Στην μεταπολεμική ελληνική ιστοριογραφία που έχει καθιερώσει η αριστερή ιδεολογική τρομοκρατία, ελάχιστο
Οι Κνίτες του 1977 Μπόμπολας, Ψυχάρης, Κύρτσος, κλπ είναι σήμερα
Μεγαλοκαναλάρχες και βουλευτες της Νουδουλας!!!!! Ο υιός του θλιβερού
ιατρού Πέτρου Κόκκαλη εκ των υπευθύνων του Παιδομαζώματος το ίδιο.
Ο
«εθνάρχης» προδότης της Κύπρου, Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974, δίχως
το ΚΚΕ να αποκηρύξει το εγκληματικό κι αντεθνικό παρελθόν του, στα
πλαίσια μιας παρεξηγημένης δημοκρατίας κι εθνικής ενότητας, το βγάζει
από την παρανομία, όπου ουσιαστικά είχε μπει οικειοθελώς και το βάζει
στη νομιμότητα• ο σφαγέας του Καρπενησίου, Χαρίλαος Φλωράκης,
εξαγνίζεται υπογράφοντας μια απλή δήλωση «σεβασμού» του δημοκρατικού
πολιτεύματος (σε αναγνώριση μάλιστα της εθνικής του «προσφοράς», όταν
πέθανε το 2005, ο μπουνταλάς πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, διέταξε να
κυματίσουν οι σημαίες…μεσίστιες!).
Ο Άρης Βελουχιώτης, δεν είναι πια
ο αδίστακτος σαδιστής εγκληματίας και σφαγέας της Πελοποννήσου, αλλά
ένας μέγας πατριώτης κι επαναστάτης, μόλις ένα σκαλί πιο κάτω από τον
Θεόδωρο Κολοκοτρώνη -το άγαλμά του στην πλατεία Λαού της Λαμίας,
αποτελεί πάντοτε ένα μνημείο αμετροέπειας και ιταμότητας. Ο Μειμαρακης
της Νουδουλας παρισταται στο μνημοσυνο του σφαγεα να του αποτιμήσει
τιμες για τον "αγώνα" του..!!!!!!
Ο δολοφόνος με τον
Βελουχιώτη υμνητής του Στάλιν, Νίκος Μπελογιάννης, δεν είναι πια
προδότης, αλλά ένας ακόμη «ήρωας» της κομμουνιστικής αριστεράς.
Ο
κουρέας Γιάννης Ιωαννίδης που έγινε «αντιπρόεδρος» της «Προσωρινής
Δημοκρατικής Κυβέρνησης», ο αγράμματος τσαγκάρης «αντιστράτηγος»
Γούσιας, ο θλιβερός γιατρός Πέτρος Κόκκαλης (πατέρας του επιχειρηματία
Σωκράτη Κόκκαλη), εκ των υπευθύνων του Παιδομαζώματος που οργάνωσε το
επαίσχυντο Παιδομάζωμα μαζί με τον Γεώργιο Μανούκα αποκαθίστανται , oπως
ο Σημίτηs, ιατρός πατέρας του δοσίλογου πρωθυπουργού Σημίτη ο σφαγέας
των Γαργαλίανων που είχαν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στον καθένα,
γίνονται μορφές «σεβάσμιες», αντί να καταλήξουν στον «σκουπιδοτενεκέ της
Ιστορίας» (κατά την έκφραση του Τρότσκι.
