εγώ» καταντούν φαντάσματα, και ο Βερνάν το επεξηγεί αρκετά γλαφυρά με τα ακόλουθα λόγια:

«αυτές οι ψυχές... έμειναν υπερβολικά προσωπικές, υπερβολικά εξατομικευμένες και παράλληλα σωματοποιημένες.

Συνεπώς, δεν μπορούν να σμίξουν με τα άστρα με τα οποία συγγενεύουν.

Με άλλα λόγια, έργο της ψυχής δεν είναι να εκφράζει την ιδιαιτερότητα του καθενός από εμάς, αλλ’ αντίθετα να φροντίζει ώστε η ιδιαιτερότητα αυτή κάποια στιγμή να ξεπερνιέται, ώστε ο καθένας μας, στο τέρμα μιας καθαρής ζωής, να παραδίνεται σε ολόκληρο τον κόσμο και στο Θείον»!!!!

Οι διάφορες οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές μας λοιπόν συγκλίνουν στο ότι αυτό που ακολουθεί τον βιολογικό θάνατο είναι η ένωση του προσκαιροποιημένου αιώνιου με την πηγή του, όπως και τα σωματικά συστατικά κάνουν την δική τους επιστροφή στην κοινή ουσία που τροφοδοτεί τις επόμενες σωματικές πυκνώσεις που θα αναδείξουν νέα θνητά όντα.

Καθίσταται σαφές λοιπόν ότι στην Ελληνική Εθνική Θρησκεία δεν υπάρχει χώρος για διαχειριστές του φόβου, αφού στο σχήμα που αυτή πρεσβεύει για τον κύκλο ζωή – θάνατος – ζωή δεν υπάρχει τίποτε απολύτως για να φοβηθεί κανείς.

Εκτός αν κάποιοι έχουν φθάσει σε τέτοιο βαθμό πνευματικής διάλυσης που να κυριεύονται από φόβο στην ιδέα ενός ανθρώπου που είναι συγγενής των Θεών και ενός Όλου που δεν χωράει κανέναν υπερκείμενο δικτάτορα, λογιστή ή δεσμοφύλακα!!!!!

Επιμέλεια παρουσίασης : Γιώργος Χαβαλές από παλαιότερη παρέμβαση (2011) του Β Ρασσιά

ΠΗΓΕΣ

(1) Αναλυτικά αυτή η διαδικασία περιγράφεται στο «Σημειώσεις επάνω στον Φόβο και την Αφοβία / Notizen über die Angst und die Angstlosigkeit» του γράφοντος, εκδόσεις «Ανοιχτή Πόλη», Αθήνα, 2006

(2) «ΚΑΙ ΤΑ ΨΥΧΑΣ ΠΕΜΠΕΙΝ (Η ΔΑΙΜΩΝ Η ΠΑΝΤΑ ΚΥΒΕΡΝΑ) ΠΟΤΕ ΜΕΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΜΦΑΝΟΥΣ ΕΙΣ ΤΟ ΑΕΙΔΕΣ, ΠΟΤΕ ΔΕ ΑΝΑΠΑΛΙΝ».

(3) Στο «Οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι και εμείς. Η επικαιρότητα του Αρχαίου Κόσμου», εκδόσεις «Αλεξάνδρεια», Αθήνα, 1992, σελ. 133

ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Φίλων ο Αλεξανδρεύς θεωρείται ως ο ιδρυτής της θρησκευτικής φιλοσοφίας στον Ιουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ.

Ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς ή Φίλων (ο) Ιουδαίος (λατ. Philo Judaeus) (20 π.Χ. - 50 μ.Χ.) ήταν ελληνιστής Ιουδαίος φιλόσοφος ο οποίος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, η οποία αποτελούσε εκείνη την εποχή κέντρο της εβραϊκής διασποράς.

Οι ελάχιστες βιογραφικές πληροφορίες για τον Φίλωνα προέρχονται από τα δικά του έργα, συγκεκριμένα στο έργο του Πρεσβεία προς Γάιον, και από τον Ιώσηπο στο έργο του Ιουδαϊκή Αρχαιολογία.

Το έργο του

Ο Φίλων χρησιμοποίησε την αλληγορία για να αναμείξει και να εναρμονίσει την ελληνική φιλοσοφία και τον Ιουδαϊσμό—αν και δεν θεωρείται ότι αυτή η προσέγγιση ήταν αντιπροσωπευτική των Ιουδαίων της διασποράς[1]. Η μεθοδολογία του περιλάμβανε πρακτικές τόσο της ιουδαϊκής ερμηνευτικής όσο και της στωικής φιλοσοφίας. Ορατές είναι επίσης οι πυθαγοριστικές επιρροές, όπως η κρυπτοσυμβολιστική και η προσκόλληση στην αυτοπειθαρχία ως προετοιμασία για την αθανασία. Αν και τα έργα του δεν έγιναν ευρέως αποδεκτά από τους συγχρόνους του, οι χριστιανοί εκκλησιαστικοί πατέρες, από το 150 μ.Χ. και μετά, έκαναν δεκτό το έργο του με ενθουσιασμό εντοπίζοντας σε αυτό μια μορφή κρυμμένου Χριστιανισμού. Οι φιλελεύθεροι, εκκοσμικευμένοι Ιουδαίοι της Αλεξάνδρειας αντιμετώπιζαν τον Φίλωνα ως ιουδαϊκό αντίστοιχο του Πλάτωνος[2].

Ο Φίλων ταύτισε τον Λόγο των Στωικών, δηλαδή την αρχή που συγκροτεί το σύμπαν, με την πρωτόκτιστη σοφία του Θεού που αναφέρεται στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα της Εβραϊκής Βίβλου, διά της οποίας πλάστηκε ο κόσμος, και αυτός ο συσχετισμός επηρέασε εμφανώς την πρωτοχριστιανική Χριστολογία[3]. Ο Ευσέβιος Καισαρείας έκανε την υπόθεση ότι οι Εσσαίοι «θεραπευταὶ καὶ θεραπευτρίδες» στην έρημο της Αιγύπτου, οι οποίοι αναφέρονται από τον Φίλωνα (Περί Βίου Θεωρητικού ή Ικετών), ήταν στην πραγματικότητα μια χριστιανική ομάδα, «ὅτι δὲ τοὺς πρώτους κήρυκας τῆς κατὰ τὸ εὐαγγέλιον διδασκαλίας τά τε ἀρχῆθεν πρὸς τῶν ἀποστόλων ἔθη παραδεδομένα καταλαβὼν ὁ Φίλων ταῦτ’ ἔγραφεν, παντί τῳ δῆλον». (Εκκλησιαστική Ιστορία 2.17.24) Ο Φίλων απέδιδε την προέλευση της ελληνικής φιλοσοφίας στην Πεντάτευχο. Σαν τον απόστολο Παύλο, ο Φίλων θεωρούσε ότι η σεξουαλική διαστροφή και αταξία αποτελούν σύμπτωμα ειδωλολατρίας. Απέρριπτε την ελληνική ηθική παράδοση και θεωρούσε την αποκαλυμμένη θρησκεία ανώτερη από τη φιλοσοφία. Αν και εξυμνούσε τη σπουδαιότητα της μελέτης των επιστημών η οποία με τη σειρά της προωθεί την εμβάθυνση στη φιλοσοφία με απώτερο σκοπό την υψηλού επιπέδου θεολογία, ο ίδιος υπήρξε εκλεκτικιστής, χωρίς να εντάσσεται σε κάποια συγκεκριμένη φιλοσοφική σχολή. Η αντίληψη του Φίλωνος περί Θεού επηρεάστηκε έντονα από πλατωνικές ιδέες. Ο Φίλων θεωρούσε ότι ο Θεός είναι Ένας, η απόλυτη Μονάδα, πέρα από κάθε έννοια πολλαπλότητας, και ότι δεν υπάρχει καμία γλώσσα που θα μπορούσε να περιγράψει την ύπαρξή Του.

Ο Φίλων θεωρείται ως ο ιδρυτής της θρησκευτικής φιλοσοφίας στον Ιουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ. Σύμφωνα με τον Τσάντγουικ (Henry Chadwick), «η ιστορία της χριστιανικής φιλοσοφίας αρχίζει όχι με έναν Χριστιανό, αλλά με έναν Ιουδαίο, τον Φίλωνα της Αλεξανδρείας, έναν ηλικιωμένο σύγχρονο του Αγίου Παύλου». Μάλιστα «ο Φίλων είναι πλήρως εξελληνισμένος, παρουσιάζοντας ένα κατά πολύ ελληνικό πρόσωπο στον κόσμο». Ο Φίλων «γνώριζε ελάχιστα ή καθόλου» την εβραϊκή γλώσσα, καθώς «η εβραϊκή γλώσσα και ο εβραϊκός πολιτισμός εξελληνίσθηκαν βαθμιαία και εύποροι Εβραίοι γονείς (όπως οι γονείς του Φίλωνος) εξασφάλιζαν για τα παιδιά τους φιλελεύθερη μόρφωση από Έλληνες εκπαιδευτές». Η άποψη που διακρατούσε ότι η μετάφραση των Εβραϊκών Γραφών (Παλαιά Διαθήκη) των Εβδομήκοντα στην ελληνική γλώσσα «ήταν θεόπνευστη, τον απάλλασσε από την ανάγκη ή την ευθύνη να κάνει αναφορές από το πρωτότυπο [εβραϊκό] κείμενο».

Η αλληγορική ερμηνεία των Γραφών χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα από τον Κλήμεντα Αλεξανδρείας, ενώ συστηματοποιήθηκε από τον Ωριγένη και μετέπειτα από τον Αθανάσιο Αλεξανδρείας.

 

ΘΑΝΑΤΟΣ: «Ο θάνατος είναι το πιο φοβερό από όλα τα πράγματα, επειδή είναι το τέλος».​—Αριστοτέλης.

Γιατί Φοβόμαστε το Θάνατο;

«Ο θάνατος είναι το πιο φοβερό από όλα τα πράγματα, επειδή είναι το τέλος».​—Αριστοτέλης.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ του περιβάλλοντός της τη θεωρούσαν θεοσεβή γυναίκα, άτομο που πίστευε πραγματικά. Μερικοί μάλιστα την αποκαλούσαν «στυλοβάτη της εκκλησίας της». Εκείνη είχε διδαχτεί ότι ο θάνατος στην πραγματικότητα δεν ήταν το τέλος αλλά, αντίθετα, μετάβαση στη μετά θάνατον ζωή. Ωστόσο, όταν φαινόταν να πλησιάζει ο δικός της θάνατος, κυριεύτηκε από φόβο. Καθώς το μυαλό της βασανιζόταν από αμφιβολίες, η γυναίκα ρώτησε την πνευματική της σύμβουλο: «Υπάρχουν τόσο πολλές [πεποιθήσεις για το τι συμβαίνει κατά το θάνατο]. Πώς μπορείς να ξέρεις ποια είναι η σωστή;»

Σχεδόν κάθε θρησκεία και κοινωνία έχει ενστερνιστεί την άποψη ότι οι άνθρωποι εξακολουθούν να υπάρχουν, ή ότι θα υπάρξουν ξανά, μετά το θάνατο. Ανάμεσα στις πολλές πεποιθήσεις, ποια είναι σωστή; Πολλοί άνθρωποι αμφισβητούν εντελώς την ύπαρξη μετά θάνατον ζωής. Τι θα λεχθεί για εσάς; Έχετε διδαχτεί ότι η ανθρώπινη ζωή συνεχίζεται μετά θάνατον; Το πιστεύετε αυτό; Μήπως φοβάστε το θάνατο;

Ο Φόβος της Ανυπαρξίας

Διάφοροι ερευνητές αναφέρονται στο φόβο του θανάτου ως άγχος απέναντι στο θάνατο. Τις πρόσφατες δεκαετίες πολλά βιβλία και επιστημονικές εκθέσεις έχουν γραφτεί γύρω από αυτό το θέμα. Ωστόσο, οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να μη σκέφτονται το θάνατο. Η πραγματικότητα του θανάτου, όμως, μας αναγκάζει να τον σκεφτούμε αργά ή γρήγορα. Η ανθρώπινη ζωή είναι πολύ εύθραυστη​—πάνω από 160.000 άνθρωποι πεθαίνουν κατά μέσο όρο καθημερινά! Κάθε άνθρωπος, χωρίς εξαίρεση, υπόκειται στο θάνατο, και αυτή η πραγματικότητα φοβίζει πολλούς.

Οι ειδικοί έχουν ταξινομήσει το άγχος απέναντι στο θάνατο σε διάφορες κατηγορίες. Αυτές περιλαμβάνουν το φόβο του πόνου, το φόβο για το άγνωστο, το φόβο της απώλειας αγαπημένων προσώπων και το φόβο των δυσμενών επιπτώσεων που μπορεί να έχει ο θάνατος κάποιου στους επιζώντες.

Κύρια θέση ανάμεσα σε τέτοιες μορφές άγχους κατέχει ο φόβος της μετάβασης από τη ζωή στην ανυπαρξία. Ασχέτως θρησκευτικών πεποιθήσεων, η ιδέα ότι ο θάνατος είναι το οριστικό τέλος της ζωής τρομάζει πολλούς ανθρώπους. Η δε επιστήμη τροφοδοτεί αυτόν το φόβο. Άλλωστε, οι περισσότερες λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος μπορούν τώρα να εξηγηθούν με επιστημονικούς όρους. Ασφαλώς κανένας βιολόγος, φυσικός ή χημικός δεν έχει βρει ποτέ μέσα μας αποδείξεις κάποιας αόρατης οντότητας που να μπορεί να επιζήσει μετά το θάνατο του σώματος. Ως αποτέλεσμα, πολλοί επιστήμονες εξηγούν τον ανθρώπινο θάνατο απλώς ως μια βιολογική διαδικασία.

 Επομένως, δεν προξενεί έκπληξη το ότι πολλοί άνθρωποι οι οποίοι φαινομενικά πιστεύουν ένθερμα στη μετά θάνατον ζωή μπορεί βαθιά μέσα τους να τρέμουν στην ιδέα πως όταν πεθάνουν θα καταλήξουν στην ανυπαρξία. Είναι ενδιαφέρον ότι, στα συγγράμματά του, ο αρχαίος Βασιλιάς Σολομών προσέδωσε στον ανθρώπινο θάνατο μια τελεσίδικη διάσταση την οποία μερικοί ίσως θεωρούν τρομακτική.

«Χώμα»​—Ο Τελικός Προορισμός;

Στο ηλικίας 3.000 ετών βιβλίο του Εκκλησιαστή, ο Σολομών έγραψε: «Οι ζωντανοί γνωρίζουν ότι θα πεθάνουν· αλλά οι νεκροί δεν γνωρίζουν τίποτα απολύτως ούτε έχουν πια απολαβή, επειδή η ενθύμηση για αυτούς έχει ξεχαστεί. . . . Η αγάπη τους και το μίσος τους και η ζήλια τους έχουν κιόλας αφανιστεί». Και πρόσθεσε: «Όλα όσα βρίσκει το χέρι σου να κάνει, κάνε τα με τη δύναμή σου, γιατί δεν υπάρχει ούτε εργασία ούτε επινόηση ούτε γνώση ούτε σοφία στον Σιεόλ, τον τόπο όπου πηγαίνεις».​—Εκκλησιαστής 9:5, 6, 10.

Υπό θεϊκή έμπνευση, ο Σολομών είπε ότι «υπάρχει κάποια κατάληξη για τους γιους των ανθρώπων και κάποια κατάληξη για το ζώο, και η κατάληξή τους είναι ίδια. Όπως πεθαίνει αυτό, έτσι πεθαίνει και εκείνος . . . δεν υπάρχει ανωτερότητα του ανθρώπου σε σχέση με το ζώο . . . Όλα πηγαίνουν στον ίδιο τόπο. Όλα έχουν γίνει από χώμα και όλα επιστρέφουν στο χώμα».​—Εκκλησιαστής 3:19, 20.

Αν και γράφτηκαν από τον Βασιλιά Σολομώντα, τα παραπάνω λόγια ήταν θεόπνευστα και αποτελούν μέρος του γραπτού Λόγου του Θεού, της Αγίας Γραφής. Αυτά τα εδάφια, καθώς και πολλά άλλα στη Γραφή, δεν υποστηρίζουν τη δημοφιλή άποψη ότι υπάρχει κάτι μέσα μας που επιζεί μετά το θάνατο και εξακολουθεί να υπάρχει με κάποια άλλη μορφή. (Γένεση 2:7· 3:19· Ιεζεκιήλ 18:4) Μήπως, λοιπόν, θέλει ο Θεός να μας πει ότι η τελική κατάληξη για όλους τους ανθρώπους είναι το «χώμα», δηλαδή η ανυπαρξία; Ασφαλώς όχι!

Η Γραφή δεν διδάσκει ότι κάποιο μέρος του ανθρώπου επιζεί μετά το θάνατο. Ωστόσο, προσφέρει πράγματι μια σαφέστατη ελπίδα για όσους πεθαίνουν. Το επόμενο άρθρο θα δείξει γιατί δεν πρέπει να φοβάστε ότι ο θάνατος είναι το οριστικό τέλος της ανθρώπινης ζωής.

[Πλαίσιο στη σελίδα 3]

ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ ΕΧΘΡΟΣ

Ο θάνατος έχει αποκληθεί εχθρός του ανθρώπου. Είναι πραγματικός εχθρός, και οι αποδείξεις για αυτό υπάρχουν ολόγυρά μας. Σύμφωνα με έναν υπολογισμό, περίπου 59 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο​—κατά μέσο όρο 2 κάθε δευτερόλεπτο. Πώς θερίζει ο θάνατος τα θύματά του;

◼ Ένα άτομο πεθαίνει ως θύμα πολέμου κάθε 102 δευτερόλεπτα.

◼ Ένα άτομο δολοφονείται κάθε 61 δευτερόλεπτα.

◼ Ένα άτομο αυτοκτονεί κάθε 39 δευτερόλεπτα.

◼ Ένα άτομο πεθαίνει σε τροχαίο δυστύχημα κάθε 26 δευτερόλεπτα.

◼ Ένα άτομο πεθαίνει από αιτίες που σχετίζονται με την πείνα κάθε τρία δευτερόλεπτα.

◼ Ένα παιδί κάτω των πέντε ετών πεθαίνει κάθε τρία δευτερόλεπτα.

[Πλαίσιο στη σελίδα 4]

ΜΑΤΑΙΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Στις 9 Νοεμβρίου 1949, ο Τζέιμς Κιντ, ένας 70χρονος χαλκωρύχος, χάθηκε στα βουνά της Αριζόνας των ΗΠΑ. Αρκετά χρόνια αργότερα, αφού θεωρήθηκε νομικά νεκρός, βρέθηκε η ιδιόχειρη διαθήκη του, μαζί με τις επενδύσεις του αξίας εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων. Στη διαθήκη του ο Κιντ όριζε ότι τα χρήματά του ήθελε να χρησιμοποιηθούν για έρευνα προκειμένου να βρεθεί «κάποια επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξη ψυχής του ανθρώπινου σώματος η οποία το εγκαταλείπει κατά το θάνατο».

Προτού περάσει πολύς καιρός, πάνω από 100 αυτοαποκαλούμενοι ερευνητές και επιστήμονες διεκδίκησαν το ποσό. Ακολούθησαν μήνες δικαστικών ακροάσεων και χιλιάδες ισχυρισμοί περί ύπαρξης αόρατης ψυχής. Τελικά, ο δικαστής επιδίκασε τα χρήματα σε δύο ερευνητικούς οργανισμούς που είχαν καλή φήμη. Πάνω από μισό αιώνα αργότερα, εκείνοι οι ερευνητές δεν έχουν προσκομίσει ακόμα κάποια «επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξη ψυχής του ανθρώπινου σώματος η οποία το εγκαταλείπει κατά το θάνατο».

 

ΕΛΛΑΣ - ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ: ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

 

 

Ο Ομηρικός Ύμνος «Εις Δήμητραν»

Κατά τον Ομηρικό Ύμνο, ο Άδης (Πλούτωνας) με τη συγκατάθεση του Δία άρπαξε την κόρη της Δήμητρας, τηνΠερσεφόνη, κατά την στιγμή που αυτή συνοδεύονταν από τιςΩκεανίδες Νύμφες και έπαιζε και έδραττε άνθη από το Νύσσιον Πεδίον.

Η Δήμητρα άκουσε τις φωνές της αρπαζόμενης θυγατέρας και όρμησε μαινόμενη να την βρει. Επειδή όμως, κανείς δεν μπορούσε να της δώσει πληροφορίες, η Δήμητρα συνοδευόμενη από την Εκάτη, η οποία είχε ακούσει τις φωνές της Περσεφόνης επίσης, μετέβη στον γιο τουΥπερίωνα, τον βασιλέα Ήλιο και τον παρεκάλεσε ως επόπτη των πάντων, να την πληροφορήσει τι απέγινε η θυγατέρα της.Ο Ήλιος πράγματι, της είπε όλη την αλήθεια και η Δήμητρα οργίστηκε τόσο με τον Δία, ο οποίος επέτρεψε την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα, ώστε δεν επέστρεψε στον Όλυμπο, αλλά μεταμορφωμένη σε γριά, περιπλανιόνταν στις πόλεις και στους αγρούς, αγνοούμενη από όλους.

Μετά από την περιπλάνηση αυτή, έφθασε στην Ελευσίνα, όπου κάθισε κάτω από την σκιά μιας ελιάς, κοντά σε ένα πηγάδι, που βρισκόταν δίπλα στο Παρθένιο Φρέαρ (βλ. Αγέλαστος Πέτρα). Στο φρέαρ αυτό κατέφθασαν μετά από λίγο, για να αντλήσουν νερό, οι 4 θυγατέρες του βασιλέα της Ελευσίνας Κελεού, η Καλλιδίκη, η Κλεισιδίκη, η Δημώ και η Καλλιθόη, η μεγαλύτερη απ’ όλες, οι οποίες βλέποντας την γριά, τη ρώτησαν ποιά είναι, πότε ήλθε και γιατί έμενε δίπλα από το πηγάδι και δεν πήγαινε στην πόλη για να φιλοξενηθεί.
Η Δήμητρα αποκρίθηκε, ότι καταγόταν από την Κρήτη, ότι είχε αιχμαλωτισθεί από ληστές στο λιμάνι της Κνωσσού και ότι μετά από εννέα ημέρες κατάφερε να δραπε- τεύσει, μόλις το πλοίο των ληστών έφτασε στο Θωρικόν, όπου είχε προσορμίσει. Στη συνέχεια, παρακάλεσε τις τέσσερις κόρες, να την συστήσουν σε κάποια οικία, στην οποία να υπηρετεί κατά δύναμη και δήλωσε ότι ήταν σε κατάσταση να αναθρέψει και νεογνά παιδιά, αν κάποιος ήθελε να της εμπιστευθεί κάποιο τέτοιο.


Τα άκουσαν αυτά οι θυγατέρες του Κελεού και η ωραιότερη από αυτές, η Καλλιδίκη, της απαρίθμησε τους έξι (6) άρχοντες της πόλης, που ήταν οι: Κελεός, Δόλιχος, Εύμολπος, Πολύξενος, Δίοκλος και Τριπτόλεμος και όλες μαζί, την παρακάλεσαν να παραμείνει δίπλα από το πηγάδι, ώσπου να αναγγείλουν τις ειδήσεις στη μητέρα τους Μετάνειρα, η οποία ήταν πιθανό να τη δεχτεί στην υπηρεσία της και να της αναθέσει την ανατροφή του νεογέννητου παιδιού της Δημοφώντα. Πράγματι, η Δήμητρα περίμενε και μετά από λίγο, οι θυγατέρες του Κελεού επέστρεψαν τρέχοντας, για να την παραλάβουν.

Εκείνη τις ακολούθησε και εισήλθε στο σπίτι του πατέρα τους. Με την είσοδο της θεάς στο παλάτι, τα πάντα πλημμύρισαν από Φως. Αυτό το γεγονός ήταν, που έκανε τη Μετάνειρα, να δεχτεί τη θεά ως τροφό του Δημοφώντα.


Η Μετάνειρα καθόταν στον θρόνο της και μόλις αντίκρισε τη θεά, σηκώθηκε να της προσφέρει τη θέση της, πράγμα που η Δήμητρα αρνήθηκε.
Η Ιάμβη, η υπηρέτρια, της πρόσφερε τότε ένα σκαμνί σκεπασμένο με λευκή σαν ασήμι προβιά, για να καθίσει. Η περίλυπος μητέρα Δήμητρα αρνήθηκε να δεχτεί το πλήρες οίνου ποτήρι, το οποίο της πρόσφερε η Μετάνειρα, λέγονταν ότι δεν είναι επιτρεπτό σε αυτήν να πίνει κρασί. Τότε, τα αστεία της υπηρέτριας Ιάμβης κίνησαν το πρώτο μειδίαμα της μέχρι τότε αγέλαστης και άσιτης θεάς, η οποία παρακάλεσε να της δοθεί ο κυκεώνας, δηλαδή ένα ρόφημα, ένα ποτό το οποίο δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς περιείχε.
Με το ρόφημα αυτό, η θεά έπαψε την μακροχρόνια αποχή της από τροφή και ποτό και ανέλαβε την ανατροφή του νεαρού Δημοφώντα, τον οποίο όμως, μεγάλωνε ως να ήταν θεός! Δεν τον έτρεφε με γάλα, όπως τρέφονταν τα άλλα βρέφη, αλλά κάθε βράδυ το μύρωνε με αμβροσία και φυσώντας το με την αναπνοή της, το περνούσε πάνω από τη φωτιά, σα δαυλό, διότι είχε σκοπό να το καταστήσει αθάνατο.

Και πράγματι, το παιδί έφτασε να μοιάζει με θεό, πράγμα που είχε παραξενέψει τους γονείς του. Η μητέρα του ένα βράδυ, παρακολούθησε τη θεά και είδε έντρομη να βάζει το παιδί της στη φωτιά. Τρομαγμένη τότε φώναξε:“… Γιε μου, η ξένη αφήνει εσένα στη φωτιά να χαθείς και μένα να βυθιστώ στη θλίψη …”

Η θεά τότε, οργισμένη και θυμωμένη με τη Μετάνειρα, απάντησε με τα παρακάτω λόγια, που μάλλον, κρύβουν και το μυστικό των μυήσεων!

“… Άνθρωποι ανίδεοι και μωροί, τη μοίρα που σας πέφτει καλή και αν είναι ή κακή,
δεν τη μαντεύετε!
Και συ πολύ παραπλανήθηκες με την αστοχασιά σου.
Δόξα θα χάριζα άφθαρτη στο λατρεμένο σου το γιο,
αθάνατο και αγέραστο θα σου τον είχα κάνει.
ΝΑΙ! Μα τον όρκο των θεών, τα’ αμάλαγο, άτεγκτο νερό της Στύγας!
Αλλά τώρα πια, του θανάτου τη μοίρα να τη γλιτώσει δε μπορεί στ’ αλήθεια.
Μα θα του δοθεί άφθαρτη δόξα και τιμές, αφού στα γόνατά μου κάθισε
και στην αγκαλιά μου έγειρε ν’ αποκοιμηθεί…
… Η τιμημένη Δήμητρα, θεών και ανθρώπων η χαρά το πιο τρανό χάρισμα,
εγώ είμαι, ΝΑΙ! …”


Συγχρόνως όμως, η Δήμητρα ζήτησε να της χτισθεί ναός κάτω από την Ακρόπολη και πάνω από το φρεάτιο τουΚαλλιχόρου, στον οποίο και αποσύρθηκε μετά την ταχύτατη ανοικοδόμησή του, αποφεύγοντας πάσα σχέση με τον κόσμο και κλαίγοντας για την τύχη της κόρης της.

Αλλά η πράξη αυτή της Δήμητρας επέφερε φρικτά αποτελέσματα.
Η γη έπαψε να βλασταίνει και μάταια οι άνθρωποι την καλλιεργούσαν και έσπερναν. Ο κίνδυνος να εξαφανισθεί το ανθρώπινο γένος από την πείνα και να στερηθούν οι θεοί τις θυσίες, τις οποίες ως τότε πρόσφεραν οι άνθρωποι σε αυτούς, φαίνονταν αναπότρεπτος. Αυτό, ανάγκασε τον Δία να στείλει τον ένα μετά τον άλλο όλους τους Ολύμπιους θεούς στην Ελευσίνα προς την Δήμητρα, για να την πείσουν να αλλάξει γνώμη και να επιστρέψει στον Όλυμπο μεταξύ των άλλων θεών.
Αυτή όμως, κατ' ουδένα τρόπο ήθελε να πεισθεί, προτού δει την αρπαγμένη κόρης της. Έγινε ανάγκη τότε, να κληθεί ο σύζυγος της Περσεφόνης με τον Ερμή, να επιτρέψει την άνοδό της, ώστε η Δήμητρα βλέποντας την κόρη της, να πάψει την οργή της.

Εκείνη την παράκληση δεν την απέκρουσε μεν ο θεός του Κάτω Κόσμου, προ της ανόδου όμως, της Περσεφόνης, της έδωσε να φάει καρπό ροιάς, ώστε να εξασφαλίσει την επιστροφή της σε αυτόν.

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiE6C4s3beWuYL_irNdBb99rl4Q6HTlNEKXqAls6HZNgHfweUpJqZ24Uc30tfrfjwGu2A2_1dmZ5uxLzs9g_vlgQ5SI7TEIj5_sgrZ0SOpfERt7n7a_nC8iJMkTUsw0SdlGhyphenhyphenQyw2YxaRo/s1600/Hades_abducts_Persephone.gif

Η αρπαγή της Κόρης από τη Μάνα

Γρήγορα και επί του άρματος του Πλούτωνα, οδηγούμενο από τον Ερμή, διένυσε η Περσεφόνη το μέχρις την Ελευσίνα διάστημα και παρουσιάστηκε στην μητέρα της.

Η εκ της συναντήσεως όμως χαρά μεταξύ μητέρας και κόρης δεν διάρκεσε πολύ, διότι ρωτώντας η Δήμητρα την Περσεφόνη αν είχε φάει κάτι πριν προ της αναχωρήσεως από τον Άδη, και ακούγοντας ότι υποχρεώθηκε να φάει καρπό ροιάς, αντιλήφθηκε ότι ήταν αδύνατο να έχει συνεχώς την κόρη της.

Η επάνοδος της Δήμητρας στον Όλυμπο φανόταν και πάλι δύσκολη. Με τη μεσολάβηση όμως, της Ρέας (της μητέρας του Δία, του Πλούτωνα και της Δήμητρας) επήλθε συμβιβασμός μεταξύ των θεών, κατά τον οποίο το ένα τρίτο (1/3) του έτους η Περσεφόνη όφειλε να μένει πλησίον του συζύγου της και τα άλλα δύο τρίτα (2/3) μεταξύ των Ολύμπιων θεών και δίπλα από τη μητέρα της, η οποία δέχθηκε με αυτούς τους όρους να επιστρέψει στον Όλυμπο.
Ευθύς αμέσως μετά την έξοδο της Δήμητρας από το ναό, η γη καλύφθηκε με χλόη και άνθη και άρχισε να παράγει καρπούς, η δε Δήμητρα έδειξε στους άρχοντες της πόλης Τριπτόλεμο, Διοκλή, Εύμολπο και Κελεότον τρόπο με τον οποίο επιθυμούσε να τελείται η λατρεία της, τα “Σεμνά Όργια”, τα οποία δεν επιτρεπόταν κατά κανένα τρόπο να φανερώνονται στους αμύητους.

Μιας και έκανα αναφορά στα Σεμνά Όργια, να αποσαφηνίσω την τόσο παρεξηγημένη λέξη Όργια.
Σύμφωνα με την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα, την τόσο πλούσια σε λέξεις και νοήματα, η λέξη Όργια σημαίνει : “… μυστικαί τελεταί, μυστική λατρεία, τελούμενη αποκλειστικώς υπό των μυημένων εις την μυστικήν λατρείαν της Δήμητρος εν Ελευσίνι. Την ετυμολογία της λέξεως την βρίσκουμε στη λέξη Έργον, δηλαδή από την ΕΡΓΑΣΙΑΝ