Ο καπνεργάτης Σιάντος, ο απόφοιτος της Δ’ Δημοτικού που
ξεκίνησε το αιματοκύλισμα της Ελλάδος και έδωσε το ελεύθερο στον
ψευτοταγματάρχη Βελουχιώτη να «στρώσει τον δρόμο του με κορμιά» στην
Πελοπόννησο, καθώς και ο αντιπρόσωπος του Στάλιν στην Ελλάδα, Νίκος
Ζαχαριάδης, ο άνθρωπος που συνέχισε και ολοκλήρωσε το αιματοκύλισμα,
«αποκαθίστανται» από το ΚΚΕ. . Ο καπνεργάτης «στρατηγός» Μάρκος
Βαφειάδης, μπαίνει με δόξα και τιμή στη Βουλή, την οποία προηγουμένως
θέλησε να καταλύσει με τα όπλα. Η καφρίλα σε όλο της το μεγαλείο
Ο
δημαγωγός Ανδρέας Παπανδρέου, συνεχίζει αυτό το ανοσιούργημα και δίνει
συγχωροχάρτι, αναγνωρίζοντας το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ως αντιστασιακή οργάνωση και
επιτρέποντας, στους δολοφόνους που διέφυγαν στο εξωτερικό (αυτούς που
ονομάζουν «πολιτικούς πρόσφυγες») να επιστρέψουν ως αδικημένοι
αντιστασιακοί, συνταξιοδοτούμενοι μάλιστα από το κράτος και από το
ταμείο του ΝΑΤ τις πρώτες δεκαετίες, για τις «υπηρεσίες» που πρόσφεραν
στην πατρίδα.
To 1982 με διαταγή από το Υπουργείου Εθνικής Αμύνης
(Υπουργός ο Ανδρέας Παπανδρέου , για να τσεπώσει την ΜΙΖΑ από την αγορά
του αιώνα ) οι ΕΑΜΟΣΛΑΒΟΒΟΥΛΓΑΡΟΑΝΑΡΧΟΚΟΥΜΜΟΥΝΙΣΤΟΣΥΜΜΟΡΙΤΕΣ θα
ονομάζονται πλέον ένοπλοι κουμουνιστές.
Το κερασάκι βάζει ο
Κωνσταντίνος Μητσοτάκης το 1989, στα πλαίσια της συγκυβέρνησης με το
ΚΚΕ, όπου με τον νόμο 1863, ο Συμμοριτοπόλεμος βαπτίζεται κι επισήμως ως
Εμφύλιος, ενώ οι συμμορίτες του ΚΚΕ καλούνται πλέον ως «Δημοκρατικός
Στρατός» (λες και η μετονομασία κάνει το αίμα να ζυγίζει λιγότερο)•
παραλλήλως απονέμεται και με τη βούλα αμνηστία για όλα τα κομμουνιστικά
εγκλήματα, τα οποία διαγράφονται από τα ποινικά μητρώα των εγκληματιών.
Και για να δικαιολογηθεί όλο αυτό, η περίοδος από το 1944 μέχρι το 1974,
αποκαλείται περίοδος με «κατά διαστήματα πολιτική ανωμαλία». Έτσι, ούτε
γάτα ούτε ζημιά. Οι φέροντες το περιβραχιόνιο του ΕΑΜ, με όλη την
δύναμη κι εξουσία που τους έδινε αυτό, οι οποίοι κυκλοφορούσαν με τους
καταλόγους των προγραφέντων συγχωριανών τους και σημάδευαν τα σπίτια
τους, ώστε να είναι αναγνωρίσιμα προς λεηλασία και καταστροφή, βγαίνουν
από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, «αγνοί» και «τίμιοι» και φυσικά
συνταξιοδοτούνται κι αυτοί ως «αντιστασιακοί» από το ελληνικό κράτος
(δηλαδή και με την συνδρομή των θυμάτων τους). Επιβολή της ιστορικής
λήθης, διαστρέβλωση της ιστορίας και εμπαιγμός της ιστορικής μνήμης, διά
νομοθετικών διαταγμάτων, γεννήματα πολιτικής συναλλαγής.
Σε μια
προσβολή της ιστορικής μνήμης, οι εκδηλώσεις για τα θύματα από τις
σφαγές του Μελιγαλά, των Γαργαλιάνων, Φενεού, Έδεσσας, Καρδίτσας,
Αθηνών, Κονιτσας Σουλίου Καρπενησίου, Πύλου κ.λπ., στιγματίζονται και
βαπτίζονται από τους θύτες και την Νέα Δημιοκρατία, ως «εκδηλώσεις
μίσους» -και το επίσημο κράτος συναινεί σ’ αυτό, είτε διά της
εκκωφαντικής σιωπής του, είτε διά της απουσίας του από τις τελετές
μνήμης των νεκρών αυτών